basj.nl

Er zijn mensen die Saybia niet kennen. Zelfs niet van naam. Dat is op zich niet gek, want een band uit Denemarken, met slechts 1 middelgrote hit op hun naam… (The Day After Tomorrow) Maar het was me toch een happening in de Melkweg gisteren! Fantastisch! Tot de nok uitverkocht en een geweldige sfeer.

De muziek van Saybia laat zich het best omschrijven als jaren 80 medium-soft-rock met een melancholisch tintje. Af en toe zelfs gewoon triestig, maar o zo mooi.

De sfeer bij het concert was allesbehalve triestig. Deze jongens zijn muzikanten in hart en nieren. Ze stralen het uit en ze laten het je ook duidelijk merken tijdens het concert. Klasse. Als derde toegift brachten ze de surprisetrack van het nieuwe album (These Are The Days) ten gehore. Een 17 minuten durende muzikale reis die een verbeelding moet zijn van de reis die de band tijdens en na hun eerste tour heeft doorgemaakt. Zowel fysiek als mentaal. Prachtig. Koude-rug-rillingen-en-kippevel!

Saybia. Als je ze niet kent…verander dat dan zo snel mogelijk!!!

Met mijn stoffelijke certificaat, zo werd mij vandaag verzekerd, komt het helemaal goed wat betreft de o-umlaut.

Dit alles uiteraard omlijst met het randje waarop geschreven staat dat het met André Hazes niet meer goed gaat komen. Nu ben ik geen grote fan. Ik heb zelfs geen cd van André. En toch doet het me wat.

Ik was net even bij Rob van Someren in de studio toen hij met music director Patrick Kraakman (die nog in zijn platenmaatschappijtijd met André samengewerkt heeft) een gesprek had over André en daarna draaide Rob 'Het Laatste Rondje'…toch een brok.

Het is vreemd, ook al ben je geen grote fan van zijn muziek, toch kun je niet om André Hazes heen. Daarom dit kleine moment voor André. Niet omdat ik een grote fan ben, maar wel om hem te bedanken.

nu.nl: 'De een vond hem oprecht 's lands enige soulzanger, de ander draaide hem gezellig voor de camp en om melig mee te blèren, al was dat laatste echt te weinig eer voor Hazes.'

De uitslag…

Uiteraard kom je van zo'n vakantie met een heleboel dingetjes thuis. Drie categorieën: gebruiksvoorwerpen, cadeautjes en souvenirs.

De gebruiksvoorwerpen:
Ik kon het weer es niet laten om 2 cd's te kopen, verder heb ik een heleboel bonnetjes en buskaartjes bewaard en tegen de zon had ik een cap gekocht, omdat anders mijn hele kop zo verbrand was.

De cadeautjes:
Van Pavol en Daniel kreeg ik nog een wegenkaart van Slowakije (voor het geval Sky Europe Airlines ooit een keer failliet gaat, dan kan ik met de auto komen) en Marco en ik kregen ook allebei een hartje van een of ander soort honingkoek. Leuk om op te eten, maar je kan het ook bewaren. (Dat doe ik dus maar.)

En op de foto zie je eigenlijk mijn enige échte souvenir. Gekocht bij de burcht. Het is een glazen blok met erin geslepen (zoals je kan zien) Bratislava en een complete afbeelding van de burcht. Het is helemaal in 3D en ik heb echt geen idee hoe ze zoiets doen, maar ik vind het heel knap en bovendien erg mooi.

Pronk! Pronk!

Zoals de meesten onder jullie wel weten heb ik iets met de landen Tsjechië en Slowakije. Het is moeilijk om uit te leggen wat. In elk geval spreekt de taal mij enorm aan en, zo bleek deze vakantie wel, ik heb er ook een erg goed gevoel voor (in elk geval de uitspraak).

