Gelezen: Joost Zwagerman

Twee vliegen in één klap, zo zou ik mijn ervaring van vandaag wel willen noemen. Ik heb iets moois gelezen dat ik met jullie wil delen en omdat ik het niet wilde overtypen dacht ik dat dit nou eens een mooie gelegenheid was om gebruik te maken van de software die ik bij mijn scanner gekregen heb. Deze kan namelijk gescande tekst omzetten in echte, bewerkbare tekst. Ongelofelijk!!! Bijna foutloos!!!

Maar goed, terug naar waar het hier om gaat.
Een tekst van Joost Zwagerman:

“Er zijn talloze verhalen over het 'ontstaan' van de liefde, van het verlangen naar en beminnen van de Ander. Een van de mooiste verhalen komt uit het klassieke Griekenland en is van de dichter Aristophanes. Hij vertelde eens aan een gezelschap geleerde heren dat er ooit drie in plaats van twee geslachten hebben geleefd: man, vrouw en ook nog een soort manvrouw, een mensensoort die aan zichzelf genoeg had en nog niet op zoek was naar 'de ander'. In die wereld stamde de man van de zon, de vrouw van de aarde en de 'manvrouw' van de maan.
Zeus, de Griekse oppergod, was niet erg blij met het bestaan van de manvrouw. Die soort was hem veel te gelukkig, daar moest wat aan gedaan worden. En dus sneed Zeus iedere manvrouw ter wereld eigenhandig in tweeen, met alle rampzalige gevolgen van dien. Op het laatst waren er alleen nog maar mannen en vrouwen over. Van de vroegere manvrouwen ging iedereen op zoek naar zijn, letterlijke, 'wederhelft'. Al die zoektochten eindigden in smachtende omarmingen. Met zo'n omarming leek het voor de mannen en vrouwen of ze weer samen waren, geheeld en compleet. De fantasie om met z'n tweeën voor even weer één 'manvrouw' te zijn schonk aan mannen en vrouwen het grootst denkbare geluk.
Ik vind dit verhaal van Aristophanes mooi vanwege de doem en het noodlot dat eruit spreekt. Als je ongelukkig bent, kun je jezelf namelijk dankzij Aristophanes verbeelden dat dat komt omdat je uiteengerukt bent, verscheurd en eeuwig zoekend… Misschien moet je in het leven een aantal keren heel ongelukkig zijn om goed te begrijpen wat liefde is. Wie niet ervaren is in wanhoop en verdriet, kan nooit goed zijn in lekker verliefd zijn, denk ik wel eens.
In sombere tijden kan het verhaal van Aristophanes troostend zijn. Als je verliefd bent, vraag je jezelf wel eens in vertwijfeling af waar dat verliefde gevoel nou eigenlijk vandaan komt. Dan is het troostend om te bedenken dat je nu eenmaal niet anders kan dan verliefd zijn, omdat je op zoek bent naar je wederhelft. Is het niet romantisch om te geloven dat je pas echt 'af' en 'compleet' bent als je je kunt herenigen met dat andere deel van jezelf?
Je hoort geliefden vaak beweren dat ze bij de eerste kennismaking al meteen gek op elkaar waren. Dat ze het gevoel hadden dat ze elkaar eigenlijk hun hele leven al hadden gekend. Zoiets noemen we liefde op het eerste gezicht. Maar volgens Aristophanes zou het moeten heten: hereniging op het eerste gezicht. Die uitdrukking klinkt op het eerste gehoor misschien wat raar. Maar telkens wanneer ik er goed over nadenk, vind ik 'hereniging op het eerste gezicht' nèt even romantischer klinken dan 'liefde op het eerste gezicht'.”

En zo is het maar net!