Hairspray! (The Butterfly Effect)

Diederik haalde het in de reacties bij de vorige post al aan: afgelopen zaterdag zijn we samen naar ‘Hairspray’ geweest. En die is het zeker waard iets over te schrijven.

Omdat ik zelf noch bekend ben met de musical, noch met de film uit 1988, kan ik daar dus geen vergelijking mee maken. Ik blijf dan ook haken bij de opmerking dat als je van musicals, jaren 60 muziek, te gekke dansscènes en een leuke avond houdt, je ‘Hairspray’ zeker moet gaan zien!

Een leuke film met lekkere muziek en stiekem nog een serieuze ondertoon!

En dan nu over naar een écht goeie film die ik gísteren gekeken heb. De voorgeschiedenis begint als ik een paar maanden geleden van Marina de dvd van ‘The Butterfly Effect’ krijg aangereikt. Daarbij de opmerking: “Deze film ga je zeker goed vinden!”.


Op dat moment was dat zeker een uitdaging, aangezien Ashton Kutcher de hoofdrol vertolkt. Ashton was bij mij (net als bij velen) slechts bekend van zijn werk in films als ‘Dude, Where’s My Car?’ en TV series als ‘That 70′s Show’ en ‘MTV’s Punk’d’. Voor de niet-kenners: flauwe comedy, iets leukere comedy en verborgen camera met wereldberoemde sterren.

Niet bepaald hoogstaand dus en vandaar dat ik de afgelopen maanden ook weinig stok achter de deur had om de dvd te kijken. Hij lag gezellig op mijn dvd-rekje en daar vond ik het wel prima. Een geleende dvd kan je echter ook niet eeuwig houden en gisteravond eenzaam en alleen thuis leek me een mooi moment.

Spijt, spijt, spijt als haren op mijn hoofd, dat ik hem niet eerder gekeken heb. Wat een fantastische film! Het heeft me geen moment gestoord dat het Ashton Kutcher was. Het verhaal is fenomenaal en de uitvoering dito.

Hoe minder je van het verhaal weet hoe indrukwekkender, dus ik vertel je alleen dat Evan Treborn al van jongs af aan geplaagd wordt door blackouts. Hij kan zich simpelweg stukjes uit zijn leven niet herinneren. Helaas net vaak sleutelmomenten. Daarom gaat hij dagboeken bijhouden en uiteindelijk psychologie studeren. Tot hij erachter komt wat er nou precies met hem aan de hand is…

Ik heb trouwens de Director’s Cut gezien. Dat maakt wel verschil, want de biosversie heeft een zoetsappig Hollywood einde, omdat de filmstudio dacht dat het publiek het geschreven einde niet aan zou kunnen.

Dus áls je hem gaat kijken, kijk de Director’s Cut. Een absolute aanrader!