Soms vraagt iemand je wel eens: 'Hoe ziet jouw ideale man er nou eigenlijk uit?' Het is een vraag waar ik eigenlijk maar heel moeilijk antwoord op kan geven. Dat komt doordat ik niet van de losse sekscontacten ben. Ik kan iemand best beoordelen op zijn uiterlijk, maar zelfs dan nog heb ik niet echt een voorkeur voor bijvoorbeeld een haarkleur ofzo. Uiteindelijk gaat het toch om het innerlijk.

Om nou toch een keer al die nieuwsgierige mensen tegemoet te komen in hun onstilbare honger naar de wetenschap die mannenliefde heet een kleine inwijding: Wat is er nou toch zo mooi aan een mannenlichaam?

Ja, dit is een goed begin. De lijntjes die langs de buikspieren naar het kruis lopen. Je ziet ze hier op de foto aangeduid met de rode pijlen. Als iemand goed gebouwd is, dan zitten ze er. Meestal zorgvuldig verborgen onder allerlei kleding, maar als het topje uit is en de spijkerbroek iets gezakt, dan is er vaak een glimpje van op te vangen. Als een man een fijne zwemslip aanheeft is het vaak zelfs mogelijk de lijn voor een groter deel te zien. De aanblik hiervan maakt me week en bijzonder warm van binnen. Oja, en ook jaloers, maar goed, okee, volgende foto graag, want anders moet ik ff pauzeren hoor.

Die lijntjes bereik je alleen als je bovenlijf er prettig uitziet. En dat bereik je weer alleen door wat in de sportschool te hangen en gezond te eten. Een mooi bovenlijf is in mijn ogen niet perse onbehaard. Het mag zelfs nog wel wat behaarder dan deze foto, maar dit geeft wel weer twee hele mooie features van het mannelijk lichaam weer: een streepje haar tussen de borstspieren en een streepje haar van de navel neerwaarts. Ook daarvan maakt de kleur niet zoveel uit. Hoewel met name het streepje vanaf de navel naar beneden toe wel een donker accent mag zijn. Een soort wegwijzer zal ik maar zeggen. Oe, daar heb je die rilling over mijn rug weer. Snel door.

Tja, dat maakt de rilling alleen maar groter. Ze bestaan hoor, tepelfetisjisten, of ik er één ben? Geen idee. Ik denk dat je daar zelf niet over kan oordelen. Dit is trouwens niet een exemplaar dat ik als favoriet zou hebben hoor, er mag wel iets meer reliëf in zitten wat mij betreft, evengoed doet deze als voorbeeldexemplaar prima werk. De tepel van de man is trouwens ook uitgerust met melkklieren en al. Wist u dat? Je kan er echter aan zuigen wat je wil, er zal nooit melk uit komen. Op zich wel fijn, want dat is dan in elk geval één opening die niet een hoop troep kan aanrichten. Overigens zijn de tepels van de gemiddelde man uiterst gevoelig. Een tip voor iedereen: lik en blaas. Gegarandeerd succes.

Je zou bijna denken dat ik op behaard val, maar ook dát is niet het geval. Zoals bovenaan beschreven over de haarkleur kan ook de hoeveelheid haar mij niet echt boeien. Behaarde benen vind ik echter wel bijzonder mooi. Het getuigt in mijn ogen van mannelijkheid. Bovendien valt het bij behaarde benen niet zo heel erg op of ze erg wit zijn. Tenzij je zoals ik donkergekleurde beharing hebt, want dan accentueert het de zaak juist. Ja, behaarde, beetje mooi gevormde benen kunnen mij toch wel in een lichte vorm van extase brengen. Een lust voor het oog en ook voor de gevoelige hand. Dat weet ik omdat ik ze zelf ook heb (jawel, benen én handen!).

En de laatste feature die ik retebelangrijk vind, is het gezicht. Het eerste waar ik bij een man naar kijk, is het gezicht (niet zijn kont of kruis). Een vrolijk, open gezicht met een fijne uitstraling kan zó ontzettend mooi zijn. Als je naar iemands gezicht kijkt, of in iemands ogen en je wordt vrolijk van binnen (niet noodzakelijk meteen verliefd) dan zit je goed. Uitstraling. Het mooiste wat er is.

Mijn ideale man? Lief, sympathiek, betrouwbaar, eerlijk, open en dat uiterlijk ach, dat is vanzelf mooi als de binnenkant klopt.

