Sinds vorige week ben ik bezig om al mijn oude media over te zetten op de computer om er te zijner tijd cd’s van te branden. Het begin dacht ik het beste te kunnen maken met mijn MiniDiscs. Helaas dacht mijn minidisc-speler daar heel anders over, dus heb ik er op het werk maar even een meegejat. Het voordeel van een baan bij de radio denk ik dan maar.

Op de muziekdiscjes kom ik vooral veel platen tegen die ik inmiddels op cd in de kast heb staan. Weinig spectaculairs, maar wel een aantal erg mooie nummers die ik al lang weer vergeten was. Herontdekken daarvan is leuk en het brengt een hoop herinneringen terug boven.

Dat gevoel maar dan in tienvoud heb ik bij het kopiëren van de discjes met jingles en fragmenten uit mijn lokale omroep verleden. Ik zal kijken of ik een paar foute, slechte, leuke, afgrijselijke en hilarische momenten in mekaar kan monteren en hier kan posten de volgende keer.

Dan ga ik nu nog even door met lachen, huilen en harddiskruimte opmaken.

Dit wordt de laatste keer dat de naam Nimrod te lezen zal zijn op mijn weblog (geniet er dus maar van). Één ding moet ik hem wel nageven: zijn muzieksmaak is lang zo slecht niet. Neem nou Efrat Gosh, een Israelische zangeres. Nimrod heeft me een paar liedjes laten horen en ik was meteen verkocht. Uiteindelijk heb ik van hem ook een url gekregen om de CD zelf te kunnen bestellen. En afgelopen woensdag was het zover!

Sorry, ik moest dit even uitgebreid documenteren. Al was het maar omdat het er gewoon leuk uitziet al dat Hebreeuws. Maar waar ik hardop om heb zitten lachen, is het feit dat de cd zelf ook ‘verkeerd’ open gaat. Logisch als je het basisgegeven kent dat Hebreeuws van rechts naar links gelezen wordt, maar ga een cd-doosje maar eens andersom openmaken dan wij hier gewend zijn!

Eerlijk is eerlijk, dit is nog het minste van mijn problemen op het moment. Ik vind de muziek prachtig, maar het is natuurlijk ook heel leuk om te weten wat Efrat ongeveer zingt. Ik kan het prima verstaan en waarschijnlijk heb ik de tekst als ik me even kwaad maak ook zo onder de knie dat ik hem kan meezingen. Dat is me tenslotte met Dragostea Din Tei destijds ook gelukt, net als met Kylie van Akcent.

Nee, het grootste probleem is het boekje dat bij de CD zit. Het is een prachtig boekje (dat je trouwens ook van achter naar voren door moet bladeren), maar het is allemaal Hebreeuws voor mij. Ik kan er geen soep van maken. Vandaar de oproep hier:

Heeft u iemand in uw vriendenkring die wellicht enige kennis van deze zeer boeiende taal bezit? Dan zou ik graag in contact met die persoon komen. Het gaat mij niet om een letterlijke vertaling hoor, hoewel die welkom is, maar als ik in grote lijnen weet waar het over gaat, ben ik al een heel eind…

En voor degenen die nieuwsgierig geworden zijn hier een link naar de site alwaar ik de cd heb weten te bemachtigen: www.israel-music.com.

O ja, en de homepage van Efrat Gosh, maar die is ook al in het onleesbaars…

Al een paar weken geleden waren Emile en ik naar de opnames van aflevering 1 van de Mike & Thomas Show geweest. Meteen erna werd al geroepen dat er nog enkele kaarten beschikbaar waren voor nog volgende opnames, dus de volgende dag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en de VARA nogmaals gebeld. En jawel!

Gisteravond dus. Aflevering 3 van seizoen 3. Ik ga erg weinig over de inhoud verklappen, buiten dat het een hilarische uitzending gaat worden als alles erin blijft zitten wat we gezien hebben. De kans daarop lijkt me trouwens bizar klein, aangezien de opname ruwweg om 20.15u begon en ze om 21.45u klaar waren.

Het was nog leuker dan de opname van aflevering 1. Waarom? Simpelweg omdat het duidelijk was dat de heren er zelf nu veel beter in zaten. Er werd tussendoor, tijdens het opbouwen van het finalespel, nog een spelletje met het publiek gespeeld. Mike speelde tv-tunes en het publiek moest roepen wat het was. Degene die het als eerste riep werd vervolgens niet al te trefzeker bekogeld met een Mini-Snickers. Smaakte prima!

