Over een klein half etmaal gaan we beginnen aan 2008. Het zou raar zijn om te zeggen dat 2007 een saai jaar was, maar wat ik écht graag wilde is nog altijd niet gebeurd.

Met de stem en de huig gaat het inmiddels weer redelijk. Donderdagmiddag moet ik om 3 uur in het ziekenhuis zijn ter controle en dan zal ik wel te horen krijgen of ik het goed heb gedaan de afgelopen 2 weken, qua stil zijn en rustig aan doen.

Ik heb wel zin in het nieuwe jaar. Niet dat ik overloop van de goede voornemens, maar een aantal wil ik toch proberen in te voeren. Zowel op persoonlijk vlak als wat meer algemeen voor mijn omgeving. Bewust noem ik ze niet, dan is het tenminste niet te controleren.

Rest mij jullie allemaal een beste viering toe te wensen vanavond, eet en drink niet teveel en als je hebt bijgedragen aan die 60 miljoen euro die vannacht de lucht in moet…doe voorzichtig.

Tot 2008!

Ze zijn eruit! Mijn eerste woordjes na 5 maal 24 uur stemrust zijn een feit. Ik heb ze aan de telefoon ten gehore gebracht aan degene waar je dat bij hoort te doen: mijn moeder.

Het is vermoeiend. Wat ik al verwachtte is dus inderdaad waar, je huig beweegt als een dolle heen en weer als je praat. Met name bij de letter ‘r’ is het één groot feest achterin mijn keel (de Limburgse keel-r is in essentie een harde-g).

Op de ietwat onsmakelijke foto’s kan je zien dat er eigenlijk weinig aan de hand lijkt te zijn met het ding, dus ik gok dat het inderdaad gewoon nog een tijdje gevoelig zal blijven en dat het nog wel even zal duren voor ik weer normaal kan praten. Ik snap nu overigens wel waarom een revalidatie om weer te kunnen zingen zo lang duurt.

Het is trouwens ook lastig om een gecontroleerd geluid te produceren. De stem zwabbert alle kanten op. Normaal weet je wat je krijgt bij een bepaalde luchtdruk en stemdruk, maar dat is bij mij nu helemaal in de war. En na een paar minuten praten heb ik het ook wel gehad. Het voelt best vermoeiend.

Dit alles gezegd hebbend, ben ik blij dat ik weer mag praten en ook al gaat het moeizaam: ik ben op weg terug! Be warned!

Ik heb de indruk dat de huig weer een klein stukje minder geirriteerd is geworden. Dat zou betekenen dat het drinken van ijswater helpt. Het moet dan maar.

Verder zijn we een dik uur geleden de magische grens van nog 24 uur niet praten gepasseerd. Dat betekent dus dat ik nu ik dit schrijf op de kop af nog 22 uur en 30 minuten moet volhouden. Langzaam valt er een soort last van me af.

De eerste woordjes morgen zullen wel moeizaam zijn, laat staan dat ik gelijk mee kan zingen met die geweldige reclames van de Albert Heijn. Als je ze al gezien hebt op de televisie dan snap je het, anders leg ik het even uit. Je ziet iemand iets kopen in de winkel en vervolgens komt de bekende filiaalhouder met een koor van vakkenvullers in lange blauwe AH-jurken al zingend tevoorschijn om een kerstliedje ten gehore te brengen.

En ze zijn alledrie zo goed:

Hopelijk zing ik dit snel weer mee!

De keelpijn is inmiddels vrijwel geheel verdwenen. De tong is nog wat onwennig. De huig blijft het grootste zorgenkindje.

Mijn moeder heeft vanochtend even het ziekenhuis voor me gebeld om toch even zeker te zijn dat het huigprobleem ‘normaal’ is. Nou, dat schijnt dus inderdaad zo te zijn. Het ziekenhuis wist te vertellen dat dit inderdaad wel eens voorkomt als de huig klem heeft gezeten tussen de beademingsbuis.

De huig komt dan wat rood en gezwollen of zelfs uitgerekt uit de strijd. Als simpele Limburger denk ík dan: let daar dan op als je het weet! Maar dat is waarschijnlijk te simpel gedacht. Gelukkig hebben ze ook een oplossing: ijs eten of ijswater drinken.

