Iedereen verklaarde me voor gek. De kaarten waren met €40 best aan de prijs en hun optreden bij ‘Vrienden van Amstel Live’ was zeker qua zuiverheid nou niet echt om over naar huis te schrijven. Zodoende kreeg ik naarmate de datum van het concert naderde steeds meer het gevoel van: waar ben ik aan begonnen.

Ten onrechte! What A Night! De sfeer zat er goed in en de show was dik in orde. De Dolly Dots zijn ouder geworden, maar je ziet dat hun plezier er niet minder om is. Natuurlijk gaan er (zeker zo’n eerste show) nog wel wat dingetjes mis, maar dat werd door de dames elegant opgelost en soms gewoon botweg toegegeven.

Angela Groothuizen had namelijk een dusdanig kort rokje aan, dat iedereen haar onderbroekje kon zien en bij de toegiften had ze haar dure japon verkeerdom aangetrokken. Kan gebeuren. En het is haar zeker vergeven, aangezien ze bij heel wat inzetten van de zang de enige was die geluid gaf!

Voor mij maakte dat het trouwens alleen maar leuker.

Hier staan zes échte mensen die het leuk vinden om dit te doen!

Al hun grote hits kwamen voorbij en het was een feestje, iedereen ging helemaal los. We stonden tegen het podiumpje aan het einde van de catwalk aan, zodoende dat ik met mijn mobile-du-braque wat foto’s kon nemen. En toen het moment daar was, kon ik zelfs mijn favoriete Dot Angéla (Sjeel) Kramers een handje geven!

Een supergeslaagde avond dus! Van spijt absoluut geen sprake! De Dolly Dots zijn top!

De Pet Shop Boys zijn geen showpikkies. Althans, niet waar het aankomt op het publiek eens lekker opzwepen tijdens concerten. Dat laten ze aan het publiek zelf over. En aan de achtergrondzangers en de dansers.

A night of electronic entertainment!

Naar aanleiding van hun laatste album ‘Fundamental’ zijn de Pet Shop Boys weer op tournee. Cubism is the word en hoewel het decor gisteren anders was dan verwacht, was de show er niet minder om.

Het RAI Theater is voorzien van heel wat fijne blauwe theaterstoelen. Dit zitten heerlijk, maar ja, wie wil er nou zitten bij een concert van de Pet Shop Boys? Dus na vier nummers gingen we redelijk vlotjes richting het podium om te staan en te swingen!

‘New songs, old songs and in between songs’, ze kwamen de hele avond langs, een enorme rits geweldige nummers. Van ‘Integral’ tot ‘Left To My Own Devices’ en van ‘Go West’ tot het prachtige ‘Dreaming Of The Queen’ en een akoestische uitvoering van ‘Home And Dry’.

Neil Tennant en Chris Lowe zijn de Pet Shop Boys.

Backings Sylvia Mason-James, Andy Love en Nic Clow.

Dansers Nathan Holliday (Damn Hot!) en Ivan Blackstok.

Prachtige videoprojecties en kostuums.

Goed geluid en mooie belichting.

Jep. Je hebt wat gemist!

Kapitein Willem van der Decken vaart in 1678 tegen alle regels in de haven uit en tekent zijn eigen noodlot. Het prachtige zeeschip wordt vervloekt en verandert in een mysterieus, vurig spookschip dat gedoemd is om voor eeuwig de zeven wereldzeeën te bevaren als ‘De Vliegende Hollander’.

Gisteren voor het eerst dit jaar weer naar de Efteling geweest, samen met Ronald. Ondanks de voorspellingen was het qua weer een mooie dag en de Efteling was ook weer heerlijk, maar het draaide natuurlijk eigenlijk om de langverwachte nieuwe attractie: ‘De Vliegende Hollander’.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Zo, dan kunt u de achtergrondmuziek maar vast starten.

De Efteling heeft voor ‘De Vliegende Hollander’ weer eens ouderwets alle registers open getrokken. De cijfers kun je op veel websites vinden dus die bespaar ik je. Het enige wat ik aan je kwijt wil, is wat ik ervan vond.

