Vandaag was definitief de laatste dag, maar er was nog een hoop om op terug te komen uit de post van gisteren. Zoals de cadeautjes die Marina voor ons allemaal gemaakt had.

Laat ik beginnen te vertellen wat wij aan haar gegeven hebben. Een fel-roze iPod. Haar oude had het al een tijdje geleden begeven en aangezien ze nu elke dag met het openbaar vervoer naar haar nieuwe job zal moeten, had ze volgens ons wel baat bij een nieuwe.

Om het ding gelijk in te wijden, zijn er talloze filmpjes, foto’s en dingetjes die we als afdeling verzameld hebben op gezet. Een bonte verzameling drama en ellende. Maar het hoogtepunt kwam vanmiddag. We hadden namelijk stiekem allemaal een liedje uitgezocht, er iets bij ingesproken en daar een ‘podcast’ van gemaakt. Van mooi tot leuk tot emotionaal…ik was er al bang voor geweest…té emotionaal.

Toen mijn stukje langskwam zaten we allebei te snikken. Toch raar, want je blijft mekaar gewoon spreken en zien, maar toch is het een flinke verandering, na zoveel jaar. Dat had Marina gisteren al zeer treffend gezegd in het kaartje dat je hierboven ziet en dat bij haar cadeautje voor mij zat. Als je erop klikt, mag je het lezen.

En dan natuurlijk het cadeautje zelf: het beestje op de foto hiernaast (het moet een konijntje voorstellen…geloof ik). Marina heeft dit concept Furry Frames gedoopt en het is dus een gevuld beestje met een klein fotolijstje erop. In mijn geval dus dit ding, dat dan weer afgeleid is van een animatie van Weebl: ‘A Walk In The Woods’.

Ik heb in de afgelopen weken een keer laten vallen dat ik het jammer vond dat Weebl in zijn shop geen pluche uitvoering van dit schattige beestje had. Daarop had Marina dan weer het briljante idee opgevat om voor iedereen op de afdeling een ‘Furry Frame’ te maken die bij hem of haar zou passen en dat is erg goed gelukt.

Tot slot dan maar mijn stukje audio in de ‘podcast’. Jankt u even mee?

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

(Het complete nummer op YouTube.)

Het moet me van het hart. Het afscheid van Marina als collega valt mij best zwaar. De afgelopen jaren heb ik vrijwel iedere dag naast haar gezeten en deelden we toch behoorlijk wat lief en leed. Soms ging het over liefdesverdriet, dan weer over cavia’s, en heel soms hadden we het over echt interessante dingen.

Ik ben iemand die hecht, vooral aan mensen waar ik wat mee heb, een soort klik. En dat heb ik met Marina wel. Gelukkig weten we vrij zeker dat we mekaar wel zullen blijven zien, maar mijn dagelijkse maatje ben ik toch maar mooi kwijt. Er komt een leeg plekje naast me en het engst daaraan is dat er uiteindelijk iemand anders zal komen te zitten.

De afscheidslunch was een groot succes. Niet alleen vanwege het eten, de gezelligheid en het cadeautje dat Marina van ons kreeg, maar heel speciaal: we kregen ook allemaal een cadeautje van haar! Daarover morgen meer, want de weg terug naar Sky was interessanter…of eigenlijk vooral het vertrek.

Eerlijk is eerlijk, de achterkant had ik zélf zo strak geparkeerd, maar aan de voorkant stond een gele streep op de stoeprand. Ik kon dus altijd nog gewoon via de voorkant de straat verlaten. Dacht ik.

Toen we terugkwamen bleek het tegendeel waar. Een vriendelijke (zo bleek later) mevrouw had haar stationbak namelijk tegen de voorkant van Jimmy geplakt. Marina en ik waren het er vrij snel over eens dat het wiskundig onmogelijk zou zijn om Jimmy uit zijn benarde positie te bevrijden zonder daarbij aanzienlijke schade aan alles om hem heen aan te richten.

Dus heb ik na wat opties afgewogen te hebben de politie maar gebeld. De eigenaresse van de auto bleek aan de overkant van de straat te wonen en was bepaald niet blij met de boete die aan deze actie van mij vast hing (€50). Maar ja, het is niet alsof ik veel keus had.

En zo kon Jimmy de straat dus veilig en zonder kleerscheuren verlaten. Ik had evenwel niet de indruk dat hij er zich erg druk om had gemaakt. En gelijk heeft hij, want over een maandje wordt hij 10 jaar oud. Dan mag je gerust verwachten dat je baasje dit soort rare dingen netjes voor je afhandelt.

…zou je toch niet zeggen dat we erge nerds zijn ofzo. Vind ik. (Dit zijn dus mijn dagelijkse collega’s.)
Jacco, Marina, Jan-Willem, ik, Tom, Maaike, Charley, Jurgen, Gert-Jan…en…jawel…Earl!…ehm…Patrick.

Soms wil het gewoon allemaal niet. Op het werk niet, thuis niet…je kent het misschien wel. Totale onvrede met je leven. Mijn collega Marina gooide me al gelijk in mijn eerste midlife, maar zó erg is het nu ook weer niet. Meer het af en toe opkomende gevoel van ‘is dit het nou?’. (Juist, mijn eerste midlife dus.)

Maar ik kan u vertellen: dit is het nog lang niet! Of, zoals ze in dat fijne liedje van The Carpenters zingen: ‘We’ve only just begun’.
Het begint volgens mij gewoon tijd te worden voor iets nieuws. Een reis naar een ver land. Woning verkopen. Baan opzeggen. Leven. Gekke dingen doen. Leuke mensen ontmoeten. Feestjes bezoeken. Genieten.

‘Niks voor jou.’, hoor ik u denken. Is dat wel zo? Tot nu toe ben ik geenszins avontuurlijk geweest, zoveel is zeker. Maar kan een mens dat niet ineens worden? Is het gek om dat te denken?
Zou ik Nederland missen? Dat rare kleine landje met een minister van welzijn en volksgezondheid die er niet voor terugschrikt om 157 mensen op een wachtlijst ter dood te veroordelen door geen actief donorschap in te voeren. Waarschijnlijk wel.

Waar het uiteindelijk op neer komt, is vrede met jezelf. En ik ben niet tevreden met mezelf. Ik doe dingen en vraag me 10 seconden later al af waarom ik ze niet anders heb gedaan. Jezelf in twijfel trekken is een raar iets, want op het moment dat je een beslissing neemt, ben je daar tevreden mee, maar 10 seconden later alweer niet meer. Ik denk dat meer mensen dit hebben. Het is ook een maatschappelijk iets, de maatschappij twijfelt, dus wij ook.

Ik ga nog even twijfelen over wat ik zo ga eten, wat ik vanavond ga doen en of ik wel blijf bloggen.
Geniet van uw avond en doe iets geks. Elke dag. Het helpt. (Denk ik.)