Blijkbaar ben ik de enige die het op is gevallen. Of ik ben de enige die zich er (al is het maar een beetje) druk over maakt.

Hoe kan het nou gebeuren dat in een internationale commercial voor een nieuwe Fiat, met topacteurs als Michael Schumacher en Kimi Raikkonen, een auto wordt gebruikt met op de nummerplaat FAG.

Er zijn ongetwijfeld vele medewerkers geweest die dit gezien hebben: productiemensen, cameramensen, video-editors, nabewerkers, mensen die bij de viewing zijn geweest. Niemand had de moed er iets van te zeggen. Of het is gewoon echt niemand opgevallen?

Ben ik raar? Bekijk het maar.

Het gaat weer beter met mijn versmurfte hand. De vingers waren eigenlijk na 3 dagen al niet meer zo pijnlijk, maar op de duim verscheen na 2 dagen een enorme blaar. Niet goed genoeg gesmurft dus onder de kraan.

Afgelopen zondag is de blaar leeggesmurft en gister is tijdens het douchen het velletje (dat ik erop had laten zitten) eraf gesmurft. Dat leverde natuurlijk een pijnlijke wond op, want wat eronder zat was nog lang niet klaar om voor huid door te smurfen. Inmiddels is de wond dicht en de duim volgens mij ook minder pijnlijk. Het smurft er allemaal goed uit!

Toen ik vanmiddag boodschapjes ging smurfen na het werk, was ik onder de indruk. Mijn favoriete supermarkt naar keuze heeft zich helemaal gesmurft! Tuurlijk, het was aangekondigd, maar toch. Dus ik heb besloten om deze week heel veel boodschappen te smurfen. Tenslotte is de pluche smurf het einddoel!

Tot smurfs!

Het was onhandig. Of pech. Het is tenslotte de 13e.

Ik ging wat te drinken halen voor mijn collegae vanmiddag en daar zat één warme drank bij. Om precies te zijn een dubbele thee…en daarmee ging het mis. Ik kan je de details besparen en snel en pijnloos vertellen dat er vrij snel een redelijke hoeveelheid van het hete automatenwater (80-85 graden) over mijn rechterhand kwam.

Ik kan het pijnloos vertellen, maar het ís dat zeker niet. Kolere! Tuurlijk heb ik gelijk gekoeld, maar toch…alsof er 20 man met naaldjes in mijn hand staan te prikken. Ik zie ze niet, maar ik voel ze wel. Laten we hopen dat het niet te lang duurt.

Dit is overigens wel het eerste blogje dat ik geheel met mijn linkerhand heb getypt, terwijl ik probeer mijn rechterhand te koelen door ermee te zwaaien. Hiep hoi.

Het is alweer 11 februari. Even bijpraten dus!

Afgelopen maandag was ik met Wolf naar een prachtige film: ‘The Namesake‘. De film wordt getypeerd als een licht komisch familiedrama, waar ik me wel in kan vinden. Het verhaal gaat over Gogol, zoon van Indiase immigranten, die een plaats probeert te vinden in het moderne New York ondanks zijn traditionele ouders. Dat dat niet altijd meevalt moge duidelijk zijn en de vraag is dan ook: hoezeer je het ook wil, kun je je oorspronkelijke cultuur wel ooit echt helemaal achter je laten?

Een erg mooie film, die bovendien een leuke afwisseling biedt op filmgebied, door de sterke Indiase thematiek en muziek.

De rest van de week was weinig spectaculair. Afgelopen weekend was mijn moeder op visite, wat altijd toch weer erg gezellig is. Ook een paar erg goeie films gekeken samen. En vanavond was ik alweer met Wolf naar het filmhuis, dit keer voor ‘2 Days In Paris‘ met Julie Delpy en Adam Goldberg.

Een heel ander gebied in het brede filmspectrum van genres: humor. Vollop humor! Hoewel de film erg bouwt op allerlei erg stereotiepe culturele vooroordelen, is het uiteindelijk een erg grappige film over 2 New Yorkers die besluiten hun relatie nieuw leven in te blazen door in Europa op vakantie te gaan. Als een reisje naar Venetië niet zo goed uitpakt, is alle hoop vervolgens gevestigd op Parijs, maar ook daar gaat het niet van een leien dakje. Verwacht niks diepzinnigs.

Deze kan je wat mij betreft gewoon op DVD afwachten. Hij is best leuk, maar een bioscoop of filmhuis voegt weinig toe.

Eerst even terugkomend op de koffieschade: om en nabij de 900 euro. Dat u niet denkt dat een kopje koffie niet handenvol met geld kan kosten als het ergens terechtkomt waar het niet hoort.

Dan nu de review van de Fixkes, waar ik gisteravond samen met Wolf en Emile heen ben geweest. Dat kan ik in een paar woorden: goeie muzikanten, leuk om live te zien, kutpubliek. Wellicht is wat nadere uitleg wel op zijn plaats. Allereerst: als je de Fixkes niet kent, dan kun je hier (Kvraagetaan) en hier (Ongelukkig) twee leuke liedjes van de heren beluisteren. Er is een heel album vol, maar daar kun je je altijd nog aan wagen.

Het eerste probleem met het concert was dat er geen uitleg kwam, terwijl het begintijdstip steeds verder verstreek. Uiteindelijk begonnen ze met een vertraging van 38 minuten. Dat kwam doordat het concert in de grote zaal van Paradiso uitliep, maar zeg dat dan even!
Verder stond ik redelijk tussen de bakvissen. Dat is op zich niet erg, maar wel irritant. Ze behoorden namelijk ook bij de vrij grote groep van mensen in het publiek die de muziek minder interessant vond dan hun eigen gesprekjes. Als ze de CD op hadden gezet, had de band thuis kunnen blijven.
De geluidstechnicus zette pas halverwege het laatste nummer zijn oren op. Dat is een beetje jammer. Een marimba is een prachtig instrument hoor, begrijp me niet verkeerd, maar het bespeeld hóren worden, is leuker dan het bespeeld zíen worden…

Was er dan ook nog iets wél okee? Jaha! De band zelf! Niets dan lof! Een erg goeie percussionist, een gitarist die zijn instrument kent als zijn broekzak en een cowbell ter grote van een kleine prullenbak. Fantastische muzikanten. En daarom krijgt dit concert, ondanks de vele hindernissen die genomen dienden te worden om tot de kern van de zaak te komen (namelijk de muziek), van mij toch een dikke 8.

Meer Fixkes fixt ge hier.