Hieronder dus een reisverslag van mijn eerste tripje naar Bratislava (5 dagen). Mocht je soms een sarcastische of dramatische ondertoon bemerken dan kan dat erg kloppen. Je beleeft een bezoek aan zo?n land erg anders wanneer je er contact hebt met ?gewone? mensen (Pavol en Daniel). Uiteindelijk kom je dan dingen te weten die normale toeristen niet zien of horen en waarschijnlijk ook niet willen zien of horen, omdat het hun vakantie zou kunnen verpesten. Het is verder een erg samengevat verhaal. Er is zoveel te vertellen over de stad, de bevolking en de gebruiken dat ik overloop van de verhalen. Vaak zijn het leuke of vreemde details. Vandaar dat ik me hier tot de hoofdlijnen zal proberen te beperken.

Dag 0 – 1 september – vertrek
Urenlang kan ik erover praten, maar dat heeft geen zin, want het heeft ons ook al 3 uur gekost. De ellende viel op zich nog wel mee. We waren netjes op tijd op het vliegveld en toen we in de rij stonden om in te checken kreeg ik via een sms van Pavol het afgesproken bericht over de vertraging van hun vlucht. Zij kwamen uit Rome naar Bratislava en dan zou het toestel naar Amsterdam komen om vervolgens weer terug te vliegen (met ons aan boord) naar Bratislava. Helaas. Naar later bleek was er een vogel tegen een of ander instrument aangevlogen en daardoor moest men wachten op een ander vliegtuig.

Een tegoedbon van €6,75 voor de moeite en 3 uur later konden we dus eindelijk het vliegtuig in op weg naar… Inmiddels had ik Pavol al gebeld, want die zou op ons blijven wachten op het vliegveld in Bratislava. Hij was tussendoor even naar huis geweest, maar stond echt bijzonder moe te kijken in de aankomsthal toen Marco en ik de schuifdeuren passeerden. Hij had een taxi voor ons geregeld via via via en had ook ons pension al gebeld om te zorgen dat we er zo laat (inmiddels 1.30u) nog terecht konden. Erg fijn.

Dag 1 – 2 september – Wenen
De eerste twee dagen hadden we besloten om naar Wenen te gaan. Achteraf gezien zijn we blij dat we dat tot de eerste dag beperkt hebben. Wenen is erg mooi, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het na één dag gebouwen en tuinen wel gezien heb.

Pavol had ons op het vliegveld al voorzien van ?latest info? over de bussen en treinen, dus netjes uitgeprint en de dagen van de week even vertaald. Zo hebben we eerst vanaf busstation Nový Most de bus gepakt naar Bratislava-Petržalka (treinstation) en daar de trein naar Wenen. Het is een ritje van een uur en het kost retour €7,70. Voor ons is dat een schijntje, maar Slowaken hebben het niet al te breed. Heel gedoe. Alle deuren naar het perron zijn dus afgesloten als de trein er aan komt. Dan moet je door de douane, eerst de Slowaakse, dan een paar stappen verder de Oostenrijkse. Die gaan dan als de trein er is het perron op om alles te checken en als dat allemaal in orde is dan gaan de deuren open en mag je één voor één het perron op om de trein in te stappen.

In Wenen kom je aan op Wien-Südbahnhof. Daar hebben we een openbaar vervoerkaartje gekocht voor de hele dag. Dat leek ons het makkelijkst. Met de metro naar het centrum en uitgestapt op Stephansplatz. Vandaar begon onze wandeling, vanaf het ?Erzbischöfliches Palais?. Het lijkt me een beetje onzinnig om die stap voor stap te volgen, maar dingen die we gezien hebben zijn de ?Wiener Staatsoper?, de ?Gesellschaft der Musikfreunde? (de plaats waar elk jaar het Nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker vandaan komt) en de ?Karlskirche?.

We zijn gaan lunchen in de Elisabethstrasse. Waarom zet ik dat erbij? Omdat ik daar de lekkerste goulashsoep ooit gegeten heb. Marco was het er ook mee eens, het was helemaal wat je je bij goulashsoep voorstelt. Daarna nog een heerlijke salade en we konden er weer tegen, dus door: het ?Kunsthistorisches Museum?, de ?Burggarten? en het ?Völkerkunde Museum?, de ?Heldenplatz/Heldendenkmal? waar men bezig was met het opnemen van een videoclip voor zo?n volksmuziekprogramma op televisie. Je kent dat wel.

