Sinds ik terug ben uit Parijs is mijn leven een dolle boel. Allerlei leuke en minder leuke dingen vliegen in sneltreinvaart voorbij. Laat ik bij het begin beginnen.

Nadat ik terug was en weer een beetje op orde begon te komen heb ik de blog over Parijs geschreven. Een heel werkstuk, al was het maar omdat ik echt zelfs met een kaartje erbij ben moeten gaan kijken hoe we gelopen zijn en wat we allemaal gedaan hadden. Zoveel gezien.

Het weekend daarna (23/24 september) was het alweer bezoektijd voor de ouders. Dus naar Limburg. Zaterdag zijn we met mijn pa gezellig naar Düsseldorf geweest en hebben we bij een collega van hem gebarbecued. Zondag bij mijn moeder zijn we gezellig even door de stad gelopen en heb ik de telefoon ‘gerepareerd’ en haar geleerd hoe je een cd moet kopiëren.

Al geruime tijd was ik ondertussen bezig in het boek ‘Kasper Valentijn’ van Willem Melchior. Een bijzonder indringend verhaal over een jongen die er al op jonge leeftijd achter komt dat hij anders is…en dan niet alleen op het vlak van de geaardheid. Hij wil al van jongs af aan de underdog spelen in alle cowboy en indiaantje verhalen en uiteindelijk groeit het uit tot de wat bizarre ultieme wens om in een sm-spel als onderdanige tijdens ‘de daad’ gedood te worden met een mes tussen zijn schouderbladen. Het klinkt bizar en dat is het ook. Lezen is de enige oplossing. En dat deed ik dus en afgelopen weekend had ik het uit.

Het is een prachtig geschreven boek. Er staan heel veel herkenbare dingen in. Hoewel natuurlijk lichtelijk overdreven in het boek ten opzichte van de realiteit. Maar toch…ik heb soms raar zitten kijken. Daar staat tegenover dat ik ook hardop heb liggen lachen en met de hoofdpersoon heb meegedroomd in de romantische omschrijvingen van Willem Melchior. Een aanrader! (Maar dan weer niet voor tere zieltjes.)

En dan was er gister de lang verwachte mail van Nimrod waarin hij aangaf het toch niet te zien zitten om vrienden te blijven. Hoezo langverwacht? Nouja, laat ik het zo zeggen: ik mag dan soms een botte boer zijn, aan mensenkennis heb ik meestal weinig gebrek. Wat mij echter een onbedaarlijke lachstuip bezorgde was één van de door hem aangedragen redenen om de vriendschap met mij niet te willen voortzetten. Namelijk dat ik geen ansichtkaarten verstuur als ik op vakantie ben.

Ja, ik moest er ook even over nadenken. We hebben daar een kleine discussie over gehad: de symboliek van de ansichtkaart. Hij moest kaarten kopen en ik zei dat ik daar niet aan deed, omdat ik het een nogal nutteloze bezigheid vind. Hij was zwaar verontwaardigd en zei dat het bedoeld is om je familie en vrienden te laten weten dat je aan ze denkt. Waarop ik hem antwoordde dat mijn familie en vrienden weten dat ik geen kaarten stuur en dat ik ook geen kaarten hoef te sturen omdat ze wel weten dat ik aan ze denk. Natuurlijk gaat het om het idee, maar dan bel ik ze liever even of ik stuur een smsje. Vind ik leuker dan een ansichtkaart.

Maar goed, zo is hij de tweede persoon in mijn leven die mij via de nieuwe media vertelt dat hij geen contact meer met mij wenst. Op de een of andere manier vind ik het toch bot. Het is te makkelijk ofzo. Even een paar zinnetjes en hop, klaar. Een telefoontje zal ik geloof ik zolang ik leef altijd meer waarderen, als het om zaken van deze orde van grootte gaat. Maar ik zal wel ouderwets zijn…

De ene week ga je met je werk naar Marbella, de volgende week privé naar Parijs. Gelukkig hebben we het nog zo slecht niet.

Afgelopen vrijdag stond ik dus om half 7 op Amsterdam Centraal om met de Thalys van 6:56 naar de Franse hoofdstad af te reizen. Daar Nimrod tegen het lijf te lopen en samen Parijs te ontdekken. Voor mij ontdekken in elk geval, hij had dat al een keer of vijf gedaan. Maar we zouden ook een dagje Disney doen, want daar was híj dan weer nog nooit geweest.