Radio Veronica's Somertijd organiseert dit jaar de Somertijd Kartcompetitie. Mensen die prijzen winnen in de uitzending maken kans om een avondje mee te karten in de competitie die gehouden wordt bij Coronel Kartracing in Huizen.

Omdat Rob van Someren op het moment een probleem heeft met zijn schouder (slijmbeursontsteking *auw*), moest er een vervanger ingezet worden gisteravond…en aangezien ik een keer met mijn onhandige hoofd heb geroepen dat het me best leuk leek om een keertje mee te karten, was ik de klos.

Dus rond een uur of 20 ging ik naar Huizen. Ik zat in poule A, dus ik moest gelijk aan de bak. Ik kreeg een veel te grote Radio Veronica overall en nadat ik een helm uit de kast had getrokken ben ik ingestapt en heb ik het maar gewoon op me af laten komen.

Ik dacht dat het eerste rondje inrijden was, maar het bleek gelijk al de kwalificatie te zijn. Niet handig, want ik heb zelfs nog langs de kant stilgestaan om mijn riempje dicht te doen (vergeten ). Het was dan ook niet verbazend dat ik over mijn eerste rondje 71 seconden heb gedaan en uiteindelijk met een gemiddelde van 45 seconden en een snelste ronde van 39.92 op de laatste plaats van de startgrid eindigde…

Op zich niet erg, want je moet gewoon voor jezelf rijden. Dat is lekker makkelijk als je als laatste start, want dan duurt het even voor je door het complete veld wordt ingehaald. Een frustrerend moment overigens. Wat ik tijdens de kwalificatie miste aan durf, heb ik tijdens de race mooi ingehaald. Jammer genoeg ben ik daardoor een paar keer gespint en heb ik twee keer een kleine aanrijding veroorzaakt. Alsnog excuses aan alle betrokkenen. Desondanks heb ik het niet slecht gedaan voor een eerste keer. Ik ben op de laatste plaats gestart en op de laatste plaats geëindigd. Geen winst, geen verlies!

Iemand had me alleen even moeten vertellen dat autorijden na het karten nooit meer hetzelfde zou zijn…

Vlak na mijn vakantie gaat de deurbel. Terwijl ik in allerijl wat kleren aan mijn lijf hang, loop ik naar de deur en doe open. Ik ontwaar een vriendelijke medemens met een clipboard die mij vraagt of hij mij wat mag vragen. Hier kan ik al een boek over schrijven, want vragen of je iemand iets mag vragen is als een emmer water over iemand heen gooien en daarna vragen of hij dat wel wil. Beetje mosterd na de maaltijd.

Dus ik stem toe en het jonge heerschap aan de andere kant van de drempel stelt zijn ongetwijfeld vandaag al vaak gevraagde vraag: “Gaat u wel eens uit eten?” Ik antwoord vastberaden: “Ja.” Dat was blijkbaar het juiste antwoord, want ik werd meteen getrakteerd op een nieuwe: “Kent u Argentijns Restaurant Chaco aan de Brinklaan in Bussum?” Deze vraag lijkt moeilijker dan de eerste, maar ook hierop wist ik meteen het goede antwoord: “Nee.”

De jongeman mocht mij op dit moment een aanbod doen. Vanwege het heuglijke feit dat het restaurant negen jaar bestaat, mocht hij een aantal leuke mensen uitnodigen er voor de helft van de prijs te komen eten. Ik heb op dat moment vriendelijk bedankt en de jongen ging verder.

Met een paar vragen in mijn hoofd liep ik terug naar de bank:
1. Waarom moet een restaurant mensen uitnodigen als het negen jaar bestaat???
Ik vind het raar. Als je zó populair bent, dat je het als restaurant toch al negen jaar hebt volgehouden, dan moet je de eetzaal toch ook op je negende verjaardag wel vol kunnen krijgen?

2a. Zijn er meer leuke mensen dan ik in Bussum???
Een schokkende gedachte. Ik ken niet heel Bussum, maar met de kennis die ik ervan heb, is het moeilijk voor te stellen dat er veel leuke mensen zijn. Ik weet niet hoeveel zitplaatsen die toko heeft, maar ik hoop niet al te veel.

2b. Zijn er leukere mensen dan ik in Bussum???
Okee, dít was écht een probleem. Alleen de gedachte al dat er leukere mensen dan ik in Bussum zouden zijn…neh.