Toen ik voor de tweede keer een goed antwoord schreeuwde riep Mike: Alweer jij?! Maar het leukste was toen hij de tune van The Onedin Line speelde en nadat iemand het goede antwoord riep, vroeg wat de titel van dat muziekstuk was. We draaien dat bij Classic FM nogal eens dus floepte ik er in één vloeiende beweging uit: Het Adagio van Spartacus en Phrygia uit Spartacus van Khatshaturian. Goed voor twee Mini-Snickers!

Allemaal kijken dus vanaf 4 januari! De Mike & Thomas Show! Bij de VARA! Nederland 3 (gok ik)!

Omdat er dit weekend werkelijk niets gebeurd is hier in huize basj, kan ik u alsnog verhalen over vorig weekend. Toen was ik namelijk met mijn moeder en mijn zus met haar vriend op een klein uitje in het altijd gezellige Nunspeet!

Het idee was om het gewoon gezellig te maken, dus dat hebben we gedaan! Hotel De Sparrenhorst helpt daar trouwens niet echt bij door mensen die drie kamers reserveren in 2 totaal verschillende vleugels van het hotel te plaatsen. Jammer, maar niet onoverkomelijk.

Na aankomst vrijdag zijn we gezellig even door Nunspeet gewandeld. Daarna mochten we de kamers in, dus konden we mooi onze spullen even installeren en toen dat was gebeurd hebben we nog een klein stukje gefietst. Het ging naar de Zandenplas en langs camping De Witte Wieven. Toen was het tijd voor het diner in restaurant OINC. Leuke naam, leuke bediening en leuk eten. Daarna was het alweer laat en zijn we eigenlijk zo’n beetje naar bed gegaan.

Zaterdag was het fietsdag, maar helaas was het weer niet je-van-het. We zijn van Nunspeet naar Elburg gefietst en daar hebben we verder de dag doorgebracht. Terrasjes, winkeltjes, een mooie gallerie en beeldentuin en nog een terrasje en toen vonden we het wel mooi. Terug naar het hotel waar Jeffrey en ik nog even het zwembad hebben getest. Daarna was het weer diner en na afloop zijn we dit keer maar even de bar van het hotel ingedoken. Wat een hok.

De algehele indruk van het hotel is dat het echt voor zakenlui bedoeld is. Dat merk je overal aan. Voor particulieren is dat toch jammer, want die verwachten een wat andere behandeling en service over het algemeen.

Ow en voor het moeder-uitje van volgend jaar: een dag meer is geen overbodige luxe.

Afgelopen donderdag ben ik op uitnodiging van Diederik en samen met hem en Emile naar Veenendaal geweest voor RENT The Musical (in de originele Engelse taal).

Dat was in die zin apart, dat ik me kan herinneren dat de productie ook in het Nederlands op de planken is gebracht (door Joop) en het me toen werkelijk niets kon interesseren. Later trouwens ook niet echt. Eigenlijk raar, want ik heb me gewoon nooit verdiept in de muziek, het verhaal of wat dan ook.

Had ik het allemaal maar eerder geweten! Het was erg mooi. Diederik had me de Broadway Cast CD al gestuurd en hij was afgelopen dinsdag met de DVD van de film langsgekomen, dus een kleine kennismaking had ik al gehad. In de context van een theater en als musical is het toch wel een belevenis moet ik zeggen. En hoewel het natuurlijk geen topproductie was, heb ik echt met volle teugen genoten!

De spelers waren afkomstig uit diverse landen en dat was soms wel aan de Engelse uitspraak te horen. De zang was over het algemeen dik in orde, op een paar spelers na. De muziek was goed, de balans was goed en daardoor de verstaanbaarheid ook, de acteerprestaties waren in orde, kortom: een dikke 8 wat mij betreft! Degenen die er voor mij echt uitsprongen waren Marc (Daniel Boys), Angel (Kristian Kaspersen), Gordon (George Maguire) en Maureen (Jane Doyle).

Het is trouwens van origine een Duitse tour die een paar plaatsen in Nederland aandeed, dus als je nog wil, moet je naar Duitsland. Ik heb hem gezien en ik vond het zeker de moeite waard!