Gelukkig is het weer ernaar.

Als het nou erger wordt of erg problematisch blijft dan werd ik verzocht contact op te nemen met de poli KNO van het UMC. Dus we gaan het afwachten tot derde kerstdag.

Ik ben ook even boodschapjes wezen doen vandaag. Zal je net zien, heb je nét dat ene vriendelijke kassameisje dat je goeiemiddag wenst en een fijn weekend en vast fijne feestdagen, mag je dus niks terugzeggen. De rest van de boodschappen wacht maar tot maandag…

Zijn we weer! Nou, met de huig lijkt het iets beter te gaan. Het is toch een hele rare ervaring dat je bij elke beweging van je hoofd je huig voelt bungelen. Ik ben er nu of aan gewend aan het raken of hij wordt minder gevoelig. Laten we hopen het laatste.

Ik begin nu te voelen dat echt mijn hele mond flink aangepakt is. Overal doet het pijn. Vooral mijn gehemelte, maar mijn tong is ook echt nauwelijks te bewegen. Voorbeeld: voedsel met mijn tong weghalen tussen mijn wang en gebit, zoals je dat achteloos doet tijdens of na het eten is nauwelijks mogelijk. En waar ik er wel bij kom, doet het behoorlijk pijn.

Daar komt bij dat ik mijn stem niet mag gebruiken. Ze zeggen altijd heel simpel dat je niet mag praten, maar veel mensen vergeten dan dat je je stem ook bij andere dingen gebruikt. Wat dacht je van hoesten, keel schrapen en niezen? Juist, dat mag dus ook niet. Gelukkig ben ik verkouden.

Gister dus een paar keer voorzichtig toch wat slijm moeten verwijderen. De arts heeft me aangeraden om niet te kuchen of de schrapen, maar te neuriën en te kloppen. Dat helpt wel. Daarna kan je het met wat water wegdrinken. Maar laat in de middag moest ik ook niezen. Ik heb maar gelijk mijn neus dichtgeknepen en wat water gedronken.

En dan zijn er de momenten dat je er even niet bij bent en na een paar woorden merkt dat je in jezelf praat. Oeps. Het is zo’n automatisme dat praten. Maar effectief is het niet mogen praten het minst vervelende van de nasleep.

Verder kijk ik met veel plezier naar 3FM Serious Request. Het is fijne afleiding. Eens kijken of ik vanmiddag een klein wandelingetje kan maken. Wellicht heb ik leuke post ontvangen. Ik heb voor de zekerheid wel maar ff wat papiertjes uitgeprint met daarop de tekst: ‘Vanwege een operatie aan mijn stem mag ik niet praten.’ Ook even een pen meenemen.

Gisteren was dus de grote dag. Dankzij Wolf was ik mooi op tijd in het UMC Utrecht, nuchter en wel. Na een opnamegesprekje en een kennismaking met de opererend arts, dr. Speleman, die nog even met een scoop door mijn neus naar de stembanden wilde kijken, kreeg ik al gauw mijn operatiehemd en mocht ik richting de OK’s.

Daar aangekomen met 2 paracetamols in mijn mik moest ik nog een 10 minuutjes wachten en toen werd ik opgehaald door de anesthesist. Aangekomen in de OK kreeg ik gelijk een infuuslijn in mijn hand, daar ging nog wat hydrocortison in (voor mijn nefrotisch syndroom) en daarna kwam het narcosemiddel. De laatste klok die ik zag stond op 10.55 uur.

Toen ik bijkwam begon ik volgens de arts gelijk te babbelen. Dat mocht natuurlijk niet, dus ik kreeg ook gelijk op mijn kop. Alles bij mekaar heeft de operatie een half uur geduurd. Om half 12 was ik in de uitslaapkamer, maar de eerste klok die ik weer zag stond op 12.05 uur. Om 2 uur was ik weer terug op de afdeling, waar Bonnie op me zat te wachten.

Ik voelde me eigenlijk wel goed. Ik heb geen last gehad van de narcose. Niet misselijk geweest ofzo. Natuurlijk wel een ongelofelijke partij keelpijn. De operatie is uitgevoerd met alle gereedschappen een camera in een buis die mijn keel in is geschoven. De arts vertelde mij ‘s avonds dat alles goed was gegaan, maar dat mijn mond wel erg klein was. Ze had de damesbuis moeten gebruiken en zelfs dat was nog krap aan geweest.

