Mijn oude Whirlpool-machientje had het niet meer zo makkelijk. Hij stopte halverwege, spoelde het programma versneld door, centrifugeerde niet. Waarschijnlijk en kapotte klok. Een nieuwe zou tussen de 150 en 200 euro gaan kosten en dat vond ik een machine van 10 jaar oud niet echt meer waard. Kortom: ik was het gezeik helemaal zat!
Gelukkig zijn er dan ouders die je kunnen helpen een gedegen keuze te maken voor een nieuwe machine. Gelukkig zijn er dan websites waar je die machine kunt bestellen. Gelukkig bezorgen ze die dan twee dagen later. Gelukkig nemen ze de oude machine mee en sluiten ze de nieuwe aan. Kortom: nauwelijks rompslomp!
En zo is vandaag mijn nieuwe AEG/Electrolux Lavamat 46210 bovenlader in gebruik genomen. Het is een plaatje om te zien en hij is ook een heel stuk stiller dan de inmiddels 10 jaar oude Whirlpool. Daarnaast is de bediening echt een eitje! Een grote draaiknop om het programma te kiezen (gesorteerd op textielsoort en temperatuur), een start/pauze knop en een supergroot display met de resterende wastijd erop. Blij mee!!!
Verder nog gedaan:
- mac mini voorzien van meer geheugen (en mijn oude grohe compas 1000 thermostaatkraan verkocht aan @jochm, de leverancier van het geheugen!)
- belastingaangifte 2009 ingevuld en verstuurd (er komt weer een leuk bedragje aan!)
- server gebackupt (wel zo veilig!)

zondag 31 januari 2010

Eindelijk kan ik er dan een stukje over schrijven. Gek genoeg, want ik heb de film 1 januari voor het eerst gezien. Daar was echter een probleempje mee: ik had twee dagen tevoren het boek gelezen en dat is dus in dit geval een zeer ernstige afrader! Het verhaal is voor de film toch dermate aangepast dat je er beter aan doet het boek niet vlak van tevoren te lezen. Na de film is het geen probleem, volgens mij.
Laat ik beginnen met te zeggen dat ik het boek en de film niet ga vergelijken. Het zijn twee op zich staande manieren om min of meer dezelfde boodschap(pen) over te brengen. Nu ik gister de film voor de tweede keer heb gezien, snap ik wat beter wat ze gedaan hebben en heb ik ook wel een idee waarom.
De film zit goed in elkaar en is amusant. De speelduur van twee uur is gerechtvaardigd vanwege de ingewikkeldheid van het verhaal. Er zit vaart in, mooie shots, en natuurlijk last but not least het acteergezelschap mag er zijn. De acteerprestaties van de toen nog maar 16-jarige David Kross (The Reader) als Krabat zijn erg okee. Daniel Brühl (Goodbye Lenin) vind ik perfect gecast als Tonda en ook
Robert Stadlober als Lyschko en Hanno Koffler als Juro (beiden uit Sommersturm) doen goeie zaken.
Als je de film zonder info vooraf bekijkt dan vallen veel special effects je misschien niet eens heel erg op. Dat is een goed teken. Ze dienen het verhaal, meer niet.
De muziek vinden veel mensen te bombastisch, maar het heeft mij niet gestoord, het kan het hebben. Toegegeven, het is een ‘slap aftreksel’ van Lord Of The Rings, maar ik ben van mening dat je het zo niet moet zien. Op zichzelf staand is dit een goeie score, die doet wat hij moet doen: zo nu en dan effectbejag, zo nu en dan mooie melodieën laten horen.