Eigenlijk dacht ik dat Rooney veel bekender was in Nederland, maar dat blijkt niet zo te zijn. Een aantal mensen heeft ‘When Did Your Heart Go Missing?‘ wel eens gehoord, maar daar blijft het dan ook bij. Dat was gisteravond te merken in de Melkweg, want de oude zaal was nog niet voor de helft gevuld. Als ik een ruwe schatting doe: mannetje of 200?

Kleine gezelschappen komen gelukkig de gezelligheid alleen maar ten goede en Rooney was in vorm. Ze speelden muziek van allebei hun albums en het klonk als een klokje. Hoewel de zang niet te verstaan was voor iemand die de teksten niet kent, zo vertelde Wolf mij na afloop. Ik had bijna alleen maar staan meeblèren, dus ik had er weinig van gemerkt.

Meteen al vanaf de opening met ‘Don’t Come Around Again’ was het een feestje. Als je de cd hoort, is het allemaal zó mooi geproduceerd dat je denkt: ‘Dat kan live nooit goed komen.’ Maar dan denkt je dus fout! Alles was er, van de koortjes tot en met de vocoder en de vette drums. Erg knap werk! Gedurende de show kwamen er ook nog 3 covers langs: ‘Runaway’ van Del Shannon, ‘The Weight’ van The Band (gezongen door drummer Ned) en als laatste toegift ‘California Girls’ van de Beach Boys.

De toegiften waren trouwens ook een verhaal apart. In eerste instantie wilde Robert (de zanger) het publiek laten kiezen hoeveel toegiften ze zouden spelen. Hij had gelukkig snel door dat dat niet zo’n bijster handig idee was, en veranderde zijn voorstel in een stemming uit een paar liedjes. Ze zouden dan twee toegiften (protest van het publiek), okee, drie toegiften spelen.

Al met al hebben ze toch een dikke 75 minuten staan spelen. Een heel erg fijn concert! En als ik de enige in de zaal was geweest met Robert, had ik zeker gehoor gegeven aan zijn verzoek om ons allemaal uit te kleden…

Filmpjes van Rooney op 30 maart 2008 in de Oude Zaal van de Melkweg, Amsterdam:
Drummer Ned zingt ‘The Weight’ van The Band
Rooney backstage voor het concert

Met een beetje moeite is het dan toch ook dit jaar weer gelukt.
(Met dank aan Silvester.)

Sensation White was weer binnen recordtijd uitverkocht. Dit overigens ondanks het feit dat zowel de site als het callcenter van Ticketonline totaal onbereikbaar waren.

De lutsers leren het ook nooit….

Anyhows. Wij blij!

Tijd voor de grote typtest. Je kan kiezen tussen Engels en Nederlands en wat je moet doen lijkt me duidelijk: zo snel mogelijk de woorden overtypen. Aan het eind van elk woord typ je gewoon een spatie, dus niet op enter gaan raggen, want dat doet niks.

In het Engels scoorde ik: 327 CPM (65 WPM, geen foutjes).
In het Nederlands scoorde ik: 451 CPM (90 WPM, ook geen foutjes).
(CPM: characters per minute, WPM: words per minute)

Test jezelf ook op speedtest.aoeu.nl en post je uitslag even in de reacties.

Let op! In Firefox2 kun je de uitslag niet kopiëren, in FF3 en in Internet Explorer wel.

Van een rustig paasweekend was dit jaar nauwelijks sprake. Feestelijk wel! En dat zonder eieren!

Zaterdag vierde Merel haar housewarming in het Rotterdamse. Dat was natuurlijk vooral een avond- en nachtfeestje, maar voor een select groepje (de comingout.nl-ers) begon het al om een uur of 1 met een spelletjesmiddag. Er werd genegerd (ja, u leest het goed), gerummikubd en…gefluxxt.

Fluxx is een kaartspel. De omschrijving luidt: Fluxx, the card game with ever-changing rules! En daar is geen woord van gelogen. Geen spelletje Fluxx is hetzelfde, sterker nog, geen minuut Fluxx is hetzelfde. Lees er meer over of kom het een keer spelen.

De hele middag en avond was supergezellig. Merel weet wel hoe je een feestje bouwt. Het was alleen wat rokerig. Dat betekende dat na afloop alles in de was moest: mijn kleren, mijn beddegoed, ikzelf,…

Vandaag ging ik met collega Ingrid Corvers in Utrecht naar ‘Katharina Katharina in het Ganzenbord’, muziektheater van Het Filiaal. Het is bedoeld voor kinderen vanaf een jaar of 8, maar voor volwassenen zeker ook erg leuk.

Het verhaal gaat over Katharina Katharina, die zo heet omdat haar ouders dubbel blij waren met haar geboorte. Ze is grillig en wil alles! Als ze op een dag haar zin niet krijgt, wordt ze zó stampend kwaad dat ze door de vloer heen zakt. Ze belandt in een ganzenbord waarbij ze, net als Alice in Wonderland, in bizarre omstandigheden verzeilt raakt. Het enige dat ze nu nog wil is winnen! Maar hoe komt ze aan dobbelstenen?

