Het onderzoek

Het is heel apart. Er is dus een groot onderzoek naar mijn nierafwijking gaan de in Nijmegen en daar had ik me min of meer voor opgegeven. Dus gisteren ben ik gezellig naar Noviomagum getogen met de trein om me aldaar compleet te laten doorlichten.

Vrij letterlijk, want het begon met een complete lichaamsscan. Waarbij de nadruk lag op de botdichtheid. Na afloop heb ik mezelf compleet op een computerscherm gezien, maar dan de binnenkant. Erg intrigerend. Ik weeg 66.6 kg volgens het scanapparaat, waarvan 26.3% vet (iets teveel).

De gehele ochtend (tot half 12) had ik bovendien de tijd om ergens wat zaad uit te spugen in een potje, want dat moest ook gecontroleerd worden op levendigheid. Thuis kon niet, want dan was het al bedorven voor ik aan zou komen met de trein en de bus enzo, dus het moest in het ziekenhuis zelf. Dat is geen probleem want op de afdeling gynaecologie hebben ze daar een speciaal kamertje voor. De inrichting zie je hieronder.

waar

Nee, inderdaad, niet erg inspirerend. En de kunst aan de muur en de boekjes die er ter stimulatie liggen helpen ook niet echt, als je homo bent. Uiteindelijk heb ik de Seventeen maar gebruikt, omdat daar ook nog toevallig foto's van een stelletje in stonden…het was dus behelpen, maar het is gelukt!

waarmee

Vervolgens had ik nog een gesprek met de uitvoerend producente van het onderzoek en 's middags moest ik nog naar de oogarts. Daar heb ik meteen de uitslag van gehad en mijn ogen zijn prima in orde (op mijn bril na natuurlijk ).

hoeveelTot slot wilde ik je deze foto even niet onthouden. Tijdens het gesprek werd ik lichamelijk ook gewoon doorgelicht. Dus even wegen (ja, 66.6) en gemeten (1m74) en er werd wat bloed afgenomen. Een beetje maar hoor. Zoals je op deze foto kunt zien.

Al met al was het een enerverend dagje. Enerverender dan ik verwacht had. Gelukkig had ik tijdens de lunch even de tijd om de stad in te lopen. En dus ben ik voorzien van een broodje gezond mezelf even gaan verwennen (Keane – Hopes And Fears, Travis – The Singles, OST The Incredibles).

's Avonds ben ik dan nog wezen eten met de collega's en wel bij de Japanner (Nippon in de Reguliersdwarsstraat). Dat was voor mij de eerste keer, maar zeker voor herhaling vatbaar…als ze het iets goedkoper willen maken.

3 Responses to “Het onderzoek”

  1. Diederik donderdag 16 december 2004 at 9:16 #

    Die hoeveelheid bloed valt inderdaad wel mee. Nog niet zo heel lang geleden gaf ik 4 keer per jaar een hele zak van 0,5 liter weg. En dat in totaal 30 keer. En dan moet je d'r plotseling mee ophouden omdat je (praktiserend) homo bent… :S

  2. anoniem donderdag 16 december 2004 at 13:24 #

    Leuke bezigheid zo een hokkie… leuk is t niet maar
    het is je gelukt… fantasie is een goed iets. Helaas moet ik je kwak aanschauwen in de buisjes…

    it's nature!!!

  3. basj donderdag 16 december 2004 at 18:39 #

    in die buisjes zit mijn bloed hoor, de kwak zit in t potje met de rode deksel… ;-))

Geef een reactie