Sinds ik terug ben uit Parijs is mijn leven een dolle boel. Allerlei leuke en minder leuke dingen vliegen in sneltreinvaart voorbij. Laat ik bij het begin beginnen.
Nadat ik terug was en weer een beetje op orde begon te komen heb ik de blog over Parijs geschreven. Een heel werkstuk, al was het maar omdat ik echt zelfs met een kaartje erbij ben moeten gaan kijken hoe we gelopen zijn en wat we allemaal gedaan hadden. Zoveel gezien.
Het weekend daarna (23/24 september) was het alweer bezoektijd voor de ouders. Dus naar Limburg. Zaterdag zijn we met mijn pa gezellig naar Düsseldorf geweest en hebben we bij een collega van hem gebarbecued. Zondag bij mijn moeder zijn we gezellig even door de stad gelopen en heb ik de telefoon ‘gerepareerd’ en haar geleerd hoe je een cd moet kopiëren.
Al geruime tijd was ik ondertussen bezig in het boek ‘Kasper Valentijn’ van Willem Melchior. Een bijzonder indringend verhaal over een jongen die er al op jonge leeftijd achter komt dat hij anders is…en dan niet alleen op het vlak van de geaardheid. Hij wil al van jongs af aan de underdog spelen in alle cowboy en indiaantje verhalen en uiteindelijk groeit het uit tot de wat bizarre ultieme wens om in een sm-spel als onderdanige tijdens ‘de daad’ gedood te worden met een mes tussen zijn schouderbladen. Het klinkt bizar en dat is het ook. Lezen is de enige oplossing. En dat deed ik dus en afgelopen weekend had ik het uit.
Het is een prachtig geschreven boek. Er staan heel veel herkenbare dingen in. Hoewel natuurlijk lichtelijk overdreven in het boek ten opzichte van de realiteit. Maar toch…ik heb soms raar zitten kijken. Daar staat tegenover dat ik ook hardop heb liggen lachen en met de hoofdpersoon heb meegedroomd in de romantische omschrijvingen van Willem Melchior. Een aanrader! (Maar dan weer niet voor tere zieltjes.)
En dan was er gister de lang verwachte mail van Nimrod waarin hij aangaf het toch niet te zien zitten om vrienden te blijven. Hoezo langverwacht? Nouja, laat ik het zo zeggen: ik mag dan soms een botte boer zijn, aan mensenkennis heb ik meestal weinig gebrek. Wat mij echter een onbedaarlijke lachstuip bezorgde was één van de door hem aangedragen redenen om de vriendschap met mij niet te willen voortzetten. Namelijk dat ik geen ansichtkaarten verstuur als ik op vakantie ben.
Ja, ik moest er ook even over nadenken. We hebben daar een kleine discussie over gehad: de symboliek van de ansichtkaart. Hij moest kaarten kopen en ik zei dat ik daar niet aan deed, omdat ik het een nogal nutteloze bezigheid vind. Hij was zwaar verontwaardigd en zei dat het bedoeld is om je familie en vrienden te laten weten dat je aan ze denkt. Waarop ik hem antwoordde dat mijn familie en vrienden weten dat ik geen kaarten stuur en dat ik ook geen kaarten hoef te sturen omdat ze wel weten dat ik aan ze denk. Natuurlijk gaat het om het idee, maar dan bel ik ze liever even of ik stuur een smsje. Vind ik leuker dan een ansichtkaart. 
Maar goed, zo is hij de tweede persoon in mijn leven die mij via de nieuwe media vertelt dat hij geen contact meer met mij wenst. Op de een of andere manier vind ik het toch bot. Het is te makkelijk ofzo. Even een paar zinnetjes en hop, klaar. Een telefoontje zal ik geloof ik zolang ik leef altijd meer waarderen, als het om zaken van deze orde van grootte gaat. Maar ik zal wel ouderwets zijn…
Loading ...
Nu je het zegt; ik zit al weken op de kaartjes uit Geneve, Marbella en Parijs te wachten.. hahahahhahahaha.
Lekker belangrijk punt hoor; ik zou zeggen: beter kwijt dan rijk; opzouten ermee!!
Ik hoorde bij het lezen van het verhaal de volgende toepasselijke tekst in m’n hoofd; misschien leuk om dit nummer onder de log-entry te zetten?
Dear John, Oh, how I hate to write
Dear John, I must let you know tonight
That my love for you has died away like grass upon the lawn
And tonight I wed another, Dear John.
Keep it up Basj, Ik geef je gelijk! Jouw wel beshouwen als iemand die niet attent zou zijn en het zelf afdoen met een kort mailtje. Waarrschijnlijk heeft hij zelf weinig kaas gegeten van sociale omgangsvormen.