Als je het terrein naast de Python oploopt, zie je al meteen dat dit iets is waar heel veel uren ontwerp en mankracht in hebben gezeten. Het mag gezegd dat, ondanks behoorlijk wat tegenslag en zelfs één dode tijdens de bouw van de attractie, dit weer een prima staaltje Efteling is.

Waren veel mensen licht teleurgesteld over de thematisering van ‘Vogelrok’, dat is wat mij betreft hierbij goedgemaakt. Zelfs de wachtrij is prachtig, om over de muziek (die u natuurlijk al lang hoort op de achtergrond) nog maar te zwijgen. Multi-talent René Merkelbach, die best al wat muziek- en videowerk voor de Efteling deed, heeft in mijn ogen een puike soundtrack voor deze attractie neergezet, die de sfeer van het geheel goed weet te vangen en versterken.

De muziek (opgenomen met het Praags Philharmonisch) ligt wel in de lijn der verwachting na het uitkomen van inmiddels 2 ‘Pirates Of The Carribean’-films. Hans Zimmer-achtige (Klaus Badelt-achtige, zo u wilt) elementen zijn makkelijk te herkennen, maar toch heeft het iets zeer eigens.

Dat Kapitein Willem van der Decken nog maar lang moge varen!

Voor een on-ride filmpje ga je naar www.dvhe.nl en dan naar sneak preview (iets na de helft van het filmpje).

Gisteravond ben ik in het Filmtheater Hilversum met Wolf samen naar ‘Little Miss Sunshine’ geweest. Wat een hilarische film. Een krankzinnige samenloop van omstandigheden! Maar omdat het zich in Amerika afspeelt, is het helemaal niet zo ongelofelijk als je normaal zou denken.

Een opa die aan de snuif is, een zoon die niet spreekt, een homoseksuele oom die zelfmoord heeft proberen te plegen, een vader die in de tsjakka-larij zit en een moeder die het hele zooitje bij elkaar probeert te houden.

En niet te vergeten dochter Olive: een schattig meisje dat dolgraag mee wil doen met allerlei lokale beautypageants en uiteindelijk mag meedingen naar de titel Little Miss Sunshine. En dan begint een hilarische road-trip naar California…

Als je eens lekker wil lachen, is dit een aanrader!

Aanstaande zondag is het zover. Dan gaatie in beperkte oplage in de verkoop: Optimus Maximus. Hét toetsenbord voor de übernerds onder ons. Elke toets bevat stiekum een OLED display. U denkt nu: wat een onzin! Maar voor computeraars die gebruik maken van hoogst intelligente software met veel shortcuts (ik noem een Pro Tools of een Photoshop) is het een enorme uitkomst!



Helaas is de prijs van het ding dermate hoog dat ik deze zeer vette gadget moet gaan laten liggen. Geef toe: 1200 dollar is voor een toetsenbord vrij veel geld.

Maar een mens mag best dromen toch?

De afgelopen week dus.

Ik begin maar met het songfestival, dan zijn we daar maar vanaf. Er waren zoals elk jaar positieve en negatieve punten. Het belangrijkste positieve punt was dat waar normaal iedereen komt met een liedje dat lijkt op de winnaar van vorig jaar, de stijlen van de liedjes van dit jaar echt mijlenver uit elkaar lagen. Een afwisselend geheel dus!

Nadelen: Edsilia deed niet mee aan de finale en er was weer een hoop troep (die ook veel te hoog scoorde). Gelukkig heeft in elk geval dan nog één van mijn favorieten gewonnen. Het Servische liedje van Marija Serifovic is in mijn ogen een terechte winnaar!

Verder heb ik dit weekend mijn dvd-recorder weer eens opgeschoond. Buiten 5 wederom heerlijke CSI’s heb ik ook gekeken naar de film ‘Au Revoir Les Enfants‘ van Louis Malle.

