5 YEARS AGO
ambition resulted in a new PHENOMENON
it became the birth of a unique and highly impressive concept
that marked a new era
THE ERA OF WHITE

the color that heralded the call for PURITY
where ambition created UNITY
between 40,000 INDIVIDUALS
ALL UNITED IN WHITE

mind dazzling acts and illusions
playfully capture your perception AND LEAD YOU INTO A UNIQUE AWARENESS
a spectacle BEYOND IMAGINATION

THE WORLD'S LEADING DANCE EVENT
SENSATION WHITE

INDULGE IN THE EXTRAVAGANCE OF SENSATION WHITE
JULY 2ND AT THE AMSTERDAM ARENA

watch the trailer

Zo hier en daar gaat er wel eens wat mis. We kennen het allemaal. Iedereen maakt tenslotte wel eens een fout. Vaak zijn het kleine dingen die snel en makkelijk op te lossen zijn, maar er zijn ook fouten die jaren onopgemerkt blijven. Door stom toeval kan dan ineens een enorme blunder tevoorschijn komen. De Belgen kunnen erover meepraten:

Oudste Belg blijkt al 51 jaar dood
 CHARLEROI/BRUSSEL (ANP) – De vrouw die de oudste Belg zou moeten zijn, blijkt al in 1954 te zijn overleden. Haar overlijden is echter nooit verwerkt in de Belgische bevolkingsadministratie, zo ontdekt de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws zaterdag na een maandenlange zoektocht.

De zogenaamd 109-jarige Angle Vanmeerbeek werd in augustus uitgeroepen tot de oudste Belg. Toen politici haar wilden komen feliciteren, bleek de schippersvrouw echter onvindbaar. Op haar officiële adres in het Zuid-Belgische Charleroi was ze totaal onbekend.

De vrouw was al in 1939 naar een dorpje onder Parijs verhuisd, waar ze in 1954 is begraven. De eretitel 'oudste Belg' gaat nu officieel naar de 108-jarige Maria Verkeyn uit het Vlaamse Zedelgem.

Soms moet je gewoon even los. Vandaag was wel zo'n dag. Het is de uitloop van een drukke periode op de internet-afdeling (invoering nieuwe Sky-logo, nieuwe kleurenstelling op de Sky-website, omzetting Veronica-site die binnenkort een feit moet worden). Ik was zelf ook druk geweest vandaag in de studio met name.

Rond half 4 merkten we ineens dat Esther weg was…niemand wist waarheen. Rond 4 uur komt ze ineens binnenzetten met een zak van McDonalds, waar voor iedereen een hamburger uitrolt! (En voor Marina zelfs een groenteburger.) Happie! Net vóór of net óp dat moment waren Martijn, Marina, Wilfred en ik gestuit op de site van Nozzman.

Een daverend succes! Het deed op een gegeven moment gewoon pijn! En eigenlijk lachen om niks. De stripjes op zich zijn soms wel erg grappig, maar op een bepaald moment lach je om de anderen die ook moeten lachen. Het houdt dan dus ook niet meer op. Maar het moet gezegd: dit zouden we vaker moeten doen!

Dus wil je op kantoor een keertje even lekker lachen en heb je net zo'n toffe en gekke collega's als ik? Gewoon ff surfen naar www.nozzman.nl!

Je moet het je voorstellen als een puistje onder het ooglid (of aan de rand ervan eigenlijk). Dus sowieso de pijn die een puistje met zich meebrengt. Ik loop de halve dag te tranen en te wrijven (ik weet het, niet goed, maar doe het me maar eens na). Bij elke beweging van het oog (van je oogbol dus) voel je er dingen langswrijven en af en toe is het zelfs zo dat het aanvoelt alsof er gewoon een soort van zandkorreltje in je oog rondzwerft. Kortom: ellende.

