Tuurlijk wel! Veel teveel zelfs!

Zo ben ik thuis druk bezig om mijn eigen studiootje op te bouwen. Dat lukt al heel aardig. Het is vooral heel leuk dat je functionaliteit die je normaal alleen in studio’s verwacht tegen te komen, ineens ook thuis tot je beschikking hebt. Dat varieert van een relatief simpel iets als speakers die automatisch stil worden wanneer je een microfoon aanzet (tegen rondzingen), tot dingen als faderstart en een telefoonvork om gesprekjes te kunnen voeren. Er moet nog wel het een en ander gebeuren, maar elk stukje van het geheel dat werkt, is weer een enorme bron van joepie! Helemaal leuk!

Verder was ik vorige week naar het Diner Chantant (officieel ‘DineZ pluZ Chantant’) van homomannenkoor ‘Cantatori Del Duomo’. Ik heb nog nooit over zoiets gehoord bij een ander koor, maar er zouden er zeker meer moeten zijn die dit doen, want het is superleuk! Als voorafje kregen we een paar liedjes, vervolgens brachten de heren een soepje, gevolgd door een heerlijk hoofdgerecht van asperges met waterkers en aardappelpuree. Het preé-toetje bestond uit nog een serie liedjes, waarna het echte toetje volgde en als slotact kregen we nog wat liedjes bij de koffie en de thee. Wil je ook? Houd dan hun website in de gaten: www.cantatori-del-duomo.nl.

Natuurlijk was ik afgelopen zaterdag op de verjaardag van mijn zwager Jeffrey. Lekker even kunnen bijpraten met mijn Bonnie. Jef’s ouders waren er ook, evenals zijn zus met haar hele familie. De middag en avond heerlijk gerelaxed en gebarbecued, maar het was natuurlijk vooral heel erg leuk om mijn kleine neefje Siem weer te zien. Wat me erg opviel, was dat hij na een paar weken nu ineens zoveel nieuwe gezichtsuitdrukkingen erbij heeft. Het maakt hem wat meer ‘mens’. Komt vast door zijn Nijntje-speeldoos die boven zijn box hangt en het bekende Disney liedje ‘Zipadeedoodah’ speelt.

Afgelopen maandag ben ik met Wolf naar ‘Happy-Go-Lucky’ geweest. Een leuke film. Apart maar leuk. Het verhaal gaat over lerares Poppy. Ze zit vol grapjes en wil altijd iedereen opvrolijken. Ze is hyperactief en dost zich uit in bonte kleren. Ze deelt al tien jaar een flat met haar collega Zoe, die wat cynischer is aangelegd. En ze gaat op rijles…nadat haar fiets gestolen is. Haar rijinstructeur Scott is in alles haar tegenpool. Hij wordt knettergek van Poppy.

Er gebeuren natuurlijk nog veel meer dingen, maar het mooiste vond ik dat de hele film balanceert op die dunne lijn tussen realiteit en absurditeit. De hele film door denk je dat ze door gaan slaan, maar uiteindelijk is het toch net niet absurd genoeg om onvoorstelbaar te worden. Zeer knap werk, zowel van de regisseur als van de acteurs en actrices. Een aanrader ja!