3. Had ik het gesprek moeten eindigen met: “Nee, dank je, ik sla over, maar als je seks wil, kom binnen.”?
Volgende keer maar, proberen kan geen kwaad toch?
Of moet ik dan eerst vragen of ik hem iets mag vragen?

Het is even stil geweest, maar ik heb dan ook genoten van een welverdiende vakantie. Van woensdag 8 t/m zondag 12 juni zat ik namelijk in Bratislava en Budapest. De foto's van de vakantie vind je hier. Het verhaal hieronder.

Woensdag:
Berjan heeft me om half negen naar station Naarden-Bussum gebracht waar mijn reis om 8:51 begon. De trein naar Schiphol, alwaar ik netjes op tijd was om in te checken. Helaas stond ik niet in de computer, waardoor er even een telefoontje nodig was, maar ik mocht uiteindelijk gelukkig toch mee. Door de vertraging die je dan al opgelopen hebt, was ik maar net op tijd bij het vliegtuig, dat echt ergens in een enorme uithoek van het vliegveld geparkeerd stond. De vlucht verliep verder probleemloos, waardoor ik om half 1 netjes geland op Bratislava Airport op mijn tas stond te wachten.

Intussen had ik al een smsje van Pavol gehad dat hij onverwachts op het werk moest zijn, en dat Daniel mij daarom zou ophalen van de luchthaven. Daniel en ik zijn samen wat gaan eten in Avion Shopping Center en daar heb ik gelijk even een nieuwe rugzak gekocht, want de oude van de Postbank viel echt uit mekaar van ellende. Daarna zijn we met de taxi naar het werk van Pavol gereden om hem op te halen en zo door naar het appartement van Pavols tante waar we zouden overnachten. Even snel daar de tas geparkeerd en door terug naar Pavols werk om nog wat dingen af te maken.

Een uurtje later zijn we met de tram verder het centrum in gegaan en hebben daar in een leuk kroegje (Antik) Daniel ook weer ontmoet, om iets te gaan eten in de beste Italiaanse tent van Bratislava: Pizza Mizza. Inderdaad een erg leuk en lekker diner, en ook nog leuke bediening.

Na het eten nog wat rondgewandeld en toen was het alweer tijd om naar het appartement terug te gaan en de slaap te gaan vatten.

Donderdag:
Na een onrustige nacht en een goed ontbijt zijn Pavol en ik (Daniel had een bespreking die ochtend) naar het treinstation van Bratislava gegaan om te onderzoeken hoe we de volgende dag het beste naar Budapest konden reizen en hoeveel het zou kosten. Daarna zijn we het centrum ingetrokken om wat te gaan drinken in een leuk kroegje en daarna hebben we Daniel weer ontmoet om een bezoekje te brengen aan het St.Michael torentje in de stad.

Vandaaraf heb ik even wat mooie foto's gemaakt van het oude centrum en daarna zijn we verder gelopen om wat te gaan lunsjen in een soort van snelle hap lunchroom. Een simpele maaltijd bestaande uit soep en friet met kip. Erg lekker.

Daarna moest Daniel naar de volgende bespreking en zijn Pavol en ik nog wat rond gaan lopen. Omdat het nogal ernstig begon te regenen hebben we bij U Anjelov een lekker glaasje witte wijn gedronken (dat erg lollig viel), om vervolgens naar Polus City Center te gaan, een groot overdekt winkelcentrum. Daar heb ik een paar schoenen gekocht en hebben we nog wat kleins gegeten.

Toen weer naar het centrum om te meeten met Daniel. Dat hebben we gedaan in een ouderwets theehuisje. Nouja, ouderwets, er stond zelfs rookwaar op de kaart, dus ik gok dat het vooral bij studenten erg populair was. In elk geval keuze uit zeer veel soorten thee, waarvan ik de Ginkgo geprobeerd heb. Goed te hebben!

Toen Daniel er was zijn we verder gegaan in Barbaros (Malý Barbaros). Daar zaten we tegenover 2 ontzettend leuke jongens die mekaar erg aan het liefhebben waren, maar ook opvallend veel naar ons zaten te kijken en volgens mij zelfs foto's zaten te maken met hun mobiel. Het leek wel een live-BelAmi-film. Uiteindelijk heb ik dat van hun ook geprobeerd, maar helaas, te donker. En elkaar aanspreken…ho maar. Het eind van het liedje was dat Pavol dacht te horen dat toen ze weggingen de een zei dat hij een advertentie op internet zou zetten om 'die drie jongens' eens te ontmoeten…

Wij zijn daarna doorgegaan naar een echte Slowaakse Pub waar we echt typisch Slowaaks voedsel tot ons genomen hebben. Ik had de Slovensky ?piz genomen. Een grote spies met echt heerlijk vlees eraan. Het bulkte verder van de uien en een beetje groente lag er ook bij. Ook een hele plas vet trouwens…maar evengoed erg lekker!

