Ik moet het zelf toegeven. Erg is dat. Ik neem ter ontdooiing van de bevroren ruiten van Jimmy altijd een fles warm water mee naar buiten in de winter. Dat werkt echt geweldig, behalve vandaag. Waarom dan niet, vraag je je misschien af. Nou. De ruiten waren niet dichtgevroren.
Dus ik kachel lekker naar binnen, fles erin, tas erin, en ik dirigeer Jimmy vrolijk naar mijn werk! Niks mis mee, ware het niet dat ik vandaag in de voorbereiding van mijn waterritueel een klein foutje had gemaakt. Ik had namelijk de dop niet helemaal goed op de fles gedraaid. Bewust nog wel, omdat er zoveel kalk in zat, en ik dacht dat dat sneller weg zou trekken met de dop er niet al te stevig op gedraaid. Wat is er nou mooier dan een doorzichtige fles water. Beter dan zo'n troebel ding. Probleem is echter dat wanneer je een niet goed afgesloten fles neerlegt…u begrijpt…
Ik stap vanavond dus nietsvermoedend Jimmy binnen om de fles op de passagiersstoel te zien liggen met de dop eraf. En leeg. 
Jep, er is dus anderhalve liter water in mijn passagiersstoel en onderkant van de rugleuning verdwenen en de vloer eronder en erachter was ook nat. Anderhalve liter water, stel je voor. Ik ga morgen de garage maar even bellen of ze hier misschien een oplossing voor weten, want gezien het lekkere warme weer zal het wel ongeveer tot in mei gaan duren voor dit opgedroogd is.
Tot zover mijn fiasco voor vandaag, maar het ergste vind ik het nog voor Jimmy, die vannacht waarschijnlijk een bevroren passagiersstoel zal gaan krijgen. Ik heb zo met hem te doen. 

dinsdag 24 januari 2006