Toen ik een uurtje of anderhalf geleden het pand in Naarden uit liep, realiseerde ik me dat ik er op dat moment tien jaar bij Classic FM op had zitten. Eigenlijk tijd voor minimaal een half jaar vakantie!

Vaak genoeg (vaker gedurende de afgelopen maanden) heb ik me afgevraagd of ik niet iets anders moet gaan doen. Enthousiast als ik ben, gebruik ik het woord ‘doen’, want je moet natuurlijk eerst maar eens iets vinden wat je aanstaat en daarna moet je ook nog interessant genoeg voor de betreffende partij zijn om aangenomen te worden.

Het afgelopen jaar heb ik een paar sollicitaties gedaan. Dat was op zich best leuk. De positieve, maar zelfs de negatieve ervaringen daarmee lokken toch een bepaald gevoel uit. Iets motiverends. Blijven proberen!

Daar staat altijd weer tegenover dat je je moet realiseren wat je hebt. Zeker op dit moment. Een vaste baan, een goed salaris, er zijn in deze tijd mensen die het minder goed hebben. En het is niet eens zozeer dat ik het niet meer leuk vind bij Classic FM. Het is meer een soort van opgedrongen gevoel dat zo lang bij je eerste werkgever blijven hangen eigenlijk niet kan.

Maar wat nou als je eerste werkgever gewoon voldoet? Tuurlijk, ik kan je een hele middag vermoeien met alle nadelen van mijn werk, alle dingen die fout gaan en die ik vanuit mijn visie slecht geregeld vind binnen de organisatie, maar uiteindelijk doe ik heel leuke dingen, heb ik bijna alleen maar leuke collega’s en heb ik zelden echt geen zin om te gaan.

Kortom: laat dat elfde jaar morgen maar beginnen! Ik lust het rauw! (1 april! )

basj schreef hier eerder over:
Ik schaam me rot (2005)
Bedankje voor uw 5-jarig loyaal werknemerschap onzer toko (2004)

Vanavond voorzag de Avro op Nederland 3 in een behoefte. Chantal Jansen mocht weer eens iets presenteren, Ruben Nicolai mocht weer even grappig zijn en Gerard Ekdom mocht (als vooraf opgenomen ‘jarige’) de DJ spelen in een televisieprogramma dat leek op een BNN test, maar dan wat minder doodgeproduceerd en daardoor een stuk spontaner en leuker om naar te kijken.

Het geheel was ‘Zóóó 30!’ genoemd en handelde over het dertigersdilemma. Uitgangspunt was een grote test waarbij ik 85 punten scoorde. Ik zit middenin het dertigersdilemma, maar wat houdt dat nou in?

De drie grootste problemen die het met zich meebrengt:
1 — Omdat er tegenwoordig steeds meer te kiezen valt, neemt de keuzestress alleen maar toe. Het ergste is nog wel dat, als je eenmaal een keuze hebt gemaakt, je al snel het gevoel bekruipt: had ik niet beter toch voor één van de andere dingen kunnen kiezen?
2 — Vaak bekruipt je het gevoel dat het gras bij de buren een heel stuk groener is en het lijkt je heerlijk het roer eens helemaal om te gooien.
3 — Een mooi huis, een auto, leuke reizen en een goed salaris. Allemaal zaken die je vroeger pas op je 40e of 50e had. Nu heb je ze vaak al op je dertigste bereikt. En juist omdat dertigers dit allemaal zo snel bereikt hebben, gaan ze nadenken over het nut van het leven.

Goed, dat zijn dus de grootste problemen, maar wat kun je er nou aan doen? Nienke Wijnants wist raad:
1 — Uit tal van onderzoeken is gebleken dat kiezen altijd gelukkiger maakt dan niet kiezen. Ook al blijkt achteraf dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt. Dus dertiger…Kies! En twijfel niet langer!
2 — Leer jezelf aan om blij te zijn met iets dat goed genoeg is, in plaats van door te streven naar iets dat perfect is. En, heel belangrijk, stop met vergelijken! Jezelf vergelijken met anderen leidt vaak tot ontevredenheid. Je wordt een stuk gelukkiger als je van je eigen kracht uitgaat. Dus bedenk wat JIJ belangrijk vindt en wanneer JOUW leven zinvol is.
3 — Het kan toch niet zo zijn dat het streven naar materiële zaken het enige is waarvoor je op de wereld bent gezet? Zo oppervlakkig kan het toch nooit zijn? Wat is eigenlijk het nut van dit leven? Worstel je vaak met dit soort vragen, kijk dan eens of je ergens vrijwilligerswerk kunt doen.

