Ik ben een prooi. Een makkelijke. Zeker als Marina mij verzekert dat ik iets moet doen. Zo heb ik sinds gisteravond een Twitter-account.
Wat Twitter is, dat legt Michiel Veenstra u haarfijn uit.
Het komt er in het kort op neer dat ik via mijn pagina op twitter.com altijd en overal aan de wereld kan laten weten wat, hoe en waar ik ben en wat me op eender welk moment bezighoudt. Dat doe je samen met mensen die jou volgen, en zelf kun je zo ook mensen volgen. En zo ontstaat er dan een (veelgehoorde term) web2.0-community.
Ooit zal mijn getweet ook wel op deze website verschijnen, maar daar moet ik eerst een goeie manier voor vinden, dus geef me even. Intussen kunt u altijd naar mijn twitterpagina.
Loading ...
Hahaha, het is heerlijk om te weten dat het af en toe net lijkt alsof ik nog een beetje invloed heb. :-)
Ik vind het in ieder geval heel gezellig dat je ook twittert.
Tsja, eigenlijk zou ik nu willen roepen dat ik dit enorm nutteloos vind, maar dat riep ik jaren terug ook over een PC in huis en over een mobieltje; en nu kan ik echt niet meer zonder.
Dus wie weet, twitter ik over een paar jaar ook vrolijk mee…..
Gezellig wereldwijd laten weten wanneer je op de pot zit en hoe groot de productie was……
Nou E-mile, ik kan me vinden in je oude mening over de PC en mobieltje, ik snap dat je daarvan terugkomt. Maar Twitter lijkt me nooit zinvol te worden voor mij. Het gaat niemand wat aan waar ik op welk moment ben en wat ik dan doe. (Daarnaast kan ik me al helemaal niet voorstellen dat iemand dat interessant zou vinden hoor.) Het lijkt ook wel of iedereen z’n privacy maar te grabbel gooit.
Voor mij dus geen ‘Twitter’ of vergelijkbaar geval. (En dat ik op m’n hyves die functie nu 1 keertje gebruik is alleen maar makkelijk om aan te kondigen dat ik over een paar weken niet in het land ben, dat is dan misschien nog wel handig voor mensen om te weten.)