En dat stond dus vrijdag op het programma. Dus toen ik om 11.05 aankwam op Gare du Nord, zijn we de bagage gaan wegbrengen naar het appartement (van een vriend van Nimrod) en toen gelijk met RER A naar Marne-la-Vallée. Even kort dan: Disney was weer top, het was een beetje miezerig weer, maar totaal niet druk, dus we konden makkelijk alles doen. Enige minpunt: Big Thunder Mountain was dicht wegens onderhoud…doodzonde…

Op de terugweg zijn we stiekum vrijdagavond toch nog even Parijs in geweest. Uitstappen moest volgens Nimrod op station Opera, voor een mooi eerste plaatje…nou…daar had hij gelijk in. Kom je nietsvermoedend de trap op om een verlichte Parijse Opera te zien. Tja, dat wil wel… Daarna zijn we doorgelopen langs het Louvre en toen richting een metrostation om lekker te gaan slapen.

zaterdag 16 september

Ik kan niet meer honderd procent terughalen wat we allemaal gedaan hebben. Het enige dat me nog zeer helder bijstaat is dat ik me kapotgelopen heb. Zaterdag zijn we begonnen bij Paul met een lekker ontbijtje. Waarna onze verkenningstocht begon richting de Notre Dame. Wat kom je dan onderweg zoal tegen? Nou, Pont Neuf, het Palais de Justice en een van de oudste nog in originele staat verkerende metrostations.

De Notre Dame is prachtig. Heel raar, maar alles wat ik in Parijs gezien heb en wat ik kende van films leek me kleiner te zijn dan ik had verwacht. Zo ook de Notre Dame dus. Drukte alom aan de binnenkant. Ik heb gepoogd om een mooie foto te maken van een van de grote ronde glas-in-lood ramen, maar echt makkelijk is dat niet!

Na de Notre Dame zijn we richting het Centre Pompidou gelopen. Vandaaruit was ons volgende doel Les Halles (de oude marktplaats, nu een winkelcentrum), gevolgd door het Palais Royal. Daarvandaan kom je makkelijk weer bij het Louvre, waar we tegenover bij een leuk tentje even een kleine lunchbreak hebben gehouden.

Ondertussen hadden we gezien dat in het Grand Palais een tentoonstelling was getiteld: ‘Il était une fois Walt Disney’. Dat leek ons allebei wel wat dus dat was het volgende doel. Langs het Louvre, door de Jardin des Tuileries naar de Place de la Concorde. Daar hebben we het verkeer even aangekeken en besloten dat we er niet tussen zouden willen staan, om onze weg te vervolgen naar de tentoonstelling.

Na de tentoonstelling zijn we de Champs Elysées afgelopen naar de Arc de Triomphe waar we op een hoek wat gedronken hebben. En toen was het tijd om terug te gaan richting het Hôtel de Ville, want daar in de buurt (in de homobuurt) wist Nimrod een leuk restaurantje waar we gingen eten: Le Gai Moulin. Erg lachen, hoewel men mag weten dat ik niet zo van de übergay dingen ben. En het homobuurtje was ook wel leuk. Ik heb mezelf in de homoboekhandel dan ook getrakteerd op een homokalender voor 2007. Zo, genoeg homo.

zondag 17 september

De dag weer lekker begonnen bij Paul om vervolgens weer de stad in te duiken. Om te beginnen op de Boulevard St.Germain en de Boulevard St.Michel. Bekende namen die leiden naar de Sorbonne en naar het Panthéon. Daar aangekomen bleek die in bezit genomen te zijn door een of andere kunstenaar. Allemaal rare witte eierzakken hingen aan het plafond en in het midden de welbekende slinger van Foucault. Erg gaaf om te zien. Net als de crypte trouwens, met allemaal bekende mensen als Voltaire, Rousseau, Victor Hugo, Émile Zola, Marie Curie, Louis Braille en nog vele anderen.

De Jardin du Luxembourg volgde, evenals het Odéon Theatre de l’Europe, het Institut de France, de Pont des Arts en het Musée d’Orsay. Daar was het helaas zó druk dat we maar besloten niet in de rij te gaan staan en onze weg te vervolgen richting de Eiffeltoren.

Een loopje verder kwamen we uit bij het Parc des Invalides en het Hôtel des Invalides, waarachter de kerk ligt waarin Napoleon (Nappie voor vrienden) ligt opgeslagen. Via de voordeur naar binnen en via de achterdeur weer naar buiten, wat gegeten tegenover de École Militaire en dus al om de hoek van de Eiffeltoren. Eindelijk ging ik hem dan zien! En het was het wachten waard.