Het is afgelopen vrijdag begonnen en gister ben ik naar de huisarts geweest die me een zalfje voorgeschreven heeft. Dus dat moet dan ook nog twee keer per dag in het oog, waardoor je een tijdje even niks ziet (zalf hè). En je moet weten dat ik geen held ben met mijn ogen…vandaar dat mijn plan om lenzen te nemen en te houden ook niet echt gelukt is.

Laten we met zijn allen hopen dat het snel over is. Kan ik weer normaal kijken, wrijven, lachen, niezen, knipperen en vooral: slapen…

Mijn collega Marina is vooral bekend van haar prachtige foto's, maar ze kan ook een aardige open brief weggeven. Zo bleek dit weekend.

Ik weet niet of je het verhaal van bijzonder hoogleraar klinische gezondheidspsychologie prof. dr. A.Vingerhoets een beetje gevolgd hebt, maar hij vindt dus kort gezegd dat liefde net is als de blinde darm: “een nutteloos overblijfsel uit een ver verleden”. Persoonlijk vond ik het de grootste nonsens die ik ooit gehoord heb, maar hij is hoogleraar en ik ben slechts afgestudeerd hbo-er, dus ik kan het wel schudden.

Marina ging er gewoon voor! Lees op haar weblog het originele bericht uit de Metro en haar open brief aan de prof. Een hoogstandje als je het mij vraagt!

Afgelopen donderdag en vrijdag waren gereserveerd voor een mini-bedrijfs-uitje naar Renesse. Omdat Sky Radio daar zijn naam heeft verbonden aan 'Grandcafé Helder, een Sky Radio café' was er voor de werknemers een leuk arrangementje geregeld met overnachting en ontbijt in het 4**** hotel 'De Zeeuwse Stromen' en met diner in het café.

Zo togen donderdag Berjan (met Marion), Walter (met Mirjam), Ad, Hugo en ikzelf richting Zeeland om te gaan genieten. Na een twee uurtjes rijden waren we er. Tijd voor iets te drinken en iets te eten. Daarna waren de meningen verdeeld. Er waren een paar mensen die een zwempje wilden wagen en een paar niet. Zo gingen de heren even Renesse in op jacht naar zwembroeken, terwijl de dames een klein trimtochtje langs de kust (de Zeeuwse kust) maakten.

We kwamen tegelijk weer terug bij het hotel aan waarna Hugo, Berjan en ik het zwembad tot ons domein maakten en Marion en Mirjam lekker de sauna onveilig maakten. Na een uurtje zwemmen terug naar de kamer om even af te douchen en vervolgens fris en fruitig naar Grandcafé Helder voor het diner.

Ad en Berjan gingen aan de tapas en de rest maakte een keuze tussen het weekmenu en het maandmenu. Mijn voorkeur ging uit naar het maandmenu met daarin een heerlijke gerookte zalm op toast vooraf, bambi-biefstuk als hoofdgerecht en een chocoladedroom als toetje. Omdat we het drankje vooraf overgeslagen hadden, kregen we een extra likeurtje bij de koffie/thee. Heerlijk!!!

Daarna hebben we ons weer naar het hotel vervoegd om ons te vermaken met een ouderwetsch oudhollandsch potje Pim-Pam-Pet! Jawel! Ad had voor ons een bijzonder oude uitgave meegenomen. De damesploeg (o.l.v.O.L.V.* Ad Valk) heeft uiteindelijk met een bijzonder grote voorsprong gewonnen, maar dat mocht de pret niet drukken. Rond 2 uur lag iedereen, al dan niet met teveel alcohol op, in bed.

De volgende dag weer frips naar het ontbijt…nouja…frips. In elk geval zijn Hugo en ik na de douche eventjes naar de kust gelopen om tóch de zee nog gezien te hebben. Daarna tijd voor het ontbijt. Erg uitgebreid en erg lekker. Berjan, Marion en ik zijn na het ontbijt naar huis gegaan, terwijl de rest van het gezelschap nog eventjes is gaan strandwandelen en nog even Renesse in is geweest.

En het bleef nog lang onrustig…zie ook de foto's.

*o.l.v.O.L.V. = onder leiding van Onze Lieve Vrouw

Als je een netwerkje hebt, schijnt het in te zijn om je computers namen te geven. En dan niet namen in de zin als 'bsj0105med01', maar échte namen die een buitenstaander ook iets zeggen.

Namen van goden en dergelijke zijn erg goed (Zeus, Hera, etc…), maar ook andere verzinsels komen veelvuldig voor. Ik heb dus lang na zitten denken om erachter te komen wat nou leuke namen zouden zijn voor mijn computers.

Na lang overleggen heb ik besloten ze Cosmo en Wanda te dopen. Bekend uit de tekenfilmserie Fairly Odd Parents als Timmy's Fairy Godparents. Cosmo is de groene domme en Wanda de roze slimme. Waarom weet ik niet precies, maar mijn desktop is dus Wanda geworden en mijn laptop Cosmo.

Ik mag dan 28 zijn, godzijdank ben ik van binnen gewoon nog een klein kind.

We klagen in Nederland altijd over het weer. We zijn het gewend denk ik en ik doe er dan ook meestal wel consensieus aan mee.

In de zomer is het altijd te warm, of niet warm genoeg. In de winter is het altijd te koud, of niet koud genoeg. Regent het dan staat ieders gezicht bijna net zo grijs als de lucht en in de overgang tussen de herfst en de winter loopt de halve bevolking van ons land te lijden aan winterdepressie.

En dan is er nog die sporadische dag dat er sneeuw naar beneden komt in de lage landen. Sneeuw is wit, wit is licht en dus een puntje in de winterdepressie van de meeste mensen. Sneeuw maakt blij. Waarom? Waarschijnlijk omdat het maar zó weinig voorkomt dat we gewoon al blij zijn vanwege het feit dat het eens niet té warm of té koud is of regent.

Sneeuw! Ondanks dat het ons hele verkeer in de war gooit en je er behoorlijk nat van kan worden de enige neerslag waar bijna iedereen vrolijk van wordt!

Afgelopen zondag was het dan zover, na weken van wachten was de 'musical' 'Naked Boys Singing' in 't Spant in Bussum te zien. Aangezien ik kaartjes had gekocht, zijn Emile en ik er maar heen gegaan.

Het aantal homo's in de zaal viel reuze mee, maar het aantal vrouwen dat het giechelen niet kon inhouden niet. Okee, tijdens het eerste nummer komen er gelijk 8 naakte mannen het podium op en we weten allemaal: een naakte man op zich kan er al heel belachelijk uitzien, maar alsie ook nog gaat marcheren dan bungelt het allemaal op een dusdanige manier dat het gewoon lachwekkend wordt. Niet erg, er mocht gelachen worden.

Wat mij betreft was dat na de eerste twee nummers wel over, maar een aantal dames had volgens mij nog nooit een naakte man gezien, want die bleven maar giechelen. Best vervelend aangezien de naakte heren af en toe een gevoelige snaar probeerden te raken, maar als er dan weer ergens een paar geiten begonnen te giechelen, was die spanning meteen weer weg.

De voorstelling zelf was amusant, maar niet geweldig. De zang liet hier en daar te wensen over en verder was het gewoon een leuk geheel, niet hilarisch, niet saai, gewoon leuk. Nummers die me bijgebleven zijn: Hoe Groots Ik Ben Joods, Rosbief ('Ik ros mijn bief, voel ik me slap, pak ik mijn lap'), Meesterwerk en Kleine Blije Pornoster.

Het zijn ook geen sportschooltiepes die op het podium aantreden en dat maakt het misschien nog wel een soort van aandoenlijk: geen geweldige mannen, geen geweldige talenten, geen geweldige teksten, wél een geinig geheel.