basj.nl

Soms kan je blij als een kind worden van de kleinste dingen. Een bal, een lief smsje, een leuke commercial voor je bedrijf, een scooter waarvoor je had meegeloot, maar die je uiteindelijk toch niet gewonnen hebt…maar al die dingen vallen in het niet door spontane cadeautjes van iemand die je lief vindt.

Mijn collega Marina riep vandaag ineens: “Ik had nog een cadeautje voor je gekocht!”. Ik was vooral verrast en had ook geen idee wat zich dan wel in haar kleine knuistje zou kunnen bevinden. Dus ik hield mijn hand eronder en eruit viel een kleine button met daarop het plaatje dat bij deze log staat. “Omdat je die zo leuk vond en zo graag wilde hebben.” Ik wist niet wat ik moest zeggen dus reageerde ik spontaan.
Blij.

Soms kunnen kleine dingen je intens blij maken. Een button bijvoorbeeld!

Een weekendje Disneyland Resort Paris met je werk…nadelen? Weinig! Het was een top weekendje Disney. Het weer was goed, de stemming was geweldig en het concert van Wibi Soerjadi met vuurwerk op het eind was fantastisch!

Het reisje was bedoeld voor klanten aan de achterkant van Classic FM. Onze luisteraars zijn de klanten aan de voorkant en de mediabureau's en mediaplanners die reclamezendtijd inkopen voor adverteerders dat zijn onze klanten aan de achterkant (zoals ik het noem).

Vertrek was zaterdagochtend vanaf een vroeg Schiphol met onze blauwe luchtvaartmaatschappij. Vijftig minuten later sta je dan op Charles-de-Gaulle en kun je de bus in stappen op weg naar Disneyland. Waar we dus rond een uur of 11 incheckten in Hotel New York.

Nadat ik mijn bagage bij de 'bagagerie' had afgegeven (de kamer was nog niet klaar), zijn we met een leuk groepje het park in gegaan. Gelijk naar de nieuwe Space Mountain Mission 2. Waanzinnig gaaf! Daarna zijn we een soort rondje door het park gaan maken waarbij we de diverse attracties natuurlijk in het voorbijgaan uitprobeerden.

Tegen een uur of zes was het tijd om terug te gaan naar het hotel. Daar scoorden we een kamer, ff douchen, optutten, nette kleren aan en op naar het diner. Dat vond plaats bij Billy Bob's in Disney Village en bestond uit een heerlijk buffet met voor-, hoofd- en nagerechten.

Na het diner was het tijd om weer het park in te gaan, om te gaan genieten van het concert van Wibi Soerjadi ter ere van 50 jaar Disneyparken (verjaardag California). Het concert was in de buitenlucht (heerlijk temperatuurtje nog) op het Winnie de Pooh-podium aan de zijkant van het kasteel van Doornroosje. Het concert was prachtig en na afloop ontving Wibi zelfs nog een platina album van zijn cd Encore, uitgereikt door Daphne Dekkers. Daarna liepen we met zijn allen naar de voorkant van het kasteel, waar we op de tonen van het stuk dat Wibi net als laatste live had gespeeld een prachtig vuurwerk te zien kregen (na even wachten).

Toen was het tijd om het park weer te verlaten en zo kwamen we in Disney Village terecht in discotheek Hurricanes. Een leuke tent, maar naar mijn zin teveel R&B, dus om 1 uur vond ik het wel mooi geweest en ben ik naar het hotel teruggegaan.

De volgende ochtend douchen, ontbijten, alles inpakken en uitchecken en naar een presentatie voor de aanwezige klanten over 50-plus-adverteren en het belang ervan. Het was een heel interessante discussie die daar ontstond.

Daarna mochten we weer het park in om de laatste uurtjes achtbanen en andere attracties die we nog niet hadden gehad tot ons te nemen. Dat waren onder andere de Rockin' Roller Coaster with Aerosmith en Big Thunder Mountain. Het was fantastisch, maar ook aan fantastische dingen komt een eind. Dus om 4 uur terug naar het hotel en met de bus terug naar het vliegveld en naar huis.

Iedereen verantwoordelijk: bedankt! Het was top!

[De foto's staan op mijn gallery!]

Die vraag werd mij voor de voeten geworpen toen ik vanavond thuis kwam van mijn werk. Door een hooguit 5-jarig meisje dat een paar deuren verderop woont.

Ik had het eerlijk gezegd niet door. Mijn sleutel bewoog zich het slot in en ik zei met oprecht verbaasde toon: “Welke familie???” Waarop het meisje reageerde met: “Laat maar.”

Pas toen ik aan de andere kant van de deur de post uit mijn brievenbus stond te halen, drong de bedoeling van haar vraag tot me door. Ik was tegelijkertijd geshockeerd door de vraag en blij met mijn reactie. Ze kan nu twee dingen denken: óf ik ben in haar ogen echt héél erg dom dat ik die uitdrukking niet ken, óf ze denkt dat ik hetero ben, omdat ik de uitdrukking niet herkende.

- “Bent u van de familie?”
- “Meid, ik ben van zoveel families, daar zal jij je hele leven nog over gaan doen om bij zoveel families te horen, als je het qua aantal ooit al haalt.”

De reclameboys van Rijkswaterstaat zijn niet creatief. Ze kijken wel goed om zich heen, maar zijn niet creatief. De 'I Love'-campagne is natuurlijk niet goed. Niet origineel, niet leuk, niet doordacht en vooral niet om aan te zien als je er in de auto langs rijdt.

