Archive | februari, 2004

Bløf

Het was o zo goed! Erg mooi hoor. Woensdagavond met Emile naar Bløf in Ahoy' geweest. Dat het een goeie band is dat wisten we natuurlijk allemaal al, dat Pascal goed kan zingen ook. Ik stond versteld van de lichtshow! Ze hadden door heel de zaal (tot achterin) lichtriggs gehangen. Erg mooi, weinig lampen, maar zeer mooie effecten! Een leuke avond dus!

Donderdag was het tijd voor 'Het Groot Niet Te Vermijden' in De Kleine Komedie. Tja…het was wel leuk, maar wat ik ervan in mijn herinnering had, was toch wel vele malen grappiger. Je kan ze niet alle 13 goed hebben, zeg ik dan maar.

Verder dezer dagen mijn digitale camera gehaald. Mooi dingetje…kan ik eindelijk ook met die rage meedoen. En het leukste is: hij stond ook in de test van consumentengids en via de bond kan ik hem nu met korting kopen!

Dat doet Basj goed!

Het ei zonder hoogtepunt

Elke keer als je een ei eet, dan moet je toegeven dat je er erg naartoe leeft/eet. Eerst voorzichtig wat wit weghappen. Vervolgens je ogen dicht, om dan zo lang mogelijk te genieten van de heerlijke smaak van de dooier, terwijl je de omliggende rest van het eiwit wegwerkt.

Zoniet vandaag in de kantine!!! Het snack: eiburgers (nee Berjan, geen IJburgers).

De eiburger is een ei, in de vorm van een McDonalds-hap. Je poept het op een broodje met zoveel mogelijk van allerlei sauzen erop, eet het, en komt vervolgens tot de conclusie dat dit mislukte stuk voedsel eigenlijk gewoon beter direct in het toilet had kunnen belanden zonder eerst de lange weg door je darmkanaal af te leggen (met alle gevolgen van dien).

Het is met recht 'het ei zonder hoogtepunt'. De dooier is dermate verdeeld over de gehele oppervlakte en inhoud van het plakje ei, dat er totaal geen lol aan te beleven is. Het is een saai ding!!!

Als gij ooit een eiburger ziet, eet hem dan alsjeblieft niet! (Dit geldt tevens voor IJburgers.)

Ik wil, ik wil, ik wil, ik wil, ik wil

Zojuist teruggekeerd uit Utrecht. Mamma Mia! wat een musical! Ik heb het erg naar mijn zin gehad. Voor als je er nog heen gaat, zal ik niet teveel spoilers proberen te plaatsen, maar wat ik je wel mee kan geven is een kleine waarschuwing: verwacht geen serieuze musical zoals Aïda of Les Miserables. Het is echt gewoon languit op de bank en lachen maar! Evengoed wel professioneel en erg goed!

Wat wel leuk was, was dat tijdens 'I do, I do, I do, I do, I do', dat dus voor de gelegenheid is vertaald als 'Ik wil, ik wil, ik wil, ik wil, ik wil', ineens iemand uit het publiek tijdens een stilte doorzong (Ik wil) en dat toen iemand vooraan in de zaal iets riep in de trant van: '…als jij niet wil, dan wil ik wel', daarmee de mensen op het podium enigszins in verwarring brengend. Simone Kleinsma moest toch even lachen, maar dat was wel een leuk intermezzo.

Kortom: een geslaagde avond, als je van de muziek van ABBA houdt…zeker doen!!!