Daarna zijn we even gaan relaxen in de ?Volksgarten? om via het ?Rathaus?, waar het filmfestival aan de gang was, en de ?Votivkirche? via de U-bahn weer terug te keren naar het centrum. Nog wat gedronken en geshopt en uiteindelijk de trein teruggepakt naar Bratislava.

En dan krijg je dus een klap in je gezicht, want op het moment dat je terugkomt is het verschil tussen het ?westen? en het ?oosten? ineens erg groot. Wenen is een prachtige stad, begrijp me niet verkeerd, maar het contrast is onbeschrijflijk. Op Bratislava-Petržalka was niks meer open. Er was goddank nog één winkeltje waar ze tabaksartikelen en tijdschriften verkochten en waar we ook nog een buskaartje konden kopen.

Terug in de oude binnenstad (Stare Mesto) hebben we nog een terrasje gedaan om even bij te komen en toen zijn we teruggegaan naar ons pension…op naar dag 2.

Dag 2 – 3 september – Bratislavský Hrad/Stare Mesto
Op vrijdag zijn we naar de burcht gegaan. Er is weinig origineels aan omdat hij in 1811 bijna helemaal is afgefikt, maar toch heeft het iets indrukwekkends: een grote burcht bovenop een berg die uitkijkt op/waakt over de stad. In de burcht is een aantal musea gevestigd. Het is alleen een hele klim om er te komen, zeker bij de temperaturen die we in Bratislava mochten beleven (26-30 graden Celsius).

Na ons bezoekje aan de burcht hebben we op weg naar beneden wat gegeten bij Modra Hviezda (De Blauwe Ster) en zijn we het centrum van de stad ingetrokken. We hebben onder meer het Presidentiele Paleis (Grassalkovichov Palac) gezien, de hoofdwinkelstraat Obchodná (wat we toen nog niet wisten) en de autoloze binnenstad met allemaal prachtige gebouwen. Rond het avonduur zouden we Pavol ontmoeten om wat te eten en ?s avonds een heus homocafé te bezoeken.

We hadden afgesproken op Hviezdoslavovo Námesti bij het Slowaaks Nationaal Theater (Slovenské Národné Divadlo). Daar was het een en ander aan de hand. Er lagen allemaal boomstammen op de grond en daarbinnen stond een aantal jongens houtsnippers over de grond uit te spreiden. We vroegen ons ernstig af wat er allemaal aan de hand was, maar ook Pavol kon weinig licht op de zaken werpen. Hij wist wel wat er was, maar hij kon het niet in het Engels uitleggen helaas.

Samen met Pavol hebben we een leuk restaurantje uitgezocht en op het terras heerlijk gegeten. Daarna hebben we een rondje gemaakt door een stadsdeel waar je als toerist niet zo snel komt, om uit te komen in een zijstraat van Obchodná: Vysoká, waar we onder in een kelder homocafé Barbaros vonden. Een paar gezellige zitjes en een bar. Het waren eigenlijk 5 huiskamers in 1 ruimte. Lang had ik niet nodig om tot de ontdekking te komen dat ook Slowaakse homo?s dezelfde kleertjes, dezelfde haartjes en dezelfde maniertjes hebben. Bijna eng!

Uiteindelijk niet al te laat zijn we met Pavol terug naar het pension gelopen, waar hij de bus nam naar huis (nachtbus) en wij lekker gingen slapen. Zaterdag zouden Pavol en Daniel ons meenemen naar Hrad Devín.

