Soms wil het gewoon allemaal niet. Op het werk niet, thuis niet…je kent het misschien wel. Totale onvrede met je leven. Mijn collega Marina gooide me al gelijk in mijn eerste midlife, maar zó erg is het nu ook weer niet. Meer het af en toe opkomende gevoel van ‘is dit het nou?’. (Juist, mijn eerste midlife dus.)

Maar ik kan u vertellen: dit is het nog lang niet! Of, zoals ze in dat fijne liedje van The Carpenters zingen: ‘We’ve only just begun’.
Het begint volgens mij gewoon tijd te worden voor iets nieuws. Een reis naar een ver land. Woning verkopen. Baan opzeggen. Leven. Gekke dingen doen. Leuke mensen ontmoeten. Feestjes bezoeken. Genieten.

‘Niks voor jou.’, hoor ik u denken. Is dat wel zo? Tot nu toe ben ik geenszins avontuurlijk geweest, zoveel is zeker. Maar kan een mens dat niet ineens worden? Is het gek om dat te denken?
Zou ik Nederland missen? Dat rare kleine landje met een minister van welzijn en volksgezondheid die er niet voor terugschrikt om 157 mensen op een wachtlijst ter dood te veroordelen door geen actief donorschap in te voeren. Waarschijnlijk wel.

Waar het uiteindelijk op neer komt, is vrede met jezelf. En ik ben niet tevreden met mezelf. Ik doe dingen en vraag me 10 seconden later al af waarom ik ze niet anders heb gedaan. Jezelf in twijfel trekken is een raar iets, want op het moment dat je een beslissing neemt, ben je daar tevreden mee, maar 10 seconden later alweer niet meer. Ik denk dat meer mensen dit hebben. Het is ook een maatschappelijk iets, de maatschappij twijfelt, dus wij ook.

Ik ga nog even twijfelen over wat ik zo ga eten, wat ik vanavond ga doen en of ik wel blijf bloggen.
Geniet van uw avond en doe iets geks. Elke dag. Het helpt. (Denk ik.)

> ‘Niks voor jou.’, hoor ik u denken.

Nee hoor; ik dacht wat ik wel vaker tegen je roep: Doe het dan!!!! Of je dan meteen al je schepen moet verbranden en naar Verweggistan moet verhuizen weet ik niet; je kunt ook met iets kleiners beginnen en kijken hoe dat voelt: neem een hobby, gooi een sollicitatie de wereld in, stap eens op nieuwe mensen af.

Of, kort samengevat: Leef!!!

Neemt dat maar aan van een andere laatbloeier ;-)

En dan staan (toevallig??) de Pet Shop Boys in de random quote:

I wanna light up the night like fireworks
Flashing through the sky like a satellite
A series of bangs
Beautiful colors
Baby, tonight, this is my night

Ik herken het wel een beetje. Ik begin nu bijvoorbeeld ook steeds meer reis-kriebels te krijgen. Terwijl ik eigenlijk nooit echt een reiziger was. Maar ik ga in februari naar Egypte, en wil eigenlijk ook vrij snel een keertje naar Noord-Amerika en Australië/Nieuw-Zeeland…

Trouwens, is dit soms een soort verkapte reclame voor Ben? Die hebben nu toch de leus “Ik twijfel, dus ik Ben”… ;-)

Lees dit boekje maar eens…
http://www.bol.com/nl/p/boeken/het-dertigersdilemma/1001004005773555/index.html
;-)

Ik weet niet of er ook oplossingen in staan, maar je voelt je na het lezen daarvan vast een stukje minder alleen.

xxx