Na een wandelingetje en wat getwijfel of we nog ergens wat zouden gaan drinken zijn we uiteindelijk terug gegaan naar het appartement (en Daniel naar huis omdat hij zijn paspoort voor Budapest niet bij zich had) en hebben we ons maar te bedde gelegd…moe hoor!

Vrijdag:
Een relatief rustige dag, namelijk de reis naar Budapest. Pavol en ik zijn rustig opgestaan en hebben Daniel rond half 1 op het station ontmoet om aan de reis te beginnen. Dus de trein in en gaan met die banaan. Bij aankomst in Budapest werden we gelijk door een legertje van mensen overvallen die ons onderdak wilden aansmeren, maar aangezien dat al geregeld was, hebben we steeds vriendelijk bedankt.

Ons hotel opgezocht en daarna nog wat door de stad gewandeld om 's avonds heerlijke goulash te eten in Etno Coffe & Lounge. Een rare naam voor een restaurant, maar het was wel verduveld lekker! Terug naar het hotel om op te frissen en los te gaan in de Angel Club. Helaas was er weinig los te gaan, want ze waren verhuisd, dus we moesten eerst op zoek naar het nieuwe adres. Toen we dat gevonden hadden bleek het eigenlijk allemaal maar vies tegen te vallen. Voor mij tenminste, want met name Daniel scheen het prima naar zijn zin te hebben. Teveel 80s-remixen (kunnen we daar nu eens eindelijk mee ophouden?!?!), te slechte DJ's, geen gezellige sfeer en vooral geen leuke jongens.

Wel heerlijk geslapen in mijn single-room die nacht.

Zaterdag:
De dag om te gaan rondkijken en winkelen in Budapest. Wat een mooie stad, echt heel mooie gebouwen en ook de Paleisheuvel is echt schitterend, maar sommige gebouwen konden wel eens een poetsbeurt gebruiken. Ook de gigantische hoeveelheid zwervers viel erg op.

Veel dingen gezien, veel gelopen en aan het eind nog wat kleren gekocht en toen zat het er alweer op. Dus op naar het station voor de terugreis. Een probleempje om de trein te vinden, omdat er op het bordje alleen een of ander klein dorpje in Hongarije stond, en niet Bratislava. Maar het is gelukt.

We hadden het plan om uit te stappen op Bratislava-Petr?alka, maar daar gingen de deuren voor het gemak niet open, dus dan maar een station verder. Dan kom je dus in het midden van niks uit, dus een lange tramrit naar het centrum was het gevolg. Na een maaltijd bij een 24/7 magnetron-opwarm restauratie zijn Pavol en ik terug naar het appartement gegaan en Daniel naar huis. We zouden die avond uitgaan in Club Barbaros (Velký Barbaros), maar omdat Daniel dat een stuk minder leuk vond dan de avond in Budapest, ging hij naar huis. Dat was niet de enige reden trouwens, want we zouden hem de volgende dag opzoeken, dus hij ging ook zijn zus en moeder nog even voorbereiden.

Pavol en ik dus naar het appartement om ons om te kleden en nog ff te twijfelen of we wel zouden gaan, maar uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken en zo kwamen we rond kwart voor één aan. Stikdruk daarbinnen en ook best warm en de eerste plaat die ik vanaf het begin uit de speakers hoorde schallen was Eric Prydz met Call On Me. Nouja, dan is de toon voor mij wel gezet. Het werd dan ook een TOP avond. Even na één uur heb ik Martin nog ontmoet (Vianek), een jongen die ik op irc heb leren kennen. Erg lachen, want een andere jongen van irc was er ook nog (Elendil).

De rest van de avond tot een uur of 3 heb ik met Pavol gedanst en na een taxiritje richting appartement zijn we als een blok in slaap gedenderd.

