Af en toe kan het heerlijk zijn. Even lekker ongegeneerd klateren op het toilet. Maar wist u dat waar wij mannen ons zo trots over voelen, het staand kunnen plassen, helemaal niet gezond is?

Uiteraard is dit onderzocht (wat niet) en uit dat onderzoek bleek dat voor mannen zittend plassen gezonder is en bovendien hygienischer. Een aantal redenen:
• staan tijdens het plassen is een onnatuurlijke houding (bij alle 4-potigen is er een bijna haakse hoek te zien van het bovenbeen met de romp, ook tijdens het plassen)
• zittend plassen wordt vaak aangeraden bij plasproblemen ('s nachts eruit moeten, te pas en te onpas aandrang hebben, minder krachtige straal, onderbrekingen)
• onderzoek wijst uit dat mannen die staand plassen, van hun knieën tot hun buik kleine spatjes urine over zich heen krijgen (en dan laten we de rand en de grond nog even buiten beschouwing)
• zittend is de blaas makkelijker te legen

Bovendien schijnt zittend plassen ook beter te zijn in de strijd ter voorkoming van prostaatkanker. Dus mannen van Nederland: verenigt u en plast zittend!

Tenzij je die gelegenheid natuurlijk niet hebt, dan is het verrekte handig dat je het ook staand kan!

Nokia maakt geen slechte telefoontjes. En ik was ook zeer tevreden over mijn 6310i (op de foto links te zien). Een toestel met veel mogelijkheden, fijn formaat en werkelijk sublieme geluidskwaliteit. Daar kom ik dus niet meer overheen. Ook niet met mijn nieuwe 6230.

Probleem: hoe krijg ik al die opgeslagen smsjes uit mijn 6310i naar mijn 6230. Versturen leek me niet zo'n handige manier. Op de simkaart zetten ging ook niet. Met bluetooth van het ene toestel naar het andere was ook onmogelijk. Met bluetooth naar mijn pc en dan naar de 6230 ging ook niet, want de bluetooth van mijn 6310i werkte niet samen met mijn computer. Terug naar de tekentafel.

Een collega op mijn werk (laten we hem Wilfred noemen) had voor mij wel een datacable voor de 6310i. Die aangesloten, PC-Suite van Nokia voor de 6310i geinstalleerd (versie 4.88), data van het toestel gebackupped, PC-Suite van Nokia voor de 6230 geinstalleerd (versie 5.5) en de data op de 6230 proberen te zetten. FOUT! De filetypes van die twee suites komen dus niet overeen. Kortom: hier loopt dit pad dood.

Na wat zoeken op internet vond ik de enige mogelijkheid die Nokia pas sinds kort had geschapen. PC-Suite 6.5 installeren, daarin een backup maken van de 6310i en dan kan je hem wél terugzetten naar de 6230. Nu had ik helaas alle data al uit de 6310i gehaald, dus weer opnieuw PC-Suite 4.88 geinstalleerd, data terug op de 6310i gezet, vervolgens versie 6.5 geinstalleerd, data weer uit de 6310i gebackupped, daarna de 6230 via bluetooth laten connecten en inderdaad…toen kon ik de smsjes netjes overbrengen.

Wat een klerekarwei. Kortom: wij raden u niet aan over te stappen van een 6310i naar een 6230, tenzij u stalen zenuwen heeft, een computer die snel reboot en deze blog.

Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover. Na 7 maanden eindelijk weer 'levende lijve' contact met mijn Slowaakse vrienden Pavol en Daniel.

Met ongeveer 50 minuten vertraging kwamen ze om even voor 11 uur aan op Schiphol. Vandaaruit zijn Daniel en zijn zus Radka (voor wie dit reisje een soort verjaardagscadeautje was) naar de Keukenhof gegaan. Pavol en ik gingen die dag naar de Efteling, waar we rond 1 uur aankwamen. Volgens mij vond Pavol het allemaal wel mooi. Het enige probleem blijft de taal. In de Efteling zijn toch wel erg veel dingen gericht op Nederlanders. Zelfs de grotere rides als Villa Volta. Desondanks was het een leuke dag.
's Avonds hapje gegeten bij 't Hert hier in Naarden en toen naar bedje toe!

