Het was gisteren een aardige filmdag. Ik had bezoek: Marco uit het verre Zuid-Holland (althans, dat eiland dat eronder drijft) en het was een gezellig dagje. ‘s Middags hebben we besloten naar ‘Empties’ te gaan in het filmhuis alhier.

De Praagse leraar Josef Tkaloun gooit vlak voor zijn pensionering het bijltje erbij neer: hij is de brutale leerlingen zat. Hij heeft geen zin thuis te zitten bij zijn vrouw Eliska, dus neemt hij, na een mislukt avontuur als fietskoerier, een baantje aan als lege flessen innemer en sorteerder in een supermarkt. Zijn energie en humor maken hem al snel populair bij zijn collega’s en klanten, maar Eliska voelt zich meer en meer buitengesloten uit zijn nieuwe leven. Terwijl hij anderen onopvallend helpt om een perfecte partner te vinden – ook zijn dochter Helenka – komt zijn eigen huwelijk onder druk te staan. Hun 40ste huwelijksdag lijkt een mooie gelegenheid voor Josef om het weer goed te maken met de gekwetste en boze Eliska.

In het kort is het een klein stukje wereldproblematiek samengevat in een lege-flessen-verzamel-apparaat. Erg mooi qua thematiek en op momenten erg ontroerend.

Na afloop van de film ben ik met Marco was gaan eten in Hilversum, waarna ik ‘s avonds met Emile en Wolf naar ‘You, The Living’ zou gaan, maar omdat ik het niet meer redde Marco terug naar zijn auto te brengen, is hij meegegaan. Een film van een iets ander kaliber…en dan druk ik me subtiel uit. De Zweedse filmmaker Roy Andersson is verantwoordelijk en heeft maar liefst zeven jaar voorbereiding in deze film gestoken.

Het is een aaneenschakeling van ruim 50 losse schetsen. Het zijn geen spectaculaire dingen: de kleine gebeurtenissen in het leven zijn ditmaal tot de hoofdact verheven. Een voorbeeld: in de stromende regen rent een man naar een bushokje, dat al vol staat met wachtende mensen. Niemand wil ook maar een millimeter inschikken om de nieuwkomer ook een droog plekje te gunnen. Of: een artiest die tafelkleden kan wegtrekken terwijl alles op tafel blijft staan, wordt tot de electrische stoel veroordeeld als hij een keer wat breekt.

Bijna alle scès in de film zijn trouwens in de studio opgenomen. Op de site kun je in de fotogallerij over de productie zien hoeveel decors er wel niet gebouwd zijn en wat het allemaal gekost heeft qua tijd, materiaal en geld. Ongelofelijk, maar de moeite waard!

website empties (met engelstalige trailer: video > anglicky trailer)
website you, the living

Twee zeer verschillende aanraders!

Nee, geen schrik, ik ben nog steeds uw luie schrijver hoor. Terwijl ik moet geloven dat heel Nederland in de sportschool zit om dat fijne figuurtje van vóór de winter weer terug te krijgen, de vakantie komt er over een paar maandjes immers alweer aan, heb ik me de afgelopen weken in de vrije uurtjes op de bank prima vermaakt met Mario Kart Wii.

Sinds vandaag ben ik echter in het bezit van mijn eigen sportschool in het klein: Wii Fit. Het is al sinds december uit in Japan en het is hot, want fit worden is hot (in Japan). Helaas heeft Nintendo besloten het nu ook in de rest van de wereld te introduceren.

Het ‘spel’ bestaat uit een flink aantal kleine onderdelen, onderverdeeld in vier grote categorieën: balansoefeningen, spiertraining, yoga en aerobic-oefeningen. In de eerste categorie moet je denken aan ski slalom, skischansspringen, koorddansen en voetballen koppen. Onder aerobic vallen dingen als hoelahoepen, step aerobics en joggen. De categorieën spiertraining en yoga bestaan uit oefeningen onder leiding van een ‘personal trainer’. Je kan zelf kiezen van welk geslacht, maar helaas zijn het geen lekkere jongens en meiden, maar nogal schematische weergaven ervan.

Het spel is niet goedkoop, want om de Wii al deze bewegingen te kunnen laten registreren, heeft Nintendo het Wii Balance Board ontwikkeld en dat zit bij het spel. Het is een soort step-plateau, dat je gewicht kan meten, maar vooral gebaseerd is op je balans: de verdeling van je gewicht over links/rechts/voor/achter. Alles draait dan ook om je zogenaamde ‘center of gravity’.

De vreselijke conclusie moet nu zijn dat ik iets gevonden heb dat sportieve beweging met zich mee brengt en dat ik toch leuk vind. Damn.

Officiële Nederlandse site

Het zat er al een tijdje aan te komen (ongeveer 9 maanden) en vanochtend was het dan zover: mijn zus is om 9:14 bevallen van een schattig jongetje van 3210 gram en 47 cm, Siem.

In de aanloop naar vandaag vroeg ze me of ik de bevalling zou willen filmen. Dat vond ik een moeilijke vraag. Er zijn natuurlijk een hoop argumenten voor en tegen te bedenken, maar uiteindelijk was het vooral mijn gevoel dat nee zei.

Na een wat langere periode van bezinking en nog wat gesprekjes heb ik uiteindelijk de knoop doorgehakt en toch ja gezegd. Dat was geen moment te vroeg (afgelopen zaterdag), aangezien vanmorgen om half 6 mijn telefoon ging: de vliezen waren gebroken.

Ik was er nog niet helemaal bij en zodoende heeft het tot even na zeven uur geduurd voor ik gedoucht en ontbeten had en voldoende bij mijn positieven was om in de auto te stappen. Mijn aankomst in Almelo was nipt op tijd. Iets minder dan een uur na mijn aankomst was Siem er al.

Het is echt iets heel moois om mee te maken. Ik ben mijn zus en Jeffrey er erg dankbaar voor dat ze me dit hebben toevertrouwd. Wonderlijk voor mezelf ook, omdat ik echt niets met kleine kindjes heb. Mijn gevoel zegt me dat dat in dit geval niet zo gaat zijn. Ik heb al een goed kwartier met Siem in mijn armen gezeten/gelopen (toen mijn zus een paar hechtingen kreeg) en dat beviel erg goed.

We zijn terechtgekomen in een maatschappij, waarin iedereen zijn mening kwijt moet. Het lijkt een soort niet te onderdrukken drang voor veel mensen.

Iemand vertelde me laatst dat hij op de eerste dag dat ‘De Pers’ uitkwam, zo’n blaadje aangeboden kreeg op De Dam in Amsterdam. Hij had het aangepakt en vijf meter verderop werd hij besprongen door een cameraploeg die hem vroeg wat hij er inhoudelijk van vond. Hij heeft gezegd dat hij het eerst wel even ging lezen. Ik wil de mensen de kost niet geven die op basis van niks maar gewoon iets zouden hebben geroepen.

Veel mensen denken niet na voor ze ergens op reageren. Neem de stompzinnige dingen die je kan lezen op allerlei fora op internet, maar ook in televisieprogramma’s als ‘Man Bijt Hond’ wordt vaak de mening van mensen gevraagd over bepaalde stellingen. Wat daar allemaal langskomt…

Het probleem is de vrijheid van meningsuiting. Die lijkt voor veel mensen een beetje verworden tot een verplichting van meningsuiting. Je mág overal op reageren, dús reageer je overal op, in plaats van je eerst even af te vragen of je bijdrage wel nuttig is of wel iets toevoegt.

Ook ergens een gedegen mening over hebben is makkelijker als je denkt…