Ja mensen, het is wat! Als jij trouwens ook naar de hemel wil gaan, dan volstaat het om een keer een concert van 3 Doors Down te bezoeken. Zanger Brad Arnold (1978) was niet te beroerd om de zaal ruim 10 keer te voorzien van ‘Gods Blessing’, nou, als dát niet genoeg is?

Hidde, die origineel mee zou gaan naar het concert, moest op het laatste moment helaas verstek laten gaan door lichamelijke problemen. Hij was omgedonderd en helemaal duizelig. Niet handig om dan naar een concert te gaan. De halve zondagmiddag heb ik besteed aan het vinden van iemand anders die mee wilde, maar niemand wilde. De redenen waarom zal ik je besparen.

Dus daar kwam ik dan aan om 20 uur in mijn eentje bij de Heineken Music Hall. Tot mijn grote ergernis bleken er 2 voorprogramma’s te zijn, waardoor ik me dus nog door een ruim uur moest worstelen. Gelukkig hebben ze gratis internet in de HMH. Zoals vorige log al vertelde. Op MSN kwam ik met Emile aan de praat en die wilde uiteindelijk wel komen om me gezelschap te houden, hoewel het niet zijn muziek is. Uiteindelijk gingen we precies zitten op het moment dat het concert begon. Talk about your timing.

Het concert was gaaf. Erg Amerikaans, maar gaaf. Een mooie lichtshow, een band die er zin in had en het publiek ook. We hadden ons op de tribune genesteld om alles goed te kunnen overzien en dat is ook gelukt. Alleen het geluid was niet zo. Veel te veel laag naar mijn zin. Maar goed, de muziek was toch snoeihard, dus dat kan er dan nog wel bij.

GITAREN! Erg hard. De bekende liedjes waren helemaal top en de rest was eigenlijk meer van hetzelfde. Alle liedjes van 3DD lijken in dezelfde bui geschreven te zijn. Een licht depressieve. De beginnetjes beloven mooie liedjes, maar zodra je bij het refrein aankomt dan scheuren de gitaren bijna letterlijk door je trommelvliezen heen. Bij de liedjes die je kent, is dat heerlijk, zelfs fantastisch. Lekker meeblèren. De andere liedjes hingen er voor mij maar een beetje tussen, op een paar uitzonderingen na.

Begrijp me niet verkeerd hoor, ik heb het super naar mijn zin gehad en ik bedank Emile hier nogmaals voor het doorstaan van deze avond met mij, maar voor herhaling vatbaar? Nee, denk het niet.

Desondanks: een dikke 8 hoor. En Brad krijgt van mij zelfs een 9!

Ik ben gek op scheurende gitaren. :o)