Wat is er dan zo speciaal aan Avatar? Veel mensen beginnen gelijk over het verhaal te klagen, dat het op Pocahontas lijkt en dat het zo cliché is. Dat is absoluut waar, en als je het zo kort mogelijk moet omschrijven, heb je aan een half A4-tje genoeg. Daar stel ik tegenover dat je voor een goeie film geen uitmuntend verhaal nodig hebt. Ook geweldige verhalen kun je compleet verkloten in een film.

Het gaat om de samenwerking van alle verschillende elementen: verhaal, acteurs en hun prestaties, camerawerk, montage, muziek en special effects. In Avatar komen al deze disciplines naar mijn mening heel mooi samen tot een totaal-ervaring die voorlopig maar moeilijke te evenaren zal zijn. De film loopt als een trein, de verdeling van gebeurtenissen over de 161 minuten is heel evenwichtig en ook de opbouw naar de actie toe is zeer goed getimed.

Daar haaks bovenop staat de 3D-techniek die absoluut iets toevoegt. De wijdse landschappen, futuristische werkomgevingen, maar ook de ongelofelijk gedetailleerde computeranimatie is opzienbarend. De performance capture techniek die gebruikt is voor de gezichtsuitdrukkingen en bewegingen van de Avatars heeft een verbluffend goed resultaat opgeleverd.

De muziek van James Horner is mooi, maar de cd bevat dan helaas maar een fractie van de complete muziek (en niet de beste fractie, volgens mij). In de film is de muziek nergens nadrukkelijk aanwezig, behalve de scènes zonder dialoog, daar krijgt hij de kans om volledig tot zijn recht te komen en prachtige beelden prima te ondersteunen.

Kortom: een heel mooie totaalervaring. Als je hem nog niet gezien hebt, heb je echt wel iets gemist. En ook al is het dan allemaal erg cliché…om een quote uit ‘The History Boys’ aan te halen: ‘Clichés can be quite good fun, that’s how they came to be clichés.’

Een recensie uit Het Brabants Dagblad die de spijker redelijk recht op zijn kop slaat.
De performance capture techniek uitgelegd.
Interview van Discovery met James Cameron over Avatar.

Gelukkig zijn er dan ouders die je kunnen helpen een gedegen keuze te maken voor een nieuwe machine. Gelukkig zijn er dan websites waar je die machine kunt bestellen. Gelukkig bezorgen ze die dan twee dagen later. Gelukkig nemen ze de oude machine mee en sluiten ze de nieuwe aan. Kortom: nauwelijks rompslomp!

En zo is vandaag mijn nieuwe AEG/Electrolux Lavamat 46210 bovenlader in gebruik genomen. Het is een plaatje om te zien en hij is ook een heel stuk stiller dan de inmiddels 10 jaar oude Whirlpool. Daarnaast is de bediening echt een eitje! Een grote draaiknop om het programma te kiezen (gesorteerd op textielsoort en temperatuur), een start/pauze knop en een supergroot display met de resterende wastijd erop. Blij mee!!!

Verder nog gedaan:
- mac mini voorzien van meer geheugen (en mijn oude grohe compas 1000 thermostaatkraan verkocht aan @jochm, de leverancier van het geheugen!)
- belastingaangifte 2009 ingevuld en verstuurd (er komt weer een leuk bedragje aan!)
- server gebackupt (wel zo veilig!)

Tja. Ik kan hier dus echt niks mee, dit soort nieuwtjes. Wat een kutbericht vanavond. Arjen was een leuke collega. Ik heb niet heel veel met hem samengewerkt, maar zijn persoonlijkheid heeft een grote indruk achtergelaten. Arjen was een bijzonder mens, zoveel is zeker.

RIP Arjen.

www.kinkfm.com

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik het boek en de film niet ga vergelijken. Het zijn twee op zich staande manieren om min of meer dezelfde boodschap(pen) over te brengen. Nu ik gister de film voor de tweede keer heb gezien, snap ik wat beter wat ze gedaan hebben en heb ik ook wel een idee waarom.

De film zit goed in elkaar en is amusant. De speelduur van twee uur is gerechtvaardigd vanwege de ingewikkeldheid van het verhaal. Er zit vaart in, mooie shots, en natuurlijk last but not least het acteergezelschap mag er zijn. De acteerprestaties van de toen nog maar 16-jarige David Kross (The Reader) als Krabat zijn erg okee. Daniel Brühl (Goodbye Lenin) vind ik perfect gecast als Tonda en ook Robert Stadlober als Lyschko en Hanno Koffler als Juro (beiden uit Sommersturm) doen goeie zaken.

Qua special effects is het wel okee. Als je kijkt naar het toch vrij beperkte budget van een film als deze dan zijn de meeste dingen goed en mooi uitgepakt. Als je de film zonder info vooraf bekijkt dan vallen veel special effects je misschien niet eens heel erg op. Dat is een goed teken. Ze dienen het verhaal, meer niet.

De muziek vinden veel mensen te bombastisch, maar het heeft mij niet gestoord, het kan het hebben. Toegegeven, het is een ’slap aftreksel’ van Lord Of The Rings, maar ik ben van mening dat je het zo niet moet zien. Op zichzelf staand is dit een goeie score, die doet wat hij moet doen: zo nu en dan effectbejag, zo nu en dan mooie melodieën laten horen.

Als je het boek als kind gelezen hebt, moet je deze film zeker gaan zien. Als je als kind het boek niet gelezen hebt en je houdt een beetje van het genre, dan moet je de film zeker gaan zien en daarna het boek lezen. Wat je ook doet: lees het boek niet (vlak?) voordat je de film gaat zien!

Website | Imdb

Mijn verbazing en verrukking waren onmetelijk. Emile en Wolf waren snel overtuigd om mee te gaan naar het Filmtheater en dat gaan we binnenkort dan ook uitvoeren. Tot die tijd leek het me een goed idee om het boek nogmaals te lezen. Een paar jaar terug heb ik het in hardcover uitvoering gekocht bij bol.com, maar toen niet gelezen.

Gisteravond heb ik Jaar 1 en 2 gelezen (140 bladzijden) en vanavond Jaar 3 (75 bladzijden). Het verhaal heeft nog altijd een sterke uitwerking op me. Er zitten heel veel volwassen concepten in die een kind niet echt doorheeft. Toen ik het als kind las was het vooral de emotionele kant van het verhaal die me trok, de verbazing, de vragen van Krabat, de afschuw