Zaterdag was Amsterdam-dag. Shoppen en eten en drinken. Het weer hielp niet echt mee, maar het was toch een heel gezellige dag. Na een kleine 'ff-alleen-at-home'-break, ben ik rond 10 uur 's avonds weer naar Amsterdam gegaan om wat met ze te drinken in de Reguliersdwarsstraat en om 0:39u hadden we de laatste trein naar huis toe (op het nippertje mag ik wel zeggen).

Zondag wilden ze naar de Zaanse Schans. Ik ben persoonlijk erg tegen dit soort gelegenheden, omdat ik Nederland niet zie als molentjes- en klompjesland. Even goed ben ik toch meegegaan en moet ik toegeven dat het best leuk is om een keer te zien. Als je maar in je hoofd houdt dat het een soort van fictie is…iets wat je die bussen met Japanners niet echt kan uitleggen volgens mij.

Na de Schans zijn we nog even het centrum van Amsterdam in geweest voor een klein hapje en een drankje en toen was het door naar Schiphol voor de terugreis. Na een klein foutje van Sky Europe mochten ze uiteindelijk toch gewoon naar huis vliegen. Toch weer een triest moment. Nadat ik ze naar de douane gezwaaid had, heb ik in de auto op weg naar huis een flink aantal traantjes gelaten…

Waarom wonen leuke, lieve, aardige mensen soms toch zo verdomd ver weg?

Twee vliegen in één klap, zo zou ik mijn ervaring van vandaag wel willen noemen. Ik heb iets moois gelezen dat ik met jullie wil delen en omdat ik het niet wilde overtypen dacht ik dat dit nou eens een mooie gelegenheid was om gebruik te maken van de software die ik bij mijn scanner gekregen heb. Deze kan namelijk gescande tekst omzetten in echte, bewerkbare tekst. Ongelofelijk!!! Bijna foutloos!!!

Maar goed, terug naar waar het hier om gaat.
Een tekst van Joost Zwagerman:

“Er zijn talloze verhalen over het 'ontstaan' van de liefde, van het verlangen naar en beminnen van de Ander. Een van de mooiste verhalen komt uit het klassieke Griekenland en is van de dichter Aristophanes. Hij vertelde eens aan een gezelschap geleerde heren dat er ooit drie in plaats van twee geslachten hebben geleefd: man, vrouw en ook nog een soort manvrouw, een mensensoort die aan zichzelf genoeg had en nog niet op zoek was naar 'de ander'. In die wereld stamde de man van de zon, de vrouw van de aarde en de 'manvrouw' van de maan.
Zeus, de Griekse oppergod, was niet erg blij met het bestaan van de manvrouw. Die soort was hem veel te gelukkig, daar moest wat aan gedaan worden. En dus sneed Zeus iedere manvrouw ter wereld eigenhandig in tweeen, met alle rampzalige gevolgen van dien. Op het laatst waren er alleen nog maar mannen en vrouwen over. Van de vroegere manvrouwen ging iedereen op zoek naar zijn, letterlijke, 'wederhelft'. Al die zoektochten eindigden in smachtende omarmingen. Met zo'n omarming leek het voor de mannen en vrouwen of ze weer samen waren, geheeld en compleet. De fantasie om met z'n tweeën voor even weer één 'manvrouw' te zijn schonk aan mannen en vrouwen het grootst denkbare geluk.
Ik vind dit verhaal van Aristophanes mooi vanwege de doem en het noodlot dat eruit spreekt. Als je ongelukkig bent, kun je jezelf namelijk dankzij Aristophanes verbeelden dat dat komt omdat je uiteengerukt bent, verscheurd en eeuwig zoekend… Misschien moet je in het leven een aantal keren heel ongelukkig zijn om goed te begrijpen wat liefde is. Wie niet ervaren is in wanhoop en verdriet, kan nooit goed zijn in lekker verliefd zijn, denk ik wel eens.
In sombere tijden kan het verhaal van Aristophanes troostend zijn. Als je verliefd bent, vraag je jezelf wel eens in vertwijfeling af waar dat verliefde gevoel nou eigenlijk vandaan komt. Dan is het troostend om te bedenken dat je nu eenmaal niet anders kan dan verliefd zijn, omdat je op zoek bent naar je wederhelft. Is het niet romantisch om te geloven dat je pas echt 'af' en 'compleet' bent als je je kunt herenigen met dat andere deel van jezelf?
Je hoort geliefden vaak beweren dat ze bij de eerste kennismaking al meteen gek op elkaar waren. Dat ze het gevoel hadden dat ze elkaar eigenlijk hun hele leven al hadden gekend. Zoiets noemen we liefde op het eerste gezicht. Maar volgens Aristophanes zou het moeten heten: hereniging op het eerste gezicht. Die uitdrukking klinkt op het eerste gehoor misschien wat raar. Maar telkens wanneer ik er goed over nadenk, vind ik 'hereniging op het eerste gezicht' nèt even romantischer klinken dan 'liefde op het eerste gezicht'.”

