Een volle week geleden was het dat ik u voor het laatst schreef…maar zo’n volle week was het niet, het was vooral het weekend dat vol was.

Afgelopen zaterdag werd mijn vader 60 jaar, dus dat moest gevierd worden. Bonnie, Jeffrey en ik dus vrijdagavond naar Schalbruch, zodat we nog net op tijd voor persoonlijke felicitaties, taart en cadeautjes. Hij wist niet wat hij wilde, dus heb ik hem maar twee cd’s gegeven: een met Portugese fado van Ana Moura en een met Spaanse pop/rock van David Bisbal (de originele Spaanse Jeroen van der Boom).

De zaterdag stond in het teken van voorbereiding van de barbecue van die avond. Het idee was daarbij kennis te maken met de kinderen van René (vriendin van mijn pa) en hun aanhang, maar de zoon des huizes was op vakantie, dus het bleef bij dochter Kaat met Eduardo en hun dochtertje Frida. Leuke lieden! Het was een gezellige avond.

Zondag ontbijtje, douchen en langzaam op weg. Ik had afgesproken nog even langs een contact in Geldrop te gaan. Ja, en dan is het gezellig en dan blijf je toch weer te lang hangen. Om 8 uur ging ik op weg vanuit Geldrop en om half 9 stond ik bij Texaco A2 Oostzijde (Ooiendonk) te tanken, waarna de jongen achter de kassa mij bij de kassabon een enorme knipoog gaf toen ik hem aankeek. Wat moet je daar nou mee?

Lang verhaal kort: ik heb dus geen tijd gehad om van dit weekend bij te komen…

Daarbij speelt nog een overdenking van Bonnie door mijn hoofd. Zij zei tijdens een wandeling met de hond dat ze het eigenlijk niet leuk vindt dat René er altijd bij is als we pap zien. Niet dat ze niet aardig is, maar we zien pap eigenlijk nooit meer alleen.

Ik zei toen dat ik haar wel begreep, maar het zelf niet zo problematisch vond. Maar nu ik er zo over nadenk, snap ik haar eigenlijk nu pas…

Soms moet je buiten de gebaande paden treden. En soms overdrijf je dat door druk van commerciële kant. Toch heb ik geen spijt van de twee Franse films die ik gister en vanavond met Wolf heb gezien.

Mon Fils A Moi is een bijzonder beklemmend geheel. Het gaat over een naar het schijnt doorsnee gezin. Vader, moeder, dochter, zoon. Helaas blijkt al gauw dat met name de moeder-zoon relatie niet helemaal normaal verloopt.

Naarmate de film vordert, wordt het steeds erger. Ik zat na een half uur al met het gevoel dat er iets moest gebeuren aan dat wijf. Ik had toch nog zestig minuten te gaan.

Als je beklemmende sferen en grote ergernis niet erg vindt, is deze film zeker een aanrader. Het zal je maar gebeuren…

Les Témoins is een wat makkelijkere film, hoewel het onderwerp even zwaar lijkt. We zijn botweg getuige van het begin van de aids-epidemie in het Frankrijk van 1984 en 1985, maar niet op de dramatische manier waarop het in veel andere films aan bod komt.

Het heeft ergens iets afstandelijks, maar ook weer niet. Het belangrijkste onderwerp van de film is eigenlijk de impact die Manu heeft op zijn omgeving. Eerst zonder de infectie en later met.

En zo word je eigenlijk opgenomen in een club van mensen die vrij toevallig bij mekaar lijken te zijn gekomen. Met allemaal hun eigen verhaal omtrent Manu.

Deze film is heel bijzonder. Ik kan de vinger niet precies leggen op waarom. De impact van Mon Fils A Moi was vrij direct. Echt een soort in your face geval. Les Témoins had die impact op mij niet. Het voelt meer als iets onderhuids dat nog een paar dagen bij je blijft hangen.

Lekker vind ik dat.

Dit behoeft weinig uitleg.

Gekregen voor mijn verjaardag van Emile, maar de maat was niet goed, dus was er wat leveringsvertraging.

Diederik haalde het in de reacties bij de vorige post al aan: afgelopen zaterdag zijn we samen naar ‘Hairspray’ geweest. En die is het zeker waard iets over te schrijven.

Omdat ik zelf noch bekend ben met de musical, noch met de film uit 1988, kan ik daar dus geen vergelijking mee maken. Ik blijf dan ook haken bij de opmerking dat als je van musicals, jaren 60 muziek, te gekke dansscènes en een leuke avond houdt, je ‘Hairspray’ zeker moet gaan zien!

