Gisteravond stond Jason Mraz met zijn band voor een uitverkochte Melkweg. Wederom werden we getrakteerd op maar liefst twee voorprogramma’s en ook wederom was het tweede voorprogramma er eentje in de categorie drama en ellende. Bushwalla kenden we nog van Jasons concert vorig jaar in Paradiso (grappig genoeg ook op 9 juli), dus dat viel allemaal wel mee, maar Dawn Kinnard…wat kan ik erover zeggen…laat ik maar niks zeggen…kijk vooral niet hier.
Na twee voorprogramma’s en vervolgens nog meer dan een kwartier wachten, was het eindelijk zover. Op het gevaar af dat ik als een enorme zeikerd ga klinken, dat kan toch allemaal best wat sneller. Of doe iets aan de warmte. Het was echt niet te harden. Gelukkig bracht Jason de benodigde muzikale verkoeling.
De nummers van zijn nieuwe album zijn nog wat wennen. Het is een heel ander album dan zijn vorige twee, maar na wat vaker luisteren begin ik er wel wat van te vinden. Het zijn volwassen nummers met veelal een bijzondere boodschap. Het was jammer dat de blazers die op de cd te horen zijn er op het podium niet bij waren, maar dat deed geen afbreuk aan de nummers.
Vorig jaar ging Jason zich te buiten wat betreft improvisaties. Dat kon makkelijk, want hij en zijn gitaar waren de enigen op het podium. Deze keer had hij een hele band bij zich, maar desondanks ging hij flink los toen hij uit de zaal een cadeautje ontving. Eerst wilde hij het niet uitpakken, maar een paar nummers later deed hij het toch maar en kwamen er twee prachtige Friese klompen uit. Ze inspireerden hem spontaan tot een compleet geïmproviseerd nummer over zijn ‘blue wooden shoes’.
Don’t you step on my blue wooden shoe
Cause it won’t hurt me but it might hurt you
En meer hoef ik er niet over kwijt. Jason Mraz is top!

donderdag 10 juli 2008