Knipoog

Een volle week geleden was het dat ik u voor het laatst schreef…maar zo’n volle week was het niet, het was vooral het weekend dat vol was.

Afgelopen zaterdag werd mijn vader 60 jaar, dus dat moest gevierd worden. Bonnie, Jeffrey en ik dus vrijdagavond naar Schalbruch, zodat we nog net op tijd voor persoonlijke felicitaties, taart en cadeautjes. Hij wist niet wat hij wilde, dus heb ik hem maar twee cd’s gegeven: een met Portugese fado van Ana Moura en een met Spaanse pop/rock van David Bisbal (de originele Spaanse Jeroen van der Boom).

De zaterdag stond in het teken van voorbereiding van de barbecue van die avond. Het idee was daarbij kennis te maken met de kinderen van René (vriendin van mijn pa) en hun aanhang, maar de zoon des huizes was op vakantie, dus het bleef bij dochter Kaat met Eduardo en hun dochtertje Frida. Leuke lieden! Het was een gezellige avond.

Zondag ontbijtje, douchen en langzaam op weg. Ik had afgesproken nog even langs een contact in Geldrop te gaan. Ja, en dan is het gezellig en dan blijf je toch weer te lang hangen. Om 8 uur ging ik op weg vanuit Geldrop en om half 9 stond ik bij Texaco A2 Oostzijde (Ooiendonk) te tanken, waarna de jongen achter de kassa mij bij de kassabon een enorme knipoog gaf toen ik hem aankeek. Wat moet je daar nou mee?

Lang verhaal kort: ik heb dus geen tijd gehad om van dit weekend bij te komen…

Daarbij speelt nog een overdenking van Bonnie door mijn hoofd. Zij zei tijdens een wandeling met de hond dat ze het eigenlijk niet leuk vindt dat René er altijd bij is als we pap zien. Niet dat ze niet aardig is, maar we zien pap eigenlijk nooit meer alleen.

Ik zei toen dat ik haar wel begreep, maar het zelf niet zo problematisch vond. Maar nu ik er zo over nadenk, snap ik haar eigenlijk nu pas…