Ik heb dit weekend een beginnetje gemaakt met het inscannen van alles wat ik aan foto’s en dergelijke heb uit mijn jeugd. Uiteraard is het binnenkort allemaal te zien in de gallery, maar deze wilde ik, met het oog op de kerstboodschap dit jaar en de reacties erop, alvast openbaarmaken.
Dames en heren, wij vragen uw aandacht voor een dienstmededeling:

Op de een of andere manier weet mijn familie haar blijheid goed te verbergen/in de hand te houden. 






Ha die Basj – weet je, die super-happy-clappy-crea-bea kaartjes van de laatste jaren zijn precies dat: van de laatste jaren. Toen Rineke en ik in de laatste dagen van de jaren ’80 een zelfgemaakt geboortekaartje van onze eerste rondstuurden mét foto en blije tekst reageerden veel mensen daar enthousiast op, maar kregen we ook van sommigen wat meer gereserveerde reacties. Geboorte was een ernstige zaak, en een geboortekaartje werd min of meer gezien als een kennisgeving, waar een zekere etiquette voor gold. Toen jij geboren werd speelde dat vast nog veel sterker!
En sinds dat geboortekaartje hartstikke gek op de Efteling (Anton Pieck)? ;-)
hahaha; ik dacht hetzelfde als wat jij onder het kaartje zet….
Hoe zat dat ook alweer bij mijn kaartje??? Net even gekeken: inderdaad ook niet zo’n overdaad aan prozac-gerelateerde zinnetjes….
Het was, denk ik, een reactie op de kaartjes met teksten als: ‘Met grote vreugde en dankbaarheid jegens God geven wij kennis van de geboorte van….’. Dat vond onze generatie zóóó oubollig!
De tekst op het kaartje was toen dus hardstikke modern. Dat het ook wel bij de Förster mentaliteit past is puur toeval! :-))
Dit is toch lief!!
Mijn ouders schreven niet eens dat ze blij waren….
ze schreven:
Ik heb 10 vingertjes en teentjes
oortjes om te horen
ook nog oogjes om te zien
vreselijk overigens, zon uit het boekje gehaalde tekst…..
enfin! Ik heb mijn kaartje nog en daar gaat het om…
Leuke site bassie ;-)
Ik vind het lekker to the point, niet mis te verstaan dus…
Volgens mij had ik zo’n Bambi-hertje op mijn geboortekaartje… ach… :-P