Gister en vandaag staan de heren van Duran Duran in originele bezetting (!) in de Heineken Music Hall om hun kunsten te vertonen. En kunsten blijven het. Ik had het geluk er gisteravond bij te kunnen zijn.

Het voorprogramma was DJ Joost van Bellen. Geen onverdeeld succes. Ze moesten hem om half 9 zo'n beetje van het podium af dragen om hem weg te krijgen en het applaus was er ook echt alleen maar omdat hij eindelijk op ging rotten. Beetje jammer.

De hoofdact stond wel. Simon LeBon, Nick Rodes, John Taylor, Roger Taylor en Andy Taylor. Hoewel ik bands heb gezien die meer plezier in hun werk hadden. Zou je het zo kunnen noemen? Nick Rodes stond er altijd al een beetje ongeinteresseerd bij achter zijn synths enzo. Dat was nu niet anders. De show werd dan ook gestolen door zijn stille aanwezigheid, de nog altijd in een jaren 80 staat van danskunst verkerende Simon en bassist John Taylor, die overigens nog steeds rare gezichten naar het publiek trekt. Koddig.

Er kwamen nummers langs van het nieuwe album 'Astronaut', maar natuurlijk ook oude kneiters als Planet Earth, Girls On Film, Wild Boys, Rio, Save A Prayer, The Chauffeur, Come Undone en Notorious. Allemaal strak en goed.

Leuk om weer eens te horen en nu ook te zien, maar je kon makkelijk zien dat de leeftijd van de heren hun reflexen wat heeft verminderd. Zo erg zelfs waarschijnlijk dat ze The Reflex (hun grootste hit in Nederland) maar niet hebben gespeeld. Gedurfd qua beslissing, maar niet leuk. Zo vond ook het overgrote deel van het publiek, dat verontwaardigd begon te schreeuwen om het nummer, toen na de toegiften het zaallicht aanging.

[edit 2-6-2005]
“Het schijnt dat we gister een nummertje vergeten zijn. Nou en? Wij spelen toch alleen maar wat we zelf leuk vinden!” Aan het woord is Duran Duran-frontman Simon LeBon die het tijdens de laatste van twee uitverkochte concerten in de Heineken Music Hall naar eigen zeggen beter naar zijn zin had dan tijdens de openingsavond.

En daarom kregen de fans dinsdagavond 31 mei wél een vlammende uitvoering van The Reflex, de grootste Duran Duran-hit ooit en het nummer waarom op de eerste avond tevergeefs geroepen was door de bezoekers.

Duran Duran speelde overigens een set die, afgezien van de curieuze Steve Harley-cover 'Come Up And See Me' (red. b-kantje The Reflex), verdacht veel leek op een Greatest Hits, met klappers als 'Planet Earth', 'Union Of The Snake', 'Hungry Like The Wolf', 'Wild Boys', 'Come Undone', 'Ordinary World', 'Girls On Film' en afsluiter 'Rio'.

De oude heb ik verkocht en zodoende heb ik nu: de nieuwe!

    

Een aanrader van de bovenste plank: Yossi & Jagger. Een Israelische film over Yossi en Lior (Jagger), 2 soldaten in een kamp ergens bij de Libanese grens. Een intrigerende blik in het Israelische leger, maar wat me meer verbaasde was de weergave van de relatie tussen deze 2 soldaten.

Op de een of andere manier heb ik toch altijd gedacht dat homoseksualiteit niet zo geaccepteerd was in die regionen, maar de film blijkt ook in Israel zelf een enorm succes te zijn geweest. Soldaten, maar ook gewone mensen en zelfs schoolklassen hebben em gezien.

Des te meer reden om hem ook eens te kijken. Hij duurt maar 65 minuten, maar ze zijn het meer dan waard. Gaat dat zien!

Soms heb je pech, soms heb je geluk, soms ben je lomp. Soms heb je het alledrie tegelijk. Ik gisteren.

Samen met mijn moeder een kast gehaald bij de IKEA, dus inladen in de auto en dus ook de stoelen allemaal een beetje neerklappen. Dus ik begon met de achterbank, en daarna de bijrijdersstoel. Dat was niet zo handig, want dan moet de kast over dat drempeltje heen, dus ik bedacht dat ik de achterbank weer op ging tillen en de voorstoel daaronder zou duwen. Ik kreeg de achterbank echter niet onder de voorstoel uitgetrokken dus trek ik aan de hendel om de rugleuning van de bijrijdersstoel weer omhoog te laten komen…helaas zonder de rugleuning ff tegen te houden…

Een klap! Ongelofelijk! Die leuning sloeg dus met een rotklap tegen de zijkant van mijn hoofd aan, vanuit liggende stand! En prompt stond ik dus te duizelen. Dat mijn bril stuk was, had ik al door, maar voordat het daadwerkelijk tot me doordrong, zag ik rooie druppeltjes op de bekleding van de stoel vallen. Dus ik gauw de auto uit, om niet teveel onder te druppelen. Druppelen moet je tenslotte buiten de auto doen.

Mijn moeder erbij. Zoals je op de foto ziet, is mijn linkerbrilglas in 3 stukken gebroken, eigenlijk 4, want er zat dus daadwerkelijk ook een stukje glas in mijn wenkbrauw geduwd. (Ja, er zit nog bloed op mijn bril.) Mijn moeder heeft dat er even voorzichtig uit gehaald, zakdoekjes ertegenaan en naar de huisarts. Daar is de wond schoongemaakt en zoals je in de wenkbrauw ziet, moet je goed kijken wil je het nog zien. Dus dat komt wel goed. De rest van het oog zal nog wel even duren. Het ziet er niet goed uit, en het voelt ook niet goed aan kan ik je zeggen. Pijnlijke zaak.

Moraal van het verhaal:
Maak nooit ruzie met de rugleuning van je bijrijdersstoel, want dat verlies je dus altijd.

Overigens kost het nieuwe glas me ongeveer €90,- en gaat het 2 weken duren voor ik het heb. Als je mij dus met een belachelijke bril ergens zou zien, dat is mijn oude modelletje. Maar ik ga het meeste zonder bril doen, denk ik.

O, en als je je nog afvraagt waar het geluk in dit verhaal nou schuilt, het glas had net zo goed in mijn oog kunnen komen natuurlijk…

Verloren

je bent verliefd
en het is wederzijds
en het is fantastisch

voor ongeveer 3 dagen

weg geloof in liefde
weg geloof in de mensen
weg geloof in alles

nergens zin in
ik kan niet eten
ik kan niet slapen
ik voel me lam

mijn hele leven ligt lam

ik ben én heb
verloren

—

Het hele verhaal zal hier niet komen te staan omdat de persoon in kwestie daar geen prijs op stelt.
Voorlopig zal ik zelf ook even niet posten trouwens.

Bedankt voor het begrip.