Gek genoeg had ik me ook de Eiffeltoren groter voorgesteld dan hij was, maar eerlijk is eerlijk…hoe dichterbij ik kwam, hoe meer ik zoiets had van…damn…hij is toch wel groot. Stoer als we zijn hebben we ervoor gekozen om te voet naar de tweede etage te gaan (115m). Omdat het nog best mistig was, hebben we toen besloten om ‘s avonds terug te komen om naar de top te gaan. Dus op naar het appartement, beetje relaxen, warmere kleren aan en terug naar de toren…wat een prachtig ding in het donker zeg. Magnifique!

maandag 18 september

De laatste dag is altijd lastig. Vooral omdat de tijd dat je de trein moet halen de hele tijd als een soort zwaard van Damocles boven je hoofd hangt. Dit keer geen ontbijt bij Paul, maar gewoon ff een klein bakkerijtje bij het appartement wat gehaald en dat opgepeuzeld op een terras recht voor de Basilique du Sacré Coeur de Montmartre. Een leuk uitzicht toch voor een doordeweeks ontbijtje.

Na een rondje door Montmartre zijn we met de metro naar de binnenstad teruggegaan en via de Place de la Bastille en de Place des Vosges (waar ook het huis van Victor Hugo zich bevind) weer richting Le Marais (de homobuurt) om daar een hapje te eten.

Na het eten was er niet zo gek veel tijd meer, dus we hadden een paar opties. Uiteindelijk werden het de Galeries Lafayette. Ik zeg Bijenkorf eat your heart out! Wat een aanbod. Belachelijk, maar erger: wat een schitterend pand. Een hele mooie koepel in het midden hoor. En een terras op het dak, waarvandaan ik nog één keer een mooi overzicht had over de stad. Alvorens we weer naar het appartement gingen om onze spullen te halen en naar het station te gaan…via metrostation Opera, precies waar ik 3 avonden eerder mijn eerste blik op Parijs had geworpen…

Het afscheid op Gare du Nord was voor mij toch wel apart. Tja, ook al is het dan niet uitgegroeid tot een relatie, je weet toch dat je elkaar voor onbepaalde tijd niet zal zien. Raar, maar toen ik uiteindelijk om precies middernacht mijn huisje weer binnenkwam, dodelijk vermoeid, was ik toch ook wel weer blij om thuis te zijn.

Parijs is een mooie stad (als je de Fransen, de rommel en de hondepoep op straat niet meetelt).

En de foto’s! (zijn er wel veel hoor!)

Zo, die kunnen we weer bijschrijven in de analen. Ons 2006 uitje met het hele bedrijf naar 5 sterren Hotel Puente Romano in Marbella. Onze uitvalsbasis van 9 tot en met 11 september.

Hels vroeg op zaterdag 9 september (namelijk 3 uur ‘s morgens) moest groep 1 zich melden op de Naarderpoort om met het debielenbusje naar Schiphol te vertrekken. Ondanks het vroege uur zag iedereen er piekfijn uit (NOT) en de reis verliep zonder verdere noemenswaardige bijzonderheden. Waarschijnlijk omdat iedereen doodmoe was.

Onze aankomst bij het hotel moet om ongeveer half 9 zijn geweest. Om eerlijk te zijn zou ik het je niet precies meer kunnen vertellen. De kamers werden in orde gemaakt en Cathelijne en ik begaven ons naar nummer 163. Een prachtkamer met een prachtbadkamer, waar we ons even lekker opgefrist hebben.

Om half 12 was er eindelijk wat te eten. (Had niemand even kunnen bedenken dat wanneer je vanaf 3 uur ‘s nachts op de been bent, je eerder al honger krijgt? ) Na het arriveren van groep 2 was er een kort welkomstpraatje en daarna hadden we de dag lekker voor onszelf. Besluit: lekker aan het zwembad liggen en relaxen!

‘s Avonds was het diner op het resort zelf. Allemaal gedekte tafels en een heerlijk buffet met bijna voor ieder wat wils…tja…als je geen vis lust, was het wat lastiger. Na het diner ging een groepje nog voor de uitgaansgelegenheden buiten het hotel, maar voor mij was de benzine op. We hebben nog een uurtje op het strand doorgebracht met wat collega’s en wat rosé en toen was het snurken geblazen!

Dag 2 begon rond 10 uur en na een heerlijk ontbijtbuffet ging bijna de hele groep met de bus naar Puerto Banus, waar een grote driemaster klaar lag voor een boottochtje over de Middellandse Zee. Aangezien niet iedereen zeebenen heeft, hadden Berjan en ik besloten om gewoon even Puerto Banus te gaan verkennen en zo kwamen we al snel uit in El Corte Ingles (groot warenhuis). Lekker geshopt (niks gekocht hoor) en daarna was het plan om langs de kust terug te gaan lopen naar het hotel.

