Vlak voor de jaarwisseling kom ik er ineens achter dat er in het Filmtheater Hilversum een film draait van mijn favoriete jeugdboek. Waarschijnlijk doordat ik zo weinig lees überhaupt een van mijn favoriete boeken: ‘Meester van de zwarte molen’ van Otfried Preußler (originele Duitse titel: ‘Krabat’ (naar de hoofdpersoon)).

Mijn verbazing en verrukking waren onmetelijk. Emile en Wolf waren snel overtuigd om mee te gaan naar het Filmtheater en dat gaan we binnenkort dan ook uitvoeren. Tot die tijd leek het me een goed idee om het boek nogmaals te lezen. Een paar jaar terug heb ik het in hardcover uitvoering gekocht bij bol.com, maar toen niet gelezen.

Gisteravond heb ik Jaar 1 en 2 gelezen (140 bladzijden) en vanavond Jaar 3 (75 bladzijden). Het verhaal heeft nog altijd een sterke uitwerking op me. Er zitten heel veel volwassen concepten in die een kind niet echt doorheeft. Toen ik het als kind las was het vooral de emotionele kant van het verhaal die me trok, de verbazing, de vragen van Krabat, de afschuw, de liefde, de vriendschap en het verdriet.

Het herlezen van het boek confronteerde me erg met mijn volwassenheid. Ook al leef ik er niet naar en wil ik het zeker niet (altijd?) toegeven… ik ben toch volwassen, al was het alleen maar door mijn opgedane levenservaring. Het verandert je kijk op dingen, zo ook op dit boek. Ergens is dat wel jammer.

Het maakt me echter des te benieuwder naar de film, die overigens geregisseerd is door Marco Kreuzpaintner (Sommersturm). Naar wat ik uit trailers en interviews heb kunnen opmaken, is het een waar meesterwerkje geworden. We gaan het binnenkort meemaken. Ik zal er dan over berichten.

Hier vind je de site van de film en het blog ervan.

Afgelopen vrijdag 11 december was het weer tijd voor het jaarlijkse uitje naar Clouseau in het Sportpaleis. Het is eigenlijk heel wonderlijk dat het ook deze zevende keer wéér helemaal fantastisch was: de sfeer, de bizarre podiumopzet en de ‘special effects’.

Toen Emile, Wolf, René en ik in Antwerpen aangekomen waren, zijn we wat gaan eten bij de woktent die we daar vorig jaar gespot hadden. Ach. Emile, Wolf en ik waren het er wel over eens dat het geen groter succes was dan de La Place in Antwerpen Centrum die we de afgelopen jaren bezochten.

Het podium was dit jaar eigenlijk voor het eerst sinds 2003 (tellen we 2005 met de karretjes even niet mee) weer gesitueerd in het midden van het veld, maar dat was nog niet alles. Het was, zoals je in het filmpje onderaan kunt zien, een soort van doolhof tussen het publiek door. Daardoor waren er in feite meer dan 1000 staanplaatsen aan de podiumrand en had je, waar je ook stond, zeker wel één keer tijdens het concert de kans om Koen en Kris van heel dichtbij te zien.

De opkomst was leuk gedaan. Voorafgaand aan het concert speelden er videoclips van Q-Music op de vier beeldschermen in de hoeken van de zaal en de laatste clip voor het concert was Feel van Robbie Williams. Tijdens Feel kwamen de muzikanten zeer nonchalant het podium op, begonnen een beetje mee te spelen, waarna de achtergrondzanger en -zangeres opkwamen en tenslotte Kris en Koen. Erg leuk gedaan!

Wat ook werkelijk schitterend was, was de LED-rand die op de tweede ring gemonteerd was. Je moet het je voorstellen als een beeldscherm dat eigenlijk de hele arena rond ging. Er waren tijdens het concert allerlei animaties en videobeelden op te zien, waardoor je gek genoeg (in zo’n grote zaal) het gevoel kreeg van een heel intiem concert. Het omringde je letterlijk en figuurlijk. Bijzonder goed bedacht en uitgevoerd!

Ergens in de tweede helft kwam dan de schaarlift in het spel, die Koen en Kris naar de tweede ring verplaatste waar ze al zingend en spelend een paar rondjes hebben gelopen achter de LED-rand. Super voor de mensen op de tweede ring, die zo voor het eerst echt goed te kans kregen om de heren eens van dichtbij te bewonderen. Na een paar nummers kwamen ze via een gangpad van de eerste ring weer terug naar beneden naar het podium.

Zoals je in het filmpje kunt zien, is het podium echt heel erg lang. Koen heeft tijdens het concert behoorlijk wat meters afgelegd, al springend, rennend en…zingend! We waren het er roerend over eens dat hij een ijzeren conditie moet hebben, want wij werden alleen al moe van het ernaar kijken!

Toneelstuk. Boek. Film. Nouja, tis geen Hints.

In januari 2007 maakte ik kennis met The Queen’s English Theatre Company, een theatergezelschap in Amsterdam dat uitsluitend in het Engels speelt. In 2007 speelden ze een prachtige ‘Torch Song Trilogy’. In 2008 hebben ze ‘Little Shop Of Horrors’ ten tonele gebracht, maar daar ben ik niet heen geweest.

Dit jaar speelden ze ‘The History Boys’. En hoe!
Nadat Emile me erop attent maakte, ben ik me een klein beetje gaan inlezen en het leek me wel leuk, dus waren we op een bewuste dag in oktober in het CREA Theater in Amsterdam te vinden.

Blown away is een understatement. Het was echt super. Na afloop van de voorstelling heb ik thuis direct de film gedownload en eigenlijk had ik al snel besloten om nogmaals te gaan. Daarom heb ik twee vrienden (Juerd en Jeroen) aangespoord en die zagen het ook wel zitten.

En zo waren we afgelopen zondag met zijn drietjes in Amsterdam voor hun eerste en mijn tweede ronde van ‘The History Boys’. Het was de laatste voorstelling en het was wederom geweldig. Hier en daar werd er iets harder geslagen en wat vrijer gespeeld. Het was er zeker niet minder om.

En als je nou nieuwsgierig bent geworden…ik heb de dvd van de film.
Hieronder een paar foto’s van de voorstelling zoals die in Amsterdam te zien is geweest.

(Foto’s: Heleen Deenik)