En omdat ik het zelf niet beter zou kunnen vertellen, een (deel van een) recensie uit NRC Handelsblad van Coen van Zwol:

“Zesentwintig honden. Hijgend, met dode ogen, baant deze roedel zich gewelddadig een weg door Tel Aviv. Ze stoppen als altijd bij dat ene gebouw om te grommen naar een man die van achter zijn raam doodsbang op ze neerkijkt.

Met dit krachtige beeld begint de ‘geanimeerde documentaire’ Waltz with Bashir. Het is één van die films waarvan je verbaasd en opgewonden de bioscoop verlaat: documentairemaker Ari Folman toont oorlogswaanzin op een heel andere manier dan je gewend bent.

Waltz with Bashir behandelt de Israëlische invasie in Libanon van 1982, een militair succes dat uitliep op een moreel fiasco. Israël wilde de charismatische Bashir Gemayel, leider van de christelijke falangisten, als president van een bufferstaat installeren. Nadat hij was opgeblazen, namen de woedende falangisten, Israëls danspartners in Libanon, wraak op de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila. Drie dagen lang lag het getto van Warschau in West-Beiroet, terwijl het Israëlische leger wegkeek. De toen twintigjarige infanterist Folman was zijdelings betrokken bij de slachting, die drieduizend levens eiste.

Folman interviewt oude legerkameraden om zijn eigen geheugen op te frissen. Hun herinneringen blijken ingedikt tot surrealistische videoclips. Een nachtelijke rit met een pantserwagen door Zuid-Libanon om lijken naar het vliegveld te brengen, waarbij soldaten in blinde paniek met machinegeweren op de duisternis schieten. Een jongetje met granaatwerper dat in een boomgaard, onder strijkmuziek, een aanslag pleegt en wordt doodgeschoten.”

Een meesterwerkje. Niet voor niets heeft hij een lading prijzen gekregen. Aanrader!

de complete recensie
de site van de film