Het officiële begin van de herfst is een feit. De Amorphophallus Konjac is omgevallen.
Terwijl ik vanavond, na een geweldig weekend met maar liefst twee musicals (Anything Goes en Mamma Mia), op de bank zat te bedenken of ik mezelf nou zielig moest vinden of niet en of ik een najaarsdepressie zou gaan kweken of niet, had mijn Amorphophallus zijn keus al gemaakt. Doorgaan tot het eind, en als het eind je niet snel genoeg komt, dan haal je het dichterbij. Onder dat motto viel de plant vanavond heel langzaam mijn kant op.
Nu weet ik uit ervaring dat hij normaliter totaal geen interesse toont voor mijn bezigheden op de bank, dus ik had al het idee dat er iets aan de hand was. Het arme ding kon het allemaal niet meer hebben en op het moment dat hij omviel kon ik niet anders dan het toch heel even met hem eens zijn.
De herfst is een klotetijd. Je kan het beste in een krant gewikkeld in het donker lekker je winterslaapje houden in een koele droge kast en er pas weer in het voorjaar uit komen. Wat heeft mijn Amorphophallus het toch goed bekeken…
Loading ...
Als je je depressie net zo kweekt als je planten, hoef ik me voorlopig nog geen zorgen over je te maken.
:o)
Troost je; mijn Amorphotjes zijn vorige maand reeds ten onder gegaan, dus mijn herfst is al een maand bezig *sugt*
TIP: geen plantjes nemen, scheelt heel wat frustraties en depressies (bij mij leggen werkelijk alle plantjes het loodje, zelfs de vetste vetplant) :-)
Ik hou ook niet van de herfst en de winter, bah!
Zucht, was het maar weer alvast april…