…door de gemeente Sittard. Het is triest maar waar. Al toen ik er nog woonde was het aan de gang. De oude kleuterschool aan de Heistraat, waar ons huis vlakbij woonde, werd al afgebroken toen ik nog heel erg jong was. Er staat nu een slagerij met woonhuis en een parkeerplaats met de benodigde glas-, plastic- en kledingbakken.
Tijdens mijn latere jeugd werd het winkelcentrum van Sittard grondig ‘vernieuwd’. Bij vernieuwen denken we vaak direct aan verbeteren, maar dat is het lang niet altijd. Hoewel ze op het moment sommige dingen wel weer goed aan het maken zijn.
Heel erg vind ik ook het compleet verdwijnen van mijn middelbare school. ‘Serviam’ was een RK scholengemeenschap met HAVO en VWO. Ik heb er een heel fijne tijd gehad en veel geleerd. Eerst was er nog sprake van dat het beroemde ‘torentje’ en de aula zouden blijven staan, maar toen daar de fik in was gegaan, moest het allemaal maar weg. Het leek de gemeente alleen maar goed uit te komen en de grond waar het op stond, is nu het dak van een parkeergarage. Doodzonde.
Afgelopen weekend kregen mijn zus en ik het fantastische idee om de wijk waar we opgegroeid waren (Overhoven) nog eens door te lopen. De drie belangrijkste componenten daarbij waren voor ons: ons huis, de kerk en de lagere school. Nadat we de laatste twee hadden gehad, hebben we besloten om ons oude huis tot een later moment te bewaren, want het was best heftig.
Hoewel ik al een tijdje wist dat de St. Jozefschool in verval was geraakt (ik was er al eens eerder nog eens langs gereden), was het nu pijnlijker dan toen. Het staat leeg, evenals de bijbehorende Mariahof. Het trieste daaraan is dat het een prachtig gebouw is. 
Er wonen nu wat mensen antikraak, om het tegen erger te beschermen, zo leerden we van de zeer vriendelijke jongeman van 26, die ons na aanbellen te woord stond en bijna direct aanbood ons rond te leiden. (Als je weet wie hij is, laat het even weten. We hebben ons niet eens voorgesteld!)
Het was super om er nog eens rond te lopen. De gang, de lokalen, de toiletten, de kelder waar we handenarbeid kregen, de voordeur die ik ooit nog boos uitgelopen ben, nadat ik een keer heel erg gepest was. Ik ben vandaag voor het eerst van mijn leven in de lerarenkamer geweest van mijn lagere school. Bizar. Helaas is het zeer vervallen, ook weer doodzonde. Een grote desillusie eigenlijk.
Na veel bedankjes aan de naamloze jongeman zetten we onze ontdekkingsreis voort naar de overkant van de straat, waar de RK kerk ligt. Zijn officiële naam is ‘Heilig Hart van Jezus’. Hoewel ik weinig meer doe met mijn geloof, is het wel een belangrijk onderdeel van mijn jeugd geweest.
De kerk is niet anders dan ik hem in mijn geheugen had. Er zijn halverwege schermen geplaatst om de ruimte wat kleiner te maken. We zijn vlak voor de zondagsmis binnen geweest om te kijken en foto’s te maken en we telden niet meer dan 25 bezoekers…
Veel dank aan de gemeente Sittard, voor het intact laten van deze kerk. Laten we hopen dat dit zo blijft en dat ze ook iets doen aan de St. Jozefschool. Bij voorkeur renoveren, maar in elk geval niet plat gooien!!!
Het was een wonderlijke dag, die me achteraf toch wel veel meer bleek te hebben geraakt dan ik verwacht had. En dan zijn we nog niet eens in ons oude huis geweest… dat wordt nog wat!
Meer over de Mariahof en de bijbehorende St. Jozefschool.
Meer over de kerk ‘Heilig Hart van Jezus’
Te hier alle foto’s van ons avontuur
Loading ...
Het gevoel van ‘het dorp’ van Friso Wiegersma…
Overigens vind ik de kop van het stukje niet erg sterk. De kerk is zelf aan het afglijden, de lagere school is afgedankt door het schoolbestuur en de middelbare school is volledig afgebrand. Het gemeentebestuur zorgt er vooral voor, dat het dorp niet vol komt te staan met afgebrande en vervallen gebouwen. Het is hooguit de tand des tijds die de fysieke herinneringen aan je jeugd, de nek omdraait.