Tot onze grote verbazing zagen we op een kruising ineens collega’s Jeroen en Joris lopen, dus even geschreeuwd (Nederlanders op vakantie hè) en na een klein overleg zijn we met zijn vieren teruggelopen naar het hotel. Daar aangekomen was het zwembroek aan en op naar het zwembad, waar we een uurtje later gezelschap kregen van de boot-ploeg. Tijd dus voor een groepsfoto!

‘s Avonds diner aan het strand en daarna een klein discofeestje. Vrij amateuristisch, maar ook dat heeft soms wel zo zijn charme. DJ Pablo had zo zijn eigen manier van draaien en daarom had Hilco al gauw zijn cd’s erbij gepakt en toen ging het feestje redelijk los. Tot zo rond een uur of 3 de politie erbij kwam om te vragen naar de vergunning. Die scheen er wel te zijn geweest, maar lag ergens onbereikbaar op een kantoor, dus: einde feestje.

Nouja, dat denk je dan, want dan ken je Sky Radio nog niet! Ik was samen met Ben naar onze kamers gegaan om te gaan snurken, maar rond half 4 belde Joris nog op vanaf het strand. Ze hadden de hele bar geplunderd en alle drank mee naar het strand genomen (10 meter lopen?) om daar lekker verder te feesten. Volle maan doet gekke dingen met mensen. Ik ben toch maar gaan slapen…

De maandag was een benauwde dag. Heet en benauwd. Desondanks besloten we om de wandeling naar Marbella te maken langs de kust, dat hebben we geweten…wat een hitte! Maar wel gezellig: Ben, Berjan, Cathelijne, Walter en ik. Marbella is flut en daarom zijn we na het kopen van 2 sleutelhangers voor de kids van Walter maar gelijk omgekeerd en teruggelopen.

Er was nog even tijd om bij het zwembad te zitten en wat te eten. Helaas mocht Berjan niet mee eten, want hij had een mouwloos shirt aan en dat mocht niet. Om ongeveer 6 uur gingen we de bus in (die ons in de eerste versnelling naar het vliegveld bracht ), het vliegtuig in en terug naar Nederland…alles bij elkaar was het wel weer super!

Maar:

- kan er volgende keer een lachje af bij het personeel???

- kan er volgende keer wat meer water op de kamers staan???

- kan er volgende keer bij aankomst wat te eten zijn???

- kan er volgende keer een kopie van de vergunning zijn???

Het is leuk hoor zo’n 5-sterren hotel, maar op de een of andere manier word je er wel erg veeleisend van.

En de foto’s!

Dat is deel van de reden dat ik u al een tijdje niet meer te woord heb gestaan. U heeft vast wel gemerkt dat de site layout wat veranderd is, maar daar spreekt eigenlijk niks uit. Nouja, uitbreidingsdrang misschien.

Maar ik denk dus teveel. Ik denk na over alles. Soms te kort en soms te lang. De lengte van het denken ligt vooral aan het onderwerp. Over dingen die ik leuk vind denk ik meestal niet lang na, over dingen die ik niet leuk vind ook niet, die doe ik namelijk gewoon niet.

Over liefde, mannen (of jongens zo u wilt), relaties en dergelijke denk ik het langste na van alles…denk ik.

Gelukkig ben ik niet de enige die daarover nadenkt, maar ik heb soms wel het gevoel dat ik de enige ben die er op de juiste manier over nadenkt. Desondanks neem ik soms de verkeerde beslissingen hoor, maar dat doen anderen ook. Ik denk in elk geval dat ik geleerd heb van fouten uit het verleden…qua relaties.

O, en waarom doen zoveel mannen (jongens zo u wilt) of ze een relatie willen terwijl ze dat helemaal niet willen? Naja, anyways…u zal het wel al begrepen hebben: Nimrod blijft niet meer dan een vakantieliefde. Ik had het verwacht, maar toch is het erg helaas en erg jammer, maar het is níet anders. Hij vindt ons te verschillend voor een relatie.

Ik zag het allemaal nog iets minder dramatisch in, ook gezien de tijd dat we elkaar kennen, maar ja, it takes two to tango. Dus ik leg me er maar zo half-half bij neer en ik denk er nog lekker even over na. (Oja, Parijs gaat gewoon door trouwens, want we blijven wel vrienden.)