Ik was dan ook blij verrast om te zien dat de jongens en meisjes van de marketing bij Radio 538 ook niet stil hebben gezeten de afgelopen dagen. Zij zijn druk in de weer geweest om die jatters van Rijkswaterstaat eens een flinke veeg uit de pan te geven.

Hulde!!! Voor deze bijzonder vrolijk-makende actie!

…of eigenlijk: niet verder gegaan. Gister is de vervolgcursus Slowaaks begonnen, maar ik kon het niet opbrengen. Ik weet niet wat de main reason is, maar uiteindelijk heb ik nee gezegd omdat ik twijfelde.

Het grootste obstakel was toch wel dat het zo ver weg is. Nouja, alles is relatief, maar om elke week 2 uur in de auto te zitten voor een 1.5 uur durende les is best intensief. Niet qua les, maar qua reistijd. Daarom twijfelde ik ontzettend of ik het wel zou gaan doen. Ik zag er huizenhoog tegenop.

Al dat getwijfel eindigde afgelopen maandag toen ik mijn lerares een mailtje stuurde met de mededeling dat ik besloten had niet verder te gaan. Ik vind het echt ongelofelijk jammer, dat kan ik bijna niemand uitleggen, maar het reizen was me zeker na een paar weken gaan opbreken. Ik denk dat ik wel een goeie beslissing genomen heb.

Misschien moet ze maar eens beginnen met les op afstand, via de webcam ofzo.

Het was weer fantastisch. Vijf sterren hotel 'Grande Real Santa Eulalia Resort & Hotel Spa' was ons doelwit en we hebben de mensen daar in drie dagen eens even laten zien wat feesten en genieten nou eigenlijk inhoudt.

Na aankomst vrijdagmiddag was er een gezellige borrel op het terras van het hotel, waarna we naar de bungalows werden gebracht. Prachtig! Huisje met woonkamer met keukenblokje, badkamer en slaapkamer. Vanaf het terras (dat van het huisje in het midden op de foto) kon je direct naar het zwembad, waaromheen ook zo'n beetje alle andere collega's gesitueerd waren qua verblijf. Heerlijk!

Daar dus lekker de hele vrijdagmiddag wat gehangen. 's Avonds dinerbuffet op een ander terras aan het strand, waarna we eigenlijk zo uitgeput waren, dat het bed de beste optie leek, toen de hele ploeg na afloop nog ging luisteren naar een een-mans-bandje in de kroeg van het hotel. Vreselijk. Ik heb zelf met een paar collega's nog even aan het zwembad gelegen (jawel, om 12 uur 's nachts!).

Op zaterdag was er een boottochtje langs de rotskusten van Portugal, maar ik heb zelf niet zo'n fijne ervaringen met boottochtjes, dus ik ben lekker met een paar anderen aan het zwembad gebleven. 's Middags zijn we even Albufeira in geweest, maar daar was maar heel weinig te beleven.

's Avonds was er een dinerbuffet in 'Le Club'. Een maffiosi-tent vlak buiten het resort. Enorm grote zaal, met iets wat op een maaltijd moest lijken, maar dat was naar mijn smaak niet echt gelukt (geen lekker stukje vlees! ).

De verdere avond werd ook in 'Le Club' doorgebracht, alwaar een heuse disco aan de gang ging. We hebben de Portugezen daar eens even geleerd wat dansen en feesten en lol hebben inhoudt. Je kent dat wel: collega's die op de bar gaan dansen, mannen/vrouwen iedereen lekker met en tegen elkaar aan dansen en drank op kosten van de zaak, dus altijd te weinig. Rond half 6 ben ik compleet gecrasht.

De zondag was na het ontbijt lekker uitrusten aan het zwembad en rond 3 uur begon de thuisreis. Het was een toppie weekend met mijn toppie collega's op een toppie locatie. Maar wat wil je, met van donderdag tot zondag totaal 14 uur slaap. Hoe minder slaap, hoe leuker het weekend!

De foto's staan natuurlijk weer in mijn gallery.

Gisteren zijn mijn eerste spulletjes naar mijn nieuwe huisje gebracht. Het is wel een apart gevoel en bovendien heel raar om mijn nu-nog-huisje steeds leger te zien worden. Het inpakken is trouwens een wat grotere straf dan ik in eerste instantie verwacht had.

Cd's en dvd's in dozen proppen is een vrij makkelijk karwei. Die dingen zijn allemaal even groot en laten zich prettig stapelen enzo. Helaas ben ik nu in kasten gekomen waar eigenlijk alleen maar amorfe spullen in te vinden zijn. Die zijn dus niet te stapelen en kunnen bovendien soms vrij makkelijk stuk…vervelend pakwerk dus.

Tijdens het afleveren van de eerste dozen heb ik kennis gemaakt met de eerste bewoner die ik tegenkwam, de hond van een paar deuren verder, die lag namelijk gezellig buiten op de gallerij. Hij keek ook met een blik van: “Die zijn echt knettergek met dit weer.” Hij had helemaal gelijk.

Bovendien heb ik meteen ontdekt dat ik nog voor ik er woon, binnenkort nieuwe buren krijg! Op het Te Koop ding aan de ruit van mijn buurappartement was namelijk een grote 'Verkocht'-sticker geplakt. Ik ben benieuwd wie mijn nieuwe buren zijn. Zou het een leuke knul zijn van mijn leeftijd? Een oud vrouwtje? Of een jong gezinnetje op doortocht? Het zou allemaal kunnen, maar één ding is zeker…ik woon er eerst, dus ik mag de meeste herrie maken!!