Dag 3 – 4 september – Coronation Celebration/Hrad Devín
Zaterdag na het ochtendritueel weer heerlijk het centrum ingewandeld. Met nog steeds uitstekend weer, was het nu toch wel langzaam tijd om uit te gaan zoeken wat er aan de hand was. Bij de VVV geïnformeerd en het bleek een soort viering/herdenking te zijn van de kroning van Maria Theresia. Geheel nagespeeld in de oude binnenstad tot en met de kroning in de St.Martinus Dom (Dom Sv. Martina) aan toe! Erg leuk al die mensen in middeleeuwse kostuums. Het is de bedoeling dat dit een jaarlijks terugkerend evenement wordt, dat vorig jaar (2003) voor het eerst georganiseerd werd. Marco en ik vonden het in elk geval erg leuk om allemaal te zien. Een hele optocht door de binnenstad, diverse optredens, oude ambachten en ?s avonds ook nog vuurwerk!

Tegen 2 uur kwamen daar ineens Pavol en Daniel aanlopen. We zijn toen langzaam richting het busstation bij de nieuwe brug (Nový Most) gegaan, om vandaaruit de bus naar Hrad Devín te nemen. De bustijden die Pavol had uitgeprint bleken echter niet overeen te komen met de tijden op de borden, dus het was even improviseren. Een wandelingetje langs de Donau (Dunaj) tot aan de volgende halte bood uitkomst.

Vandaar een teringdrukke bus genomen naar Devín. De bus zat volgepakt met Oostenrijkse lui die een lekker goedkoop dagje uit waren. Ze gedroegen zich net als Duitsers op vakantie dus de toon was snel gezet. Na een tijdje stonden we niet meer echt alle vier bij mekaar, en ik stond naast Pavol die zich echt helemaal groen en geel ergerde aan die lui. Hij legde me ondertussen uit dat waar we uit het raam naar keken de grens was, waar vroeger een grote dikke muur stond. Het was indertijd heel moeilijk voor inwoners van Slowakije om het land uit te komen. Hij ergerde zich vooral aan de mensen die alleen maar daarheen komen omdat het zo goedkoop is en verder nooit iets te zien krijgen van hoe het leven in Slowakije er daadwerkelijk toegaat. Iets waar je op vakantie niet bij stil wil staan. Althans…de meeste mensen niet.

Aangekomen bij Devín hebben we wat gedronken en zijn we omhoog geklommen. Het kwam neer op een oude ruïne, maar het was een prachtig gezicht daar zo hoog boven het knooppunt van de rivieren Donau en de Morava. Na afloop hebben we een ijsje gegeten en 2 bussen terug gemist. Maar volgens mij vond niemand het echt erg. Terug in het centrum was het door alle drukte nog moeilijk een plekje te vinden bij een restaurant. We zijn toen gaan lopen en hebben uiteindelijk gegeten in een restaurant onder het gebouw van de nationale radio: Slovenský Rozhlas. Een oerlelijke piramide op zijn kop. Typisch publieke omroep was het eerste en ook meteen het laatste wat ik dacht.

Na het eten hadden we naar het vuurwerk willen gaan kijken, maar een klein, erg homovriendelijk kroegje in het centrum ?U Anjelov? heeft ons met koffie/thee (kava/čaj) en cocktails bezig gehouden tot het tijd was om naar huis te gaan. De volgende dag zouden we Pavol en Daniel pas later weer zien omdat Pavol die dag enigszins verlaat thuis zijn verjaardag zou vieren met familie.

Dag 4 – 5 september – Aupark/Stare Mesto/Slavín
De zondagochtend is normaal om uit te slapen, maar dit keer niet. Gewoon lekker op tijd op en te voet naar de overkant van de Dunaj. Daar is namelijk een groot winkelcentrum ?Aupark? dat ook op zondag open is. Er zijn ontzettend veel winkels die veel te duur zijn voor de eigen bevolking (als je het mij vraagt) en er is een bioscoop. Die is nog wel redelijk betaalbaar volgens mij.