Dat ze daarbij iets beschadigd hebben was volgens haar niet uit te sluiten en zo voel ik dus achterin mijn keel wat ik denk dat een soort van huidflapje is dat los is geschraapt. Beetje onsmakelijk verhaal, maar het zit ongeveer op de plek waar slijm uit je neus terechtkomt als je die eens flink ophaalt waarna je het door kan slikken. Dat is een vervelende plek, want daar zit ook een kokhalsreflex (bij mij althans).

Dat maakt dus dat ik me eigenlijk gewoon kut voel. Niet mogen praten is trouwens ook een tegenvaller hoor. Hoe duidelijk je ook denkt te zijn met gebaren en dergelijke…niemand snapt je. Schrijven is langzaam. Typen gaat beter, maar kan niet overal. Dus dat ik op het moment alleen thuis zit, is niet zo erg. Weinig verleiding.

Om 18.30 uur liep ik met Bonnie het ziekenhuis uit en ik was blij toen ik weer thuis was. Vannacht heb ik op 1000mg paracetamol redelijk goed kunnen slapen, maar het houdt niet over.

Net trouwens een mailtje naar het ziekenhuis gestuurd vanwege dat ding achterin mijn keel. Gaan ze me bellen. Mensen, ik mag niet praten! *sugt*

edit:

Dankzij wat gezond zelfonderzoek (mond open, spiegel erbij, zaklamp erin) ben ik erachter gekomen dat wat er achterin mijn keel zit en steeds kokhalzen veroorzaakt niets meer of minder is dat mijn huig. Normaal heb je van dat ding geen last, maar alsie zo groot en gevoelig is als nu dan maaktie je dus aan het kokhalzen…mooi, weten we dat ook weer.

Nee, geen paniek, ik heb er niet nog een bij gekregen. Hij gaat eruit!

Ik mag me morgenochtend om teringvroeg melden bij het UMC in Utrecht, waar ik voor een dagje opgenomen zal worden. De ingreep zelf zal waarschijnlijk aan het eind van de ochtend begeleid worden door een algehele narcose, dus veel zal ik er niet van merken.

Aan het eind van de narcose is het dan de bedoeling dat ik wakker word met keelpijn en zo snel mogelijk weer rondhobbel om de thuisreis te aanvaarden. Uiteraard allemaal zonder te spreken! Gelukkig komt mijn Bonnie mij daarbij helpen en brengt Wolf mij erheen. Waar zouden we zijn zonder vrienden en zussen…

Ja, en dan beginnen dus de 5 dagen dat ik niks mag zeggen. Volgens mij is het een te volbrengen opdracht, maar ik hou je hier wel op de hoogte van problemen die ik eventueel tegen het lijf loop. Een briefje met daarop de tekst: “Ik mag niet praten omdat ik net geopereerd ben aan mijn stem.” heb ik maar vast gemaakt, dat zal geen overbodige luxe zijn. Misschien ga ik zaterdag naar de kapper. Just for the hell of it.

Ik heb trouwens de afgelopen maanden heel wat lopen vloeken en tieren op het UMC Utrecht. Dat ze zo langzaam waren, dat het zo lang duurde, dat Jan Smit allang geholpen was enzo. En uiteindelijk bedacht ik in de auto op weg naar huis vanavond iets dat eigenlijk alles goed maakt…

Ik zit precies thuis tijdens 3FM Serious Request. Wat wil je nou nog meer! Talk about your timing.

Ik weet niet of we zo bekend stonden in het ene jaar dat we er gezeten hebben, maar voor mij is het de makkelijkste omschrijving. Dat zegt tegelijkertijd veel over de band die we hadden. Als er opdrachten gemaakt moesten worden, waren we min of meer onafscheidelijk. Als er in groepjes van vier gewerkt moest worden, dan gingen we toch even vragen of we niet gewoon met vijf mochten werken. En onze produkties waren eigenlijk altijd goed voor een score boven de 7.

Na een jaar in Sittard gingen Joris en ik naar Hilversum en de rest heeft daar beneden de opleiding gewoon afgerond. Ik heb dat in Hilversum gedaan en Joris is uiteindelijk terug naar zijn roots in Breda gegaan om daar de Pabo te doen en (niet onverdienstelijk) wat liedjes te schrijven en zingen.