Een leuke film met lekkere muziek en stiekem nog een serieuze ondertoon!

En dan nu over naar een écht goeie film die ik gísteren gekeken heb. De voorgeschiedenis begint als ik een paar maanden geleden van Marina de dvd van ‘The Butterfly Effect’ krijg aangereikt. Daarbij de opmerking: “Deze film ga je zeker goed vinden!”.


Op dat moment was dat zeker een uitdaging, aangezien Ashton Kutcher de hoofdrol vertolkt. Ashton was bij mij (net als bij velen) slechts bekend van zijn werk in films als ‘Dude, Where’s My Car?’ en TV series als ‘That 70′s Show’ en ‘MTV’s Punk’d’. Voor de niet-kenners: flauwe comedy, iets leukere comedy en verborgen camera met wereldberoemde sterren.

Niet bepaald hoogstaand dus en vandaar dat ik de afgelopen maanden ook weinig stok achter de deur had om de dvd te kijken. Hij lag gezellig op mijn dvd-rekje en daar vond ik het wel prima. Een geleende dvd kan je echter ook niet eeuwig houden en gisteravond eenzaam en alleen thuis leek me een mooi moment.

Spijt, spijt, spijt als haren op mijn hoofd, dat ik hem niet eerder gekeken heb. Wat een fantastische film! Het heeft me geen moment gestoord dat het Ashton Kutcher was. Het verhaal is fenomenaal en de uitvoering dito.

Hoe minder je van het verhaal weet hoe indrukwekkender, dus ik vertel je alleen dat Evan Treborn al van jongs af aan geplaagd wordt door blackouts. Hij kan zich simpelweg stukjes uit zijn leven niet herinneren. Helaas net vaak sleutelmomenten. Daarom gaat hij dagboeken bijhouden en uiteindelijk psychologie studeren. Tot hij erachter komt wat er nou precies met hem aan de hand is…

Ik heb trouwens de Director’s Cut gezien. Dat maakt wel verschil, want de biosversie heeft een zoetsappig Hollywood einde, omdat de filmstudio dacht dat het publiek het geschreven einde niet aan zou kunnen.

Dus áls je hem gaat kijken, kijk de Director’s Cut. Een absolute aanrader!

De gemeten downloadsnelheid van uw verbinding is 5910 Kbit (5.77 Mbit) per seconde. U kunt dus met ongeveer 739 Kbyte (0.72 Mbyte) per seconde downloaden.

De gemeten downloadsnelheid van uw verbinding is 40 Kbit (0.04 Mbit) per seconde. U kunt dus met ongeveer 5 Kbyte (0.01 Mbyte) per seconde downloaden.

Ja, mensen. Ik zit de komende dagen via mijn ouderwetsche 56K modem online. Gevolg van een miscommunicatie/fout bij XS4ALL en/of KPN. Wat is er gebeurd? Een paar weken geleden besloot ik over te stappen van ADSL Van KPN naar XS4ALL Only. Voordeel? 10 Euro en het complete KPN abonnement kan de deur uit. Altijd goed!

Afgelopen week is het opgeleverd en gisteren had ik dus ineens geen internet meer. Het probleem?

Mijn modem connect naar KPN, terwijl dat niet meer moet. In eerste instantie vertelde de helpdesk van XS4ALL me dat KPN mijn lijn waarschijnlijk niet gesloten heeft, terwijl XS4ALL wél mijn inlognaam heeft geblokkeerd. Een plausibele verklaring.

Als het vandaag nog niet opgelost was, mocht ik terugbellen. Of ik het een verrassing vond dat het nog altijd niet werkt? Nee, niet echt.

Zojuist heb ik een uur lang met de helpdesk van XS4ALL gebeld en nadat ze KPN gebeld hadden, was de conclusie eerst dat het een fout van XS4ALL moest zijn. Maar na beraad onder de helpdeskmedewerkers moest het tóch een fout van KPN zijn.

De eindconclusie is dat er in de wijkcentrale iets verkeerd is ingesteld door KPN. Er is een ticket aangemaakt en KPN gaat het probleem nu oplossen. Dat kan 5 werkdagen duren en omdat het druk is op die afdeling kan het 2 dagen uitlopen.

Als ik donderdag nog niks gehoord heb, mag ik weer bellen.

Place your bets now!