Goed hoor.

Ik ben lang niet altijd positief over mijn bank, de Postbank. Sinds een paar jaar moet je voor je pasjes betalen, het internetbankieren gaat soms echt niet van een leien dakje en mijn brievenbus zit regelmatig vol met allerlei nutteloze informatie. Daar komt nog bij dat ze al mijn produkten apart verhuisd hebben vorig jaar, waardoor ik 5 keer mijn nieuwe adres door heb moeten geven en dat ik mijn loon altijd later heb dan mijn collega's die hun rekening hebben lopen bij een 'echte bank'.

Maar nu hebben ze iets goeds gedaan! En dat mag dan best vermeld worden, vind ik. iDeal is een nieuwe manier van online betalen. Het gaat eigenlijk heel simpel, namelijk precies zoals het moet. Je bestelt iets op een site, vervolgens klik je bij de betaalmethode op het iDeal-icoontje en je wordt direct doorgesluisd naar de vertrouwde internetbankieromgeving van je bank!

Je hoeft alleen maar een paar dingen te bevestigen, in mijn geval (Postbank hè) je TAN-code in te voeren (die je per SMS ontvangt) en voilà! Betaald! Je hoeft je niet aan te melden, je hoeft je niet in te schrijven, als je maar kan internetbankieren bij een van de deelnemende banken (ABN, ING, Post, Rabo).

gEnia(a)l!

Ik moet het zelf toegeven. Erg is dat. Ik neem ter ontdooiing van de bevroren ruiten van Jimmy altijd een fles warm water mee naar buiten in de winter. Dat werkt echt geweldig, behalve vandaag. Waarom dan niet, vraag je je misschien af. Nou. De ruiten waren niet dichtgevroren.

Dus ik kachel lekker naar binnen, fles erin, tas erin, en ik dirigeer Jimmy vrolijk naar mijn werk! Niks mis mee, ware het niet dat ik vandaag in de voorbereiding van mijn waterritueel een klein foutje had gemaakt. Ik had namelijk de dop niet helemaal goed op de fles gedraaid. Bewust nog wel, omdat er zoveel kalk in zat, en ik dacht dat dat sneller weg zou trekken met de dop er niet al te stevig op gedraaid. Wat is er nou mooier dan een doorzichtige fles water. Beter dan zo'n troebel ding. Probleem is echter dat wanneer je een niet goed afgesloten fles neerlegt…u begrijpt…

Ik stap vanavond dus nietsvermoedend Jimmy binnen om de fles op de passagiersstoel te zien liggen met de dop eraf. En leeg.

Jep, er is dus anderhalve liter water in mijn passagiersstoel en onderkant van de rugleuning verdwenen en de vloer eronder en erachter was ook nat. Anderhalve liter water, stel je voor. Ik ga morgen de garage maar even bellen of ze hier misschien een oplossing voor weten, want gezien het lekkere warme weer zal het wel ongeveer tot in mei gaan duren voor dit opgedroogd is.

Tot zover mijn fiasco voor vandaag, maar het ergste vind ik het nog voor Jimmy, die vannacht waarschijnlijk een bevroren passagiersstoel zal gaan krijgen. Ik heb zo met hem te doen.

Gisteravond sinds lange tijd weer eens wezen stappen en wel naar het maandelijkse Pann-feest in Utrecht.

Het staat bekend als een nogal breed feestjuh, met mensen van alle komaf en pluimage en dito muziek, nou, dat klopt. Ik heb zelden iemand zo van de hak op de tak horen draaien. Persoonlijk ben ik er geen fan van, maar het overgrote deel van het publiek leek het wel te slikken. Wat mij betreft waren er muzikaal gezien maar weinig hoogtepunten.

Voor de gelegenheid had ik mijn rode 'Strč prst skrz krk.'-T-shirt aangetrokken. Uiteraard vanwege de uitgelezen mogelijkheid om me aan te spreken met de vraag wat er nu toch op mijn t-shirt staat. En zo geschiedde! Tenminste, drie giebelende dames kwamen het op een gegeven moment vragen.

Conclusie: mannen zijn echt mietjes en vrouwen zijn stoer!
Ik kan me tenminste niet voorstellen dat er niet één jongen zich heeft staan afvragen wat in godesnaam er nou toch op mijn t-shirt stond! Schaam jullie allemaal! Watjes!

Wat wel leuk is: dat ik Matijn (u weet wel, van matijn.nl) ineens zag langsdansenbewegen. Nadat ik hem aantikte herkende hij me gelijk om me wederom te bedanken voor de Sinterklaas-cd die ik voor hem had gemaakt. Jawel, ze zijn er nog, sympathieke mensen.

Later op de avond zag ik ook nog een jongen lopen van wie ik zeker weet dat ik hem ken. Ik had en heb alleen geen idee waarvan. Dat is echt waanzinnig irritant trouwens. Helaas ben ik niet iemand die dan met de ongetwijfel nooit vertoonde openingszin: 'hej, ken ik jou niet ergens van' op hem afstap.
Helaas…(Hij had een groen overhemd aan, is vrij smal, ongeveer 1m80 lang en hij was met een dame van ongeveer dezelfde lengte met bruin halflang haar. Zo.)