Het is een ontzettend leuk gegeven en ook de uitvoering is schitterend. Opvallende dingen waren de toch best zware onderwerpen (scheiding, dood), die op een zeer goeie manier aangesneden werden, de behoorlijk moeilijke muziek, die echt prachtig in de voorstelling past, het erg leuk opgezette decor en natuurlijk het spel van de acteurs dat érg goed was.

Een trailer van de voorstelling vind je hier. (Foto: Joris van Bennekom)

Ik denk dat BNN meer tests per jaar heeft dan Radio Veronica lijstjes…en dat zegt wel wat! Gisteren was het weer zover: De Grote Spuiten en Slikken Test. Als je het programma Spuiten en Slikken kent, dan kun je bedenken dat de 25 vragen vooral handelden over onderwerpen die een ernstige link hadden met drugs en seks.

Ik acht me op beide gebieden niet overdreven ervaringsdeskundig en was dus nogal geschokt door mijn einduitslag: een 7.1 (17 van de 25 vragen goed). De persoon met de hoogste score in de studio zat in het vak met kinky mensen. Hij was gekleed in het leer, van beroep ambtenaar en scoorde maar liefst een 8.5. Zo zie je maar, de mensen waarvan je het in het dagelijks leven het minst verwacht…

Natuurlijk was er ook een blikje BN’ers betrokken bij deze hele operatie, waaronder Kelly (natuurlijk de laagst scorende met een 2.1), Jamai (die met enkel anale stimulatie, dus zonder aan zijn penis te zitten, een orgasme kan bereiken*) en Boris van der Ham van D66 (die dat niet kan, maar wel de hoogste score bij de BN’ers had: een 7.5).

Al met al op velerlei gebied een leerzame avond. Als je de uitzending wilt bekijken dan kan dat natuurlijk op uitzending gemist en op de site van BNN kun je de losse test maken.

*) Jamai doet het dan ook met Tarzan

Extra spannend gisteren. Op het programma stond Varekai van Cirque Du Soleil. In 2002 is er gedurende het ontstaan van de show een 13-delige documentaire gemaakt waarin 5 acts gevolgd werden. Eén van die acts is die van de eeneiige tweeling Andrew en Kevin Atherton. Zij vliegen aan touwen hoog door de lucht. Soms alleen en soms in elkaar verstrengeld. Echt een prachtig gezicht!

In een aflevering van de serie lieten ze zich ontvallen dat ze het altijd leuk vonden om kijkers van de serie te ontmoeten, dus ik had mezelf beloofd dat áls Varekai naar Nederland zou komen en ze zouden er nog bij zijn, ik het in elk geval zou proberen.

Het bleek minder lastig dan ik had verwacht en gisteravond was het dan zover! Emile en ik mochten vóór de show even kennismaken met Andrew en Kevin. Toen ze ons aan zagen komen, was er al wederzijds gezwaai en het gesprekje dat volgde was erg leuk. Na een kwartiertje in de toch frisse wind hebben we foto’s gemaakt, de dvd-hoesjes laten signeren en daarna was het voor ons op naar de tent en voor hen aan de slag. Ze komen aan het begin al meteen op het podium, maar hun eigen act zit pas na de pauze.

Varekai speelt diep in het bos aan de top van een vulkaan. Daar wonen allerlei vreemde figuren die op een dag opgeschrikt worden door een vreemdeling die zomaar uit de lucht komt vallen (Icarus). Hij beleeft allerlei wonderlijke avonturen (de acts), waardoor het een heel mooi geheel wordt van verhaal en acts.

Als je meer wil weten over de show moet je even kijken op www.cirquedusoleil.com. Het is even geleden dat ik zo enthousiast was over een Cirque-show. Alegría en Dralion konden me op een of andere manier minder boeien. Zeker bij Alegría miste ik de bezieling een beetje. Varekai is echt een prachtige belevenis.

Toen na afloop de hele cast op het podium applaus in ontvangst stond te nemen, zwaaide Kevin (die aan onze kant stond) even algemeen en toen wij terugzwaaiden en onze duimen in de lucht staken was wel duidelijk dat hij ons gezien had. Sympathieke gasten!

Bekijk de act van Kevin en Andrew in Varekai

Een veelgehoorde klacht de afgelopen maanden. Ik heb er zelf weinig last van trouwens, eten gaat prima, zoenen gaat prima (hoewel dat lang geleden is) en met de rest van mijn orale bezigheden zal ik u hier niet vermoeien.

Was het in december een mededeling van de chirurg die mij en Reinaerd zo vakkundig van elkaar gescheiden heeft, gister kreeg ik hetzelfde te horen van mijn tandarts. Hij had een gaatje geconstateerd in de kies die rechtsboven het verst naar achteren ligt.

U weet waarschijnlijk hoe dat werkt: eerst uitboren, dan schoon- en droogblazen om vervolgens het vulmiddel aan te brengen. Dit alles onder begeleiding van een zuiger, zodat niet alle troep in je keel komt. De boor was er al lastig tussen te krijgen, maar die zuiger kon er dus niet meer bij. Daarom werd het kindermondstuk er maar op gezet.

Begrijpt u dat ik zo langzamerhand een licht trauma op aan het bouwen ben?
Daarom bij dezen een oproep aan alle grootgeschapen single homomannen: laat van u horen!
(Je moet het trainen van de kaakspieren toch ook een beetje leuk maken! )