Eigenlijk dacht ik dat Rooney veel bekender was in Nederland, maar dat blijkt niet zo te zijn. Een aantal mensen heeft ‘When Did Your Heart Go Missing?‘ wel eens gehoord, maar daar blijft het dan ook bij. Dat was gisteravond te merken in de Melkweg, want de oude zaal was nog niet voor de helft gevuld. Als ik een ruwe schatting doe: mannetje of 200?

Kleine gezelschappen komen gelukkig de gezelligheid alleen maar ten goede en Rooney was in vorm. Ze speelden muziek van allebei hun albums en het klonk als een klokje. Hoewel de zang niet te verstaan was voor iemand die de teksten niet kent, zo vertelde Wolf mij na afloop. Ik had bijna alleen maar staan meeblèren, dus ik had er weinig van gemerkt.

Meteen al vanaf de opening met ‘Don’t Come Around Again’ was het een feestje. Als je de cd hoort, is het allemaal zó mooi geproduceerd dat je denkt: ‘Dat kan live nooit goed komen.’ Maar dan denkt je dus fout! Alles was er, van de koortjes tot en met de vocoder en de vette drums. Erg knap werk! Gedurende de show kwamen er ook nog 3 covers langs: ‘Runaway’ van Del Shannon, ‘The Weight’ van The Band (gezongen door drummer Ned) en als laatste toegift ‘California Girls’ van de Beach Boys.

De toegiften waren trouwens ook een verhaal apart. In eerste instantie wilde Robert (de zanger) het publiek laten kiezen hoeveel toegiften ze zouden spelen. Hij had gelukkig snel door dat dat niet zo’n bijster handig idee was, en veranderde zijn voorstel in een stemming uit een paar liedjes. Ze zouden dan twee toegiften (protest van het publiek), okee, drie toegiften spelen.

Al met al hebben ze toch een dikke 75 minuten staan spelen. Een heel erg fijn concert! En als ik de enige in de zaal was geweest met Robert, had ik zeker gehoor gegeven aan zijn verzoek om ons allemaal uit te kleden…

Filmpjes van Rooney op 30 maart 2008 in de Oude Zaal van de Melkweg, Amsterdam:
Drummer Ned zingt ‘The Weight’ van The Band
Rooney backstage voor het concert