Het was een soort cultuurshock om dit te zien in deze omgeving. Verkopen zullen ze daar voornamelijk aan toeristen denk ik, maar het was een vreemd stukje in de Slowaakse wereld die ik tot nu toe heb leren kennen. Ik voelde me er ook niet echt prettig. Misschien een beetje hypocriet, maar toch. Via de andere kant van de nieuwe brug zijn we weer teruggelopen, het centrum in om nog wat foto?s van mooie gebouwen te nemen en wat verder te verkennen. We hebben geluncht in ?Trafena Hus? (De Getroffen Gans) alwaar ik een drankje heb besteld dat ik de avond ervoor pas heb leren kennen: Vinea. Een soort druivensapje met prik en zonder alcohol, maar wel écht Slowaakse makelij!

Na het eten hebben we een rondje buiten het centrum gemaakt, waarbij het aantal prachtige huizen me vooral opviel. Helaas allemaal bijzonder slecht onderhouden. Het zouden ontzettend mooie panden kunnen zijn, maar kennelijk is er geen geld voor ofzo. Onderweg kwamen we nog een keer langs ?U Anjelov? dus daar hebben we maar even op het terras vertoefd.

Tegen half 5 liet Pavol weten onze kant op te komen zonder Daniel. Het was al vrij laat en omdat Daniel de volgende dag toch weer moest werken en dan al vrij vroeg met de trein weer naar huis zou moeten, had hij besloten verstek te laten gaan, maar hij zou er wel zijn op het vliegveld maandag om ons uit te zwaaien.

Pavol had ons eigenlijk mee willen nemen naar een groot natuurpark met mooi uitzicht over de stad, maar dat zou een half uur lopen zijn en we waren echt doodop van al het lopen inmiddels. Daarom had hij iets anders bedacht, maar voor een uitzicht moet je toch omhoog dus…naar boven om te kunnen genieten van een mooi uitzicht vanaf (ietwat bizarre combi) een oorlogsmonument: Slavín. Erg indrukwekkend. Het is een monument uit 1960, destijds gebouwd ter nagedachtenis aan de gesneuvelde Russische soldaten die in 1945 Slowakije bevrijd hebben. Na wat foto?s zijn we weer naar beneden gerold en weer het stadscentrum ingewandeld.

De vorige dag had Daniel ons al mee willen nemen naar café/restaurant Prašna Bašta, maar helaas was het toen vol. Nu nét niet! Dus zijn Marco en ik met Pavol samen gaan zitten en hebben heerlijk gegeten. Marco en ik hadden samen een tweepersoonsschotel genomen en Pavol had (stiekum speciaal voor ons, denk ik) Bryndzové halušky genomen. Het is echt een typisch Slowaaks gerecht en bestaat uit aardappeldeeg frutseltjes die in kokend gezouten water gegaard worden. Daarna gaat er schapenkaas overheen en stukjes ham. Op internet had ik al gelezen dat als je er een heel bord van eet je waarschijnlijk maagproblemen zou krijgen, dus ik heb bij Pavol één hapje geprobeerd. En ik vind het niet vies. Dus wie weet ooit.

Na het eten nog wat rondgelopen en wat gedronken en toen was het wel langzaam tijd om Pavol op zijn laatste tram naar huis te zetten. Dat was nog een hele klus, want hij wilde niet. Maar goed, Marco en ik hebben hem als twee strenge vaders naar de halte gebracht. Hij moest tenslotte de volgende dag gewoon werken.

Dag 5 – 6 september – souveniers/vertraging
De maandag hebben we het echt rustig aan gedaan. Marco en ik waren beide doodop dus eerst even op zoek naar het postkantoor om een kaart naar zijn werk op de bus te doen. Daarna wat gedronken en nog wat foto?s gemaakt, waarna de jacht op souveniers kon beginnen.

Vervelend, want er was iets wat we beiden wilden hebben, maar daarvoor moesten we weer die hele berg op richting de burcht. Nou dacht ik dat ik het de avond tevoor in een etalage op de ?begane grond? had gezien, maar dat bleek naderhand niet te kloppen. Dus weer helemaal de berg op! Mijn hemel. Maar we hebben het gehaald en het is helemaal goed gekomen, ondanks dat we midden in onze koop ineens belaagd werden door een hele horde oude toeristen. Terug naar beneden hebben we weer in de oude binnenstad een heerlijke pasta genuttigd om daarna onze spullen bij het pension op te halen en een taxi richting de luchthaven te nemen, waar we Pavol en Daniel weer zouden ontmoeten.