De film speelt in een Jezuïetencollege, ergens in bezet Frankrijk 1944. We volgen rijkeluiszoontje Julien, die gaandeweg vriendschap sluit met een van de drie nieuwe leerlingen op het college, Jean Bonnet. Jean is een Joodse jongen die onderduikt in de school en zich onopvallend aanpast aan het katholieke systeem. Meer verklap ik niet, maar het einde zal geen verrassing zijn. Een mooie film, die erg goed het sentimentele weet te ontwijken!

Vroeger, heel lang geleden (in 1971), was er eens een park met de naam ‘Flevohof’. In 1993 ging het failliet, werd overgenomen door de Walibi Group en omgedoopt in Walibi Flevo. In 1998 werd de Walibi Group overgenomen door Premier Parks Inc., die zichzelf in 2000 omdoopten tot Six Flags Inc. en het park in Six Flags Holland. In 2004 werd Six Flags Holland overgenomen door Palamon Capital Partners en in 2005 opende Walibi World zijn poorten.

Walibi Group maakte van de eigenlijk als educatief opgezette Flevohof een attractiepark. Onder de vlaggen van Six Flags werden vooral de achtbanen belangrijk en nu probeert men er weer wat meer een familiepark van te maken. Dat gaat moeizaam door alle thrillrides. Bovendien is er niet veel geld. Een lastige situatie.

Vanwege het karakter als coaster-park was ik nog nooit eerder in de verleiding gekomen om mezelf in het park te begeven. Na een stuk of 3 keer in een achtbaan heeft mijn hoofd er meestal wel genoeg van. Maar voor alles een eerste keer en de mijne was dus gisteren. Samen met Ronald.

Het park stelt qua sfeer weinig voor. Dat is wel jammer. Bovendien zie je duidelijk dat hier en daar wel eens wat opgefleurd mag worden en er ook wel eens wat onderhoud mag worden gepleegd. Normaal hou ik wel van rustige dagen in parken, maar hier is het denk ik gezelliger als het wat drukker is. Evengoed was het een erg leuke dag!

Uitschieters voor mij waren Goliath en Robin Hood. Welk een heftigheid! Erg gaaf. Crazy River is ook leuk, het was mijn eerste keer in een boomstam/watercoaster. Een beetje boel nat, dat wel, maar het hinderde niet echt, want het was best nog lekker weer. Voor El Rio Grande vonden we het weer dan toch net iets te instabiel. Andere attracties die ik gedaan heb: Flying Dutchman Goldmine, Xpress (vrij naar de Rockin’ Roller Coaster with Aerosmith), La Grande Roue (Reuzenrad), Wok’s Waanzin (jep, een kindercoaster).

De dagen van La Via Volta zijn geteld en ik zag mezelf er niet zo in zitten, dus die heb ik maar aan Ronald over gelaten en voor El Condor had ik ook even geen fut meer. Merlin’s Castle was helaas gesloten wegens sjtoek, dus die zal ook moeten wachten, wat we allebei wel jammer vonden. Heb ik nog iets voor de volgende keer!

Mijn iPod is na 2 jaar intensief gebruik nog als nieuw. Met name qua uiterlijk. Dat komt doordat ik hem al vanaf het begin in een hele stevige houder heb zitten. Die vangt veel ellende af.

Na 2 jaar had hij zelfs zoveel ellende afgevangen dat het display van mijn iPod niet meer leesbaar was door de hoeveelheid krassen. Een lastig probleem. Ik had natuurlijk wel eens gelezen over display-reparatie setjes met spul dat je erop smeert en dan verdwijnen de krassen als sneeuw voor de zon. Eerlijk gezegd geloofde ik daar niet zo in.

Tot collega Gert Jan afgelopen week ineens liep op te scheppen over een heel goedkoop setje dat hij op de kop had getikt. Ik vragen en hij zou het meenemen. Dus afgelopen woensdag was het een tubetje en een doekje en boenen maar!

Het eindresultaat vind ik echt onverwacht goed! Zelfs op de foto’s hiernaast is duidelijk te zien dat het aantal krassen aanzienlijk verminderd is. Een grote dankje dus aan Gert Jan! Automobilisten opgelet, want ik kan nu weer gewoon mijn display lezen in plaats van op de weg te letten!