basj.nl

Het is lollig. Sinds afgelopen zaterdag heb ik een Nintendo Wii. Er zijn toch nog best veel mensen die niet weten wat dat nou inhoudt. Welnu, het betreft nevenstaand afgebeelde gameconsole. De besturing is echter dermate revolutionair dat je nu na een uurtje spelen geen RSI meer hebt in je duimen, maar wel in je hele arm. Jippie.

De controller (zoals dat ding waar je het mee bestuurt heet) is draadloos. Hij werkt via bluetooth en geeft zijn positie door aan een balkje dat je onder of bovenop je televisie bevestigt. Positie in de ruimste zin van het woord. Hij weet op de een of andere manier precies hoe en waar hij zich bevindt in het ruimte-tijd-continuum. Een maf stukje technisch vernuft.

Ik ben gelijk hard aan het trainen geslagen met tennis, bowlen, golf, baseball en Wii Play. Dat laatste is een verzameling kleine spelletjes om je behendigheid met het apparaat wat op te krikken. Hard nodig ook. De leukste onderdelen daarvan vind ik tafeltennis, biljart, vissen (al ben ik daar niet goed in) en de koeienrace.

Je kan ook zelf personages ontwerpen waarmee je je spelletjes kan spelen: de zogenaamde Mii’s. Mijn eerste Mii heb ik maar gewoon naar mijn eigen beeld geschapen. Ik vind hem erg goed gelukt. Nou, en die Mii’s kan je dan dus opslaan in je controller en meenemen naar vrienden om er daar mee te spelen. Maar je kan ze ook versturen naar andere vrienden met een Wii.

Kortom: mijn eerste gameconsole ooit is op weg een groot succes te worden in huize basj. Mocht u mij de komende weken missen…

Nou, zeg dat wel! Zaterdag ben ik met Wolf wezen wandelen en zondag hadden we chatmeet v4 van het onvolprezen irc-kanaal #comingout.nl.

Zaterdag

De wandeling die Wolf en ik hadden uitgekozen was er eentje van de NS, Veluwezoom. Een stukje rijden dus, dat wel, maar wat een prachtige omgeving. Het was voor mij als ongetrainde en niet sportende een redelijk zware beproeving, maar de omgeving maakte het meer dan waard. Ik volsta hieronder met een paar fotografische fragmenten. Vlnr: de Onzalige Bosschen | paaltje | de Posbank | heide | Wolf en ik.

Ja, ik weet het: dit ziet er niet aantrekkelijk uit.

Het kost een kleine 10 minuten van je tijd, maar dat is altijd nog een heel stuk minder dan ‘An Inconvenient Truth’ van Al Gore of de documentaire ‘The Great Global Warming Swindle’.

En wat deze meneer hier beneden in 10 minuten vertelt, heeft op mij toch heel wat meer indruk gemaakt.

En hoe! Afgelopen zondag was ik samen met mijn moeder, Emile en zijn moeder naar Amsterdam om in Carré met kaartjes uit de lastminuteticketshop ‘My Fair Lady’ bij te wonen. Een prachtige middag!

Een paar liedjes uit de musical waren me wel al bekend, maar ik wist van een aantal helemaal niet dat die uit My Fair Lady kwamen…best ernstig. ‘Zalig Zijn’, ‘As ‘t Effe Kan, Ja Dan’, ‘Het Spaanse Graan’, allemaal bekend. Maar van ‘Kom Terug En Dans Met Mij’ (I Could Have Danced All Night) en ‘In De Straat Waar Jij Woont’ (On The Street Where You Live) wist ik het niet.

O, wat ben ik vaak hier voorbij gegaan

En de huizen hebben aldoor op een rij gestaan

Nu is ‘t of de straat zachtjes zweven gaat

Want ik loop in de straat waar jij woont

In de hoofdrollen hadden we Hugo Haenen (alternate Prof. Higgins), Leo Hogenboom (Kolonel Pickering), Céline Purcell (Eliza Doolittle) en Bob Fosko (Alfred P. Doolittle). Het was prima te verstaan, de muziek was prachtig en de zang en het acteerwerk waren ook prima in orde.

Ik had wel eens stukjes van de film gezien en ik had ook wel eens de oude LP van mijn moeder gehoord (met Wim Sonneveld), maar ik had toch niet verwacht dat ik deze musical zo mooi zou vinden. Een mens blijft zichzelf verrassen.

Het was jammer dat we Thom Hoffman niet hadden, maar ach, je kan niet alles hebben. Het lijkt er wel op dat het tij gekeerd is en ik weer veilig naar musicals van Joop toe kan gaan.

Heave ho, thieves and beggars, never shall we die!