Pavol had ons die middag al gesmst dat we wederom 3 uur vertraging zouden hebben. We waren in het begin even pissig, maar ja, je doet er toch niks aan. Er was een verdachte koffer gevonden op het vliegveld van Bratislava en daarom was alles daar zo?n 2 uur ontruimd geweest. Vervelende is dan alleen dat je wel op tijd moet inchecken. Dat gedaan hebbend, kwamen Pavol en Daniel aan met de bus. Na een drankje werd er besloten naar een nabijgelegen winkelcentrum te gaan. Daar hebben we heel even naar een ijshockeywedstrijd zitten kijken. Nog niet echt hongerig hebben we toen maar een Slowaakse IKEA doorkruist om in het restaurant wat te eten (wat anders dan Zweedse balletjes!).

Toen was het wel tijd om terug te gaan naar het vliegveld en tijd voor het afscheid. Ik ga ze wel missen hoor. Verder ging alles redelijk goed. De vlucht terug vertrok om 21.15 uur en toen we op Schiphol aankwamen stond Berjan klaar om ons op te halen. Heel sympathiek.

vlnr. Basj | Pavol | 3 Sestry | Blue Night | Hemmingway | Mai Tai | Daniel | Marco

Het was een mooie reis. En op een paar rare gewoontes na zijn de meeste Slowaken zeker geneigd om je te helpen als je iets wilt weten of vragen. Verwacht alleen geen vloeiend Engels.
- Lege flesjes en glazen en borden worden meteen van je tafel verwijderd. Het ruimt wel lekker op, maar doet ons wat gehaast aan.
- Eén bier bestellen doe je niet met je wijsvinger maar met je duim. Zo ook twee bier (duim + wijsvinger). Het is even raar, maar het went.

En wat voor een V-Day! Voor de duidelijkheid even een bijzonder kleine uitleg.

Radio Veronica moest in 1974 stoppen met haar uitzendingen vanaf de Noordzee. Een moment in de Nederlandse radiogeschiedenis dat tot in lengte van dagen zal worden herdacht. De laatste secondes gingen op 31 augustus 1974 de lucht in en exact op 31 augustus 2003 om 18 uur ging het verhaal weer verder bij de Sky Radio Groep.

Nu, een jaar later, is het dus 30 jaar geleden dat de uitzendingen vanaf de Noordzee moesten stoppen en 1 jaar geleden dat Radio Veronica een nieuwe start maakte bij de Sky Radio Groep. De dag bij uitstek voor terugblikken en natuurlijk een feestjuh!!!

Nou, dat kan je aan de meeste medewerkers wel overlaten, dat feesten. Ik ben 's morgens even wezen kijken bij Bart van Leeuwen die zijn programma Goud Van Oud voor de gelegenheid presenteerde vanuit Hotel Laapershoek in Hilversum. Plek waar eens de Veronicastudio's waren! En 's middags kwam Rinkeldekinkel met Jeroen van Inkel vanuit Strandpaviljoen Vroeger aan de Bloemendaalse kust.

Aldaar mochten de medewerkers het ook laat maken en zich lekker laten gaan en dat laten wij ons geen twee keer zeggen. Het was een supergezellig feestje met alles erop en eraan. Een heerlijke barbecue, de Veronica drive-in-show en natuurlijk gratis drankjes en hapjes.

Ik heb me kostelijk vermaakt. Het was alleen een beetje jammer dat het al om 23 uur afgelopen was, maar goed, het wás een doordeweekse dag en hoewel ik dan wel vrij ben vandaag, moesten de meesten gewoon werken, dus ik kon het wel begrijpen.

Volgend jaar weer?