Zo groei je uit elkaar en op een gegeven moment was er het idee om een veelgeroemde nasi-avond ooit bij Marc (de lange) op zijn kamer over te doen bij hem thuis in (intussen) Deventer. Zo gezegd, zo gedaan en het was een leuke bijeenkomst. Een veel gehoorde kreet is dan: “Moeten we vaker doen!”. In plaats van dat je gelijk een datum prikt voor een volgende afspraak.

Lange tijd kwam dat er dus niet van (druk, druk, druk), maar afgelopen jaar werd er ineens een datum geprikt: 15 december. Iedereen kon. Prima!

Dus gisteren was het zover, de plaats van bestemming was Eindhoven en het was een supergezellige dag, hoewel we eigenlijk alleen maar in kroegen en restaurants hebben gezeten (maar wat moet je meer doen in Eindhoven?). We hadden elkaar genoeg te vertellen en dan was Robbert er nog niet eens bij! (Iets met de trainer van Fortuna en dat die ontslagen was en hij hem moest gaan interviewen voor L1 TV…de uitgebreide uitleg moet ik nog krijgen.)

Kleine Marc is inmiddels commercieel directeur van zijn eigen bedrijfje (www.q-media.tv), Marc (de lange) zit na een kleine dwaling weer waar hij hoort, namelijk achter de AVID-montage, Joris zingt en schrijft nog steeds en Robbert werkt bij L1 TV als sportverslaggever.

Het was een erg leuke dag en het was super om weer eens bij elkaar te zijn. Ik denk dat we er goed aan hebben gedaan om gelijk maar een datum voor de volgende te prikken. En wie weet zien we mekaar nog wel eerder (iets met etentjes in Kerkrade en cd-presentaties in Breda).

En zoniet? Dan tot 13 december 2008!

Oja, het gerucht dat fotohokjes te klein zijn voor 4 personen slaat nergens op!

Een vreemde combinatie wellicht op het eerste gezicht, maar zo gek is het nog niet!

Afgelopen dinsdag was ik in Paradiso bij het optreden van Saybia. Ik heb ze wel eens als volgt omschreven gehoord: In Scandinavië maken ze de beste emo-rock en van de Scandinavische bands is Saybia dan weer de allerbeste emo-rockband. Ik ken niet veel andere, maar ik ben het er gewoon mee eens. Wat een prachtige muziek.

Waar: als je tegen een depressie of een zelfmoord aan zit, moet je er niet naar luisteren en ook ver weg blijven bij hun concerten, maar als je een beetje een dipje hebt of je bent licht melancholisch dan is het werkelijk waar een lust voor het oor.

Het concert van Saybia is terug te zien op fabchannel.com.

Sommige liedjes van Clouseau hebben eenzelfde uitwerking op mij. Behalve als ze ze live spelen, das gek, dan zijn ze allemaal vrolijk. Dat moet dan toch wel komen door die 17.000 man die om me heen mee staan te genieten van de band die in België populairder is dan Marco Borsato in Nederland.

Hun Clouseau20 concert afgelopen vrijdag in het Antwerps Sportpaleis was weer uit de kunst. Ik was er samen met Wolf & Emile en omdat vorig jaar mijn vader mee was, mocht dit jaar mijn moeder mee. Wat een show, wat een leuk decor en wat een leuke oude beelden en foto’s van Koen en co. Compleet geslaagd en dat al voor mijn 5e keer…

Ik denk dat ik rustig alvast kan aankondigen dat ik volgend jaar december weer ga.

En over december gesproken:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Opzij, Opzij, Opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast.
We moeten rennen, vliegen, naar de schaatsbaan, koude handen, wanten, mutsen, das vergeten, naar de kerstmarkt, duizend kraampjes, kerstboom sjouwen, auw dat prikt!, pleister plakken, koffie drinken, in de kerststal, bij de buren, naar familie, lootjes trekken, weer mijn moeder, naar de stad, cadeautjes kopen, kerstservetten, pepernoten, pepernoten???, naar de kapper, vuurwerk kopen, appelflappen, oliebollen bakken en dan op dieet gaan.