Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover. Na 7 maanden eindelijk weer 'levende lijve' contact met mijn Slowaakse vrienden Pavol en Daniel.

Met ongeveer 50 minuten vertraging kwamen ze om even voor 11 uur aan op Schiphol. Vandaaruit zijn Daniel en zijn zus Radka (voor wie dit reisje een soort verjaardagscadeautje was) naar de Keukenhof gegaan. Pavol en ik gingen die dag naar de Efteling, waar we rond 1 uur aankwamen. Volgens mij vond Pavol het allemaal wel mooi. Het enige probleem blijft de taal. In de Efteling zijn toch wel erg veel dingen gericht op Nederlanders. Zelfs de grotere rides als Villa Volta. Desondanks was het een leuke dag.
's Avonds hapje gegeten bij 't Hert hier in Naarden en toen naar bedje toe!

Zaterdag was Amsterdam-dag. Shoppen en eten en drinken. Het weer hielp niet echt mee, maar het was toch een heel gezellige dag. Na een kleine 'ff-alleen-at-home'-break, ben ik rond 10 uur 's avonds weer naar Amsterdam gegaan om wat met ze te drinken in de Reguliersdwarsstraat en om 0:39u hadden we de laatste trein naar huis toe (op het nippertje mag ik wel zeggen).

Zondag wilden ze naar de Zaanse Schans. Ik ben persoonlijk erg tegen dit soort gelegenheden, omdat ik Nederland niet zie als molentjes- en klompjesland. Even goed ben ik toch meegegaan en moet ik toegeven dat het best leuk is om een keer te zien. Als je maar in je hoofd houdt dat het een soort van fictie is…iets wat je die bussen met Japanners niet echt kan uitleggen volgens mij.

Na de Schans zijn we nog even het centrum van Amsterdam in geweest voor een klein hapje en een drankje en toen was het door naar Schiphol voor de terugreis. Na een klein foutje van Sky Europe mochten ze uiteindelijk toch gewoon naar huis vliegen. Toch weer een triest moment. Nadat ik ze naar de douane gezwaaid had, heb ik in de auto op weg naar huis een flink aantal traantjes gelaten…

Waarom wonen leuke, lieve, aardige mensen soms toch zo verdomd ver weg?