Mijn eerste woordjes

Ze zijn eruit! Mijn eerste woordjes na 5 maal 24 uur stemrust zijn een feit. Ik heb ze aan de telefoon ten gehore gebracht aan degene waar je dat bij hoort te doen: mijn moeder.

Het is vermoeiend. Wat ik al verwachtte is dus inderdaad waar, je huig beweegt als een dolle heen en weer als je praat. Met name bij de letter ‘r’ is het één groot feest achterin mijn keel (de Limburgse keel-r is in essentie een harde-g).

Op de ietwat onsmakelijke foto’s kan je zien dat er eigenlijk weinig aan de hand lijkt te zijn met het ding, dus ik gok dat het inderdaad gewoon nog een tijdje gevoelig zal blijven en dat het nog wel even zal duren voor ik weer normaal kan praten. Ik snap nu overigens wel waarom een revalidatie om weer te kunnen zingen zo lang duurt.

Het is trouwens ook lastig om een gecontroleerd geluid te produceren. De stem zwabbert alle kanten op. Normaal weet je wat je krijgt bij een bepaalde luchtdruk en stemdruk, maar dat is bij mij nu helemaal in de war. En na een paar minuten praten heb ik het ook wel gehad. Het voelt best vermoeiend.

Dit alles gezegd hebbend, ben ik blij dat ik weer mag praten en ook al gaat het moeizaam: ik ben op weg terug! Be warned!