Nou, ik stel voor dat degenen die dit lezen en zich inderdaad afvroegen wat er op mijn shirt stond op deze log reageren. En de jongeman in het groene overhemd mag zich ook melden natuurlijk.

Deze boodschap is heden verzonden naar het hoofdkwartier van Casema.

“Ik heb in september (ten tijde van mijn verhuizing) u schriftelijk laten weten dat ik mijn abonnement wilde opzeggen. Het is inmiddels januari en u schrijft NOG STEEDS abonnementsgeld van mijn rekening af. Ik heb hiervoor 2 maal ruim een uur met uw klantenservice getelefoneerd en mij is de 2e maal verzekerd dat het in orde zou komen: NIET DUS!

Ik verzoek u dan ook vriendelijk om mijn abonnement per direct te beëindigen. Ik heb bij mijn bank uw rekeningnummer laten blokken.

Voor alle kosten die ik inmiddels gemaakt heb en het bedrag dat ik nog van u tegoed heb van de maand september 2005, tijdens welke ik op de 5e ben verhuisd naar mijn nieuwe adres, breng ik u heden 20 euro (zegge: twintig euro) in rekening.

Deze dient u binnen 21 dagen (dus voor 5 februari 2006) over te maken op girorekening nummer xxxxxxx. Zo u dit niet doet, zal het bedrag met 5 euro verhoogd worden en zal ik tevens de Consumentenbond inschakelen.”

We wachten ongeduldig af…

Zo, een weekje geleden dat ik nog wat leuks te melden had. De tijd vliegt als je niks doet. Niet dat ik niks doe hoor, maar echt spectaculair zijn de eerste dagen van dit jaar ook niet geweest.

Afgelopen vrijdag afscheidslunch van mijjn fijne collega Martijn gehad. Die gaan we wel missen, en ik ook . Daarnaast had ik diezelfde dag Willem op bezoek. Het was onze eerste 1-op-1 ontmoeting en het was erg gezellig. 's Avonds ben ik naar Limburg gereden om mijn ouders te bezoeken gedurende het weekend.

Eerst naar mijn vader, zaterdagavond naar mijn moeder en zondagavond weer naar huis. Het is altijd een hele onderneming, maar ook wel gezellig. Mijn zus en haar vriend waren er ook, dus we hebben gelijk maar wat afspraken gemaakt over reisjes, carnaval en bezoek-data voor de rest van het jaar.

Zondagavond weer thuis heb ik heerlijk gekeken naar de tv-registratie van Clouseau en daarna begon mijn werkweek met een te korte nacht. Helaas is dat niet het meest wenselijke begin, want gedurende de werkweek neemt mijn slaaptekort meestal alleen maar toe.

Goede voornemens ten spijt zal ik dus waarschijnlijk vanavond ook te laat naar bed gaan en aan het eind van de week compleet verrot het weekend in rollen. Maar goed, als je alleen maar slaapt en werkt, dan heb je eigenlijk ook niks aan je leven.

Tot slot nog even de uitleg over het plaatje bij deze post. Wat moest ik hier nu bij verzinnen? Dus heb ik in Google maar 'basj' ingetikt en het eerste plaatje dat boven kwam drijven gepakt. Op de foto afgebeeld ziet u Baba Avtar Singh Ji. Als je die nou zelf even in Google gooit, dan heb je ook weer wat te lezen.

De eerste log in het nieuwe jaar, 2006!
Natuurlijk om te beginnen allemaal de beste wensen. Hopelijk wordt 2006 voor iedereen een goed jaar, met veel geluk, voorspoed, gezondheid en natuurlijk veel liefde, seks en vooral geld.
Zo, dat was dat.

Vlak voor de kerst zou ik met mijn collega Ingrid naar de film 'Joyeux Noël' (Merry Christmas) gaan, maar helaas kwam ik op de A27 toen een net gebeurd ongeluk tegen, waardoor ik het niet meer heb gered om op tijd bij het filmhuis aan te komen. Erg jammer.

Daarom hadden we gisteravond afgesproken in de herkansing. Wel raar om op de 2e dag van het nieuwe jaar naar een kerstfilm te gaan, maar het moet gezegd: indrukwekkend!

De film handelt over een waargebeurd feit uit de Eerste Wereldoorlog. Op kerstavond 1914 kwamen de strijdende partijen (Duitsers, Schotten, Fransen) door een toevaligheid nader tot mekaar en tot het besluit om een staakt het vuren in te stellen gedurende de kerst. Een bizar verhaal dat zich uiteraard tijdens geen enkele latere oorlog ooit nog herhaald heeft.

Je ziet in de film een aantal dingen die te verwachten zijn in zo'n situatie. Eerst het wantrouwen van de vijandige partijen, de taalbarrière, de vraag wanneer je weer vijanden bent en ga zo maar door. Erg interessant. Een mooi document.

Na afloop van de film (ik was met de trein) moest ik op Utrecht Centraal 20 minuten doorbrengen, dus maar even wat geld uit de muur getrokken en een lekkere beker thee gehaald bij de Kiosk. De trein stond er al, dus ik kon lekker binnen zitten en naar huis. Een fijn einde van een mooie avond!