Zondag:
De zondag was gereserveerd voor een klein bezoekje aan de geboortestad en woonplaats van Daniel: Malacky. Een interessante reis. Pavol en ik zijn met de bus naar treinstation Devínska Nová Ves gegaan, om daar de trein te pakken naar Malacky. Een aparte ervaring, want op dat station zijn er dus geen (of erg geimproviseerde) perrons. Je moet dus gewoon over een paar sporen heen naar de trein lopen en vervolgens in de trein klimmen. De trein, die overigens ook nogal oud aandeed, bewoog zich evengoed met een fijne snelheid richting het einddoel.

In Malacky stond Daniel ons al op te wachten. We hebben een wandelingetje gemaakt door het stadsparkje en hebben daarna op een klein terrasje wat gedronken. Toen was het tijd om naar het huis van Daniels familie te gaan. Een knus huisje, oud, maar volgens mij nog best okee, met een mooie tuin erachter! De soep van mevrouw Kostal was heerlijk en het was ook erg leuk om Radka (de zus van Daniel) weer te zien, maar na korte tijd moesten we alweer terug om mijn vliegtuig te halen.

Dus met de trein naar Devínska Nová Ves terug. Met de bus terug naar het appartement om de tas te halen en door naar het vliegveld. Het inchecken gaf hetzelfde verhaal terug, ik stond nog steeds niet in de computer. Uiteindelijk gelukkig wederom geen probleem en dus was het tijd voor afscheid. Gelukkig wat minder moeilijk qua moment dan de vorige keer, want als je elkaar 3 keer gezien hebt, dan is het wel goed en geloof je wel dat je ze binnen niet al te lange tijd weer zal zien.

De terugvlucht was leuk (leuke Slowaakse jongen aan boord) en weinig spannend. In de regen kwam ik weer aan op Schiphol, waar Berjan me kwam ophalen om me weer thuis te brengen.

Een mooie reis met weer wat meer inzicht in het échte leven in Slowakije.
Pavol a Daniel, d'akujem!

(De foto's bij deze log zijn niet uit mijn eigen camera, maar van andere websites. Het loont dus de moeite om de foto's ook te bekijken.)

Gisteravond was de KRO in de ban van mijn karakter. Een heuse karaktertest. Waarom er sinds een paar jaar alles getest moet worden weet ik niet, maar ik denk dat ik niet overdrijf als ik het over een hype heb.

Het begon natuurlijk allemaal met de Nationale IQ-Test van BNN. Daarna ging BNN nog allerlei andere dingen testen en andere zenders pikten het op met programma's als het Nationaal Verkeersexamen en nu dus de Nationale Karaktertest van de KRO.

Vanochtend heb ik de test maar op internet gedaan. Het prettige van de huidige tijd is dat je niet al die tijdrovende en langdradige televisieprogramma's hoeft te doorstaan omdat je via internet gewoon de test kan doen in een paar minuten. Lekker. De uitslag dan:

Niet erg verrassend voor mijzelf. Ja, ik ben een perfectionist. Het verhaal dat erbij hoort:
Jouw basismotivatie is: genegenheid krijgen door de meeste dingen juist en goed te doen. Je aandacht gaat naar wat goed en fout is en dan met name naar wat er verbeterd kan worden. Je hebt een constante innerlijke monitor en voelt je sterk verantwoordelijk. Het werk gaat vóór alles. Zelfs vóór je relatie. Je onderdrukt je eigen behoeften en bent ervan overtuigd dat er maar één goede manier is. Je hebt de neiging tot rigiditeit en tot overmaat aan controle. Je bent bang om fouten te maken en voelt je ethisch superieur. Ontwikkel jezelf in de richting van acceptatie en bedenk dat de wereld nu eenmaal niet volmaakt is. Met jouw hoge moraal ben je zeer goed in het verwezenlijken van je eigen idealen!

Op de tweede plaats ben ik een bemiddelaar (vredestichter, vredebewaarder, onderhandelaar) en op de derde plaats een waarnemer (denker, onderzoeker, analyticus). Klopt ook wel.

Over mijn top 3 ben ik wel tevreden. Nouja, tevreden, het lijkt wel redelijk te kloppen. In elk persoon komen alle types voor. Je moet het zien als een bus met 9 passagiers, waarvan er sommigen vooraan zitten en af en toe het stuur in handen nemen. Interessant, maar niet meer dan dat. Blij dat ik hier niet teveel tijd aan gespendeerd heb.

Oja: enneagram.kro.nl.