vrijdag 29 december 2006Het Groot Dictee der Nederlandse Taal ligt alweer ruimschoots achter ons (38 fouten). 3FM Serious Request was te gek en heeft me opgezadeld met een vreselijk aanstekelijk liedje (The Fratellis – Chelsea Dagger). En de meeste Nederlanders hebben de Kerstdagen ook overleefd. De laatste loodjes van 2006 zijn een feit.
Ze zeggen wel dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. Nou. In dit geval kan ik het beamen. Zaterdag 16 december kreeg ik pijn in mijn rug. Een verkeerde beweging, het kan iedereen gebeuren, lastig, maar niet onoverkomelijk.
Zondag dan ook gewoon naar Clouseau geweest, eigenlijk weinig last gehad. Maar dat kreeg ik maandag dubbel en dwars terug. Zo erg dat ik van ellende naar huis ben gegaan en zo snel mogelijk een afspraak bij de huisarts regelde. Die bevestigde mijn eerste diagnose en raadde me aan flink aan de paracetamol te gaan en het eruit te rusten.
Zo gezegd, zo gedaan. Vrijdag was het zo goed als weg, dus de Kerstdagen konden zonder problemen gevierd worden…dacht ik. Bij het opstaan op Tweede Kerstdag voelde ik het alweer. Nee hè. En dan moet je nog ruim anderhalf uur in de auto (ik had Kerst zoals elke jaar gezellig bij mijn zus in Almelo gevierd met de famielje).
Derde Kerstdag kon ik dus gerust ook weer thuisblijven. Wat een ellende weer. Terug bij af, zeg maar. 
Nu vandaag gaat het gelukkig alweer een stuk beter. Laten we hopen dat ik 2 januari weer gewoon mag gaan werken van mijn rug.
Rugklachten (vaak mede veroorzaakt door stress) kunnen zomaar 6 weken ofzo aanhouden of sluimeren voor ze geheel over zijn. Gezien de hoeveelheid medicijnen die ik slik, zal die helingstijd bij mij wel ongeveer het dubbele zijn. Jottem.
Desondanks wens ik u een geweldige jaarwisseling en natuurlijk de allerbeste wensen voor 2007.
Veel liefde, geluk en natuurlijk gezondheid aan al mijn lezertjes!
Dit jaar gaan er vanuit huize basj geen kerstkaarten verzonden worden. (Mocht u daarop zitten te wachten/hebben zitten wachten, tough luck.)
).
Tom Tykwer heeft in mijn ogen een cinematografisch meesterwerk afgeleverd. De beelden zijn subliem en de muziek is prachtig en precies goed gedoseerd. En dan is er nog Ben Whishaw… Hij speelt de rol van Jean-Baptiste Grenouille. En hoe! In mijn ogen knap dat hoeveel moorden je ook pleegt, je niet de in het begin van de film opgebouwde sympathie voor je karakter verspeelt bij het publiek. Tot aan het eind weet je dat het niet goed is wat hij doet, maar je pikt het.
Ben weet zich omringd door gevestigd talent. Dustin Hoffman (Giuseppe Baldini) en Alan Rickman (Antoine Richis). Het concept van de off-screen verteller (John Hurt) had mijn hart in Chocolat al gestolen.
Okee, het mag niet allemaal ophemelen zijn, we blijven Nederlanders dus hier komt het gezeik: hij is te lang. Ja, vrij simpel. Het is allang geen uitzondering meer dat een film twee uur of meer duurt tegenwoordig. En als het het verhaal ten goede komt, dan vind ik het ook geen probleem. Bij Perfume zat ik op een gegeven moment te denken wat er nou zo interessant was aan de scene waar ik naar zat te kijken en waarom die zo lang moest duren. Dat is een veeg teken.
Iedereen in mijn omgeving zal nu gelijk roepen dat ik daar helemaal geen mening over mag hebben, aangezien ik het boek zelfs nooit in mijn handen heb gehad, maar toch…als het zo voelt, dan voelt het zo. En van Emile hoorde ik dat ze het boek heel goed gevolgd hebben. Ach, zoals hij zei: ‘Als je de bioscoop uitloopt met het gevoel dat een moord plegen eigenlijk zo erg nog niet is, dan is het een goeie film. Of misschien juist niet…’ (Plaats hier uw eigen overpeinzing.)
Loading ...