Pirates Of The Caribbean – At World’s End. Tja. Om te beginnen: ga er alsjeblieft niet naar toe als je deel 1 en 2 niet gezien hebt (en je ze nog enigszins herinnert) want dan heb je er helemaal niks aan!

Het is een hevige voortzetting van alle mogelijke verhaallijnen uit de eerste twee films. Veel actie, veel schepen, veel intriges en veel Johnny Depp. De makers hebben ingezet op de lach die Johnny Depp als Captain Jack Sparrow aan zijn kont heeft hangen en dat werkte voor mij wel.

Veel recensies zeggen dat ze het verhaal niet meer kunnen volgen. Dan heb je volgens mij bij de eerste twee films niet goed opgelet. Het is niet heel erg ingewikkeld (het blijft Disney hè).

Toegegeven, 168 minuten is een lange zit, en dan moet je ook nog de hele aftiteling uitzitten voor een wat nep-emotioneel moment helemaal aan het eind. Ik zou het niet gemist willen hebben, maar het leek er erg op dat dat er op het laatst ook echt nog bij moest en niks mocht kosten.

Uiteindelijk is het gewoon een lekkere film. Spanning en avontuur en flauwe gekkigheid. De muzikale thema’s die Hans Zimmer in de eerste twee films heeft neergezet worden nog eens lekker uitgebuit. Maar ook een paar mooie nieuwe tracks. Zoals het in de titel aangeheven ‘Hoist The Colours’. Een aanradertje!

BNN schokte mensen, politici, Nederland en een groot deel van het buitenland. De Grote Donorshow. Er is veel over gepraat. De meeste reacties waren negatief. Dit keer ging de vrijheid van meningsuiting zelfs voor onze minister eigenlijk te ver.

Bart de Graaff zou dit geweldig gevonden hebben. Zijn omroep wereldwijd in de spotlights. Om een onderwerp dat in Nederland om onbegrijpelijke redenen zo beladen is. Al jaren groeien de wachtlijsten. En de politiek? Die houdt zich bezig met ‘belangrijkere’ dingen. Zoals roepen dat het onethisch is om in een tv-programma een nier te ‘verloten’ tussen 3 nierpatiëten, terwijl de werkelijkheid qua aantal donoren en de lengte van wachtlijsten feitelijk nog veel onethischer is.

In veel landen ben je automatisch donor. Tenzij je hiertegen bezwaar maakt. In Nederland is het andersom. Hier ben je pas donor als je jezelf daarvoor ‘opgeeft’. Mensen zijn daarin laks. Als je ook in Nederland automatisch donor zou zijn, zouden de mensen die dat niet willen een stuk minder laks zijn zich af te melden, dan de mensen die het wél willen nú zijn zich aan te melden.

Er zijn twee mogelijkheden: óf de politiek moet wakker geschud worden, óf de mensen moeten wakker geschud worden. Van de politiek hoeven we niks te verwachten, zo bleek afgelopen week.

Dus:

MENSEN, WORD WAKKER! WORD DONOR!

En BNN verdient hiervoor een staande ovatie en een televisieprijs.

Het probleem is echt, de wachtlijst is echt, de drie nierpatiënten zijn echt, maar De Grote Donor Show was niet echt. BNN heeft samen met producent Endemol doelbewust de controverse opgezocht om aandacht te vragen voor het grote tekort aan donoren in Nederland. Aan het einde van De Grote Donor Show heeft presentator Patrick Lodiers bekend gemaakt dat ‘Lisa’, de jonge vrouw die terminaal ziek zou zijn en haar nier zou afstaan, een actrice is. BNN voorzitter Laurens Drillich legt uit: ‘We wilden een statement maken. Dat is gelukt. In de afgelopen zeven dagen is meer over orgaandonatie gesproken dan in de zeven jaar daarvoor. Bart zou trots zijn geweest. Het was moeilijk om te moeten liegen over de inhoud en het was lastig om alles geheim te houden, maar dat was noodzakelijk om ons doel te bereiken. Echter, wij staan niet te lachen, omdat we iedereen voor de gek hebben gehouden. We lachen pas als er ook iets gebeurt. Als we meer donorregistraties krijgen, de wachtlijsten slinken en vooral wanneer de politiek eindelijk wakker wordt.’

Hoe ranzig ook, De Grote Donorshow is vrijdag 1 juni 2007 bijna het best bekeken televisieprogramma van zowel de publieke als de commerciële netten.

Zegt dit iets over de Nederlanders? Hopelijk zegt het iets over het aantal mensen dat zich bewust is geworden van het feit dat ze nou eindelijk eens zo’n donorformulier moeten invullen en opsturen.