En zo is het maar net!

Een goed product heeft geen reclame nodig. Daniel Bedingfield is een goed product. Desondanks was Paradiso vanavond vér van uitverkocht als je het mij vraagt.

Toen hij net bekend was in Nederland ben ik hem gaan zien in Tivoli in Utrecht. Vanavond deed niet onder voor die show. Het was waarschijnlijk alleen maar beter. Deze man is ongelofelijk. Ik denk dat ik niet eens overdrijf als ik zeg dat hij live nog beter zingt dan op zijn cd's. Het is waanzin.

Compleet overdonderd ben ik. Dus ik sluit maar even af met een songtekstje…degene voor wie het bedoeld is, heeft dat waarschijnlijk wel door…

Bekijk de videoclip van het nummer.

If you're not the one then why does my soul feel glad today?
If you're not the one then why does my hand fit yours this way?
If you are not mine then why does your heart return my call?
If you were not mine would I have the strength to stand at all?

I don't want to run away but I can't take it, I don't understand
If I'm not made for you then why does my heart tell me that I am
Is there any way that I can stay in your arms?

Het was niet de eerste keer. Het is me al eens eerder gebeurd: je komt nietsvermoedend het toilet binnenlopen, kijkt even snel of je bij één van de twee deuren toevallig het staafje dat de deur op slot houdt tussen de deur en het kozijn door kan zien. Niet dus, en je loopt daarom lekker je favoriete toiletdeur binnen. Om je vervolgens de pleuris te schrikken omdat er al iemand bezit heeft genomen van het hokje zonder de deur op slot te hebben gedaan.

Zijn deze mensen bang voor kleine ruimtes? Denken ze dat ze het slot wellicht niet meer open zullen krijgen? Of wíllen ze juist dat je binnenkomt? Ik kom er niet echt uit. Maar het is een beetje raar dat ík me erdoor beschaamd voel. Zal mijn aard wel zijn.

Ik zit juist niet rustig als de deur niet op slot is. Sterker nog, als de deur wél op slot zit dan check ik dat (zeker als ik zittend werk moet volbrengen) vaak nog diverse keren. Er zou eens iemand binnen kunnen wandelen omdat dit hokje ook zijn voorkeur heeft van de twee.

Nee, voor mij geen open deuren. Doe mij maar een fijn afgesloten toilet. Lekker even rustig klateren!

Ja, dat lees je goed. Vandaag precies 6 jaar geleden ben ik begonnen bij Classic FM. Ik heb in de afgelopen jaren een hoop voor elkaar gekregen qua verbeteringen in het uitzendproces. Met name de automatisering van een aantal taken heeft een hoop werk vergemakkelijkt.

Helaas werk ik er nog steeds. Dat klinkt alsof ik er weg wil. Dat is niet zo. Ik vind het alleen niet echt een verdienste dat ik 6 jaar bij dit bedrijf werk, hoewel niet veel mensen het hier zó lang uithouden. Waarom dan toch? Nou, omdat ik blijkbaar geen uitdagingen meer heb. Ik ben er. En dat is nou niet echt goed. Of wel?

Bijna niemand werkt meer dan 6 jaar bij zijn eerste echte werkgever. Heb ik het dan zo goed gedaan? Of ben ik gewoon te makkelijk. Wil ik gewoon de moeite niet doen om iets anders te zoeken? Of ben ik angstig om een ander avontuur aan te gaan en vind ik het wel best?

Hoe dan ook. Vandaag 1 april, werk ik dus 6 jaar bij Classic FM. Als je een andere baan voor me hebt met leuke collega's, een geweldige sfeer, makkelijke werktijden en een goed salaris. Bel me.