Dat laatste zou alleen nog maar meer stress opleveren mijns inziens. Tenslotte hebben veel dertigers het al zo druk dat ze eraan onderdoor gaan (burn-out enzo).

Toch niet zo makkelijk op te lossen als je denkt. Hmz. Achja. Wil je er meer over weten? Dan heeft de AVRO ook nog de test en een hele site met veel fragmenten uit de uitzending op het internet geknald.

Ga er gerust eens kijken. (De column van Joep van Deudekom kan ik je van harte aanbevelen.)

Maar dit keer met 50% korting via mijn werk. Das het betere werk! (Letterlijk en figuurlijk.)

Ik had besloten dat mijn familie er toch maar eens aan moest geloven en dus ging ik samen met mijn moeder en mijn zus. Wat ik vantevoren al verwacht had: mijn moeder vond het heerlijk, genoot er met volle teugen van (net als ik) en mijn zus bekeek alles feitelijk vrij rationeel en koeltjes. Twee mensen dus met een totaal verschillende beleving van het uitje en dat is helemaal niet erg. Ik vond het wel leuk om te zien.

Even de highlights van het bezoek op een rijtje:

Stitch Live
Stitch Live is een show met realtime interactieve animatie (korte impressie). Stitch maakt vanuit de cockpit van een spacecruiser die hij gejat heeft een praatje met enkele mensen in het publiek. Ik had al zo’n voorgevoel dat ik wel eens doelwit zou kunnen gaan worden en jawel: Stitch herkende mij als zijnde ‘Crazy Sebastian’, een gevaarlijke Space Criminal die ontsnapt was uit Space Prison. Op de foto die ze van me gemaakt hadden, had ik helaas mijn ogen dicht, maar Stitch was vrij ad rem en zei: ‘See, Stitch caught you sleeping!’

The Rainforest Café
Dinsdagavond aten we in The Rainforest Café. Waarom is een etentje een hoogtepunt? Nou, omdat we alledrie iets hadden dat we ontzettend lekker vonden. Het was werkelijk subliem. Daar kwam bij dat het eten de avond tevoren bij Mickey’s Café een beetje tegen was gevallen. De bediening liep niet zo soepeltjes en het eten was ook niet heel erg briljant. Bovendien bleek je er niet (meer?) met je Postbank Creditcard te kunnen betalen. Een zeer vreemde zaak waardoor mijn zus zelfs nog moest gaan pinnen na afloop.

Big Thunder Mountain
Maar het allergaafste van de hele drie dagen Disneyland Resort Paris was toch wel het fantastische weer dat we gehad hebben (drie dagen lang zonnig ‘zonder jas’-weer) én dat op woensdag 18 maart 2009 om 14:30 mijn moeder (61 jaar!) voor het eerst in haar leven in een achtbaan gezeten heeft! Ze vond het wel een beetje eng (de snelheid en het schuin hangen in de bochten), maar ze heeft het toch maar mooi geflikt! You go gurl!

Vooral veel foto’s van de parade dit keer, te vinden alhier.

(De Uitslag, van Das Experiment)

Ja, nou, eh, het experiment is helemaal in de soep gelopen. En als je zo open bent om stap 1 op je weblog te zetten, dan moet je ook stap 2 zetten en mensen vertellen dat het niet goed gaat.

Wat gaat er niet goed? Nou, ik verlies gewoon veel teveel eiwit op het moment. Is dat dan gevaarlijk? Eh, ja. Dat kan op den duur erg gevaarlijk zijn. Gelukkig word ik streng in de gaten gehouden door mezelf, maar desondanks zijn er op het moment wat dingen met me aan de hand die me enigszins zorgen baren. Dat varieert van kleine dingetjes als aften tot bijvoorbeeld slecht zicht aan één oog en natuurlijk vochtophopingen in de benen en enkels (want dat is bij eiwittekort zeer gebruikelijk).

En nu dan? Nou, eh, als het goed is, belt vanmiddag mijn specialist mij terug om te bespreken wat we gaan doen. Gezien mijn aankomende uitje naar Disneyland Parijs, wil ik eigenlijk het liefst zo snel mogelijk weer ‘gezond’ zijn, want om daar nou met vochtige enkels rond te banjeren, daar heb ik geen zin in.

Ja, zo’n experimentje…je moet er wat voor over hebben! Zo blijkt.