Deux films

Soms moet je buiten de gebaande paden treden. En soms overdrijf je dat door druk van commerciële kant. Toch heb ik geen spijt van de twee Franse films die ik gister en vanavond met Wolf heb gezien.

Mon Fils A Moi is een bijzonder beklemmend geheel. Het gaat over een naar het schijnt doorsnee gezin. Vader, moeder, dochter, zoon. Helaas blijkt al gauw dat met name de moeder-zoon relatie niet helemaal normaal verloopt.

Naarmate de film vordert, wordt het steeds erger. Ik zat na een half uur al met het gevoel dat er iets moest gebeuren aan dat wijf. Ik had toch nog zestig minuten te gaan.

Als je beklemmende sferen en grote ergernis niet erg vindt, is deze film zeker een aanrader. Het zal je maar gebeuren…

Les Témoins is een wat makkelijkere film, hoewel het onderwerp even zwaar lijkt. We zijn botweg getuige van het begin van de aids-epidemie in het Frankrijk van 1984 en 1985, maar niet op de dramatische manier waarop het in veel andere films aan bod komt.

Het heeft ergens iets afstandelijks, maar ook weer niet. Het belangrijkste onderwerp van de film is eigenlijk de impact die Manu heeft op zijn omgeving. Eerst zonder de infectie en later met.

En zo word je eigenlijk opgenomen in een club van mensen die vrij toevallig bij mekaar lijken te zijn gekomen. Met allemaal hun eigen verhaal omtrent Manu.

Deze film is heel bijzonder. Ik kan de vinger niet precies leggen op waarom. De impact van Mon Fils A Moi was vrij direct. Echt een soort in your face geval. Les Témoins had die impact op mij niet. Het voelt meer als iets onderhuids dat nog een paar dagen bij je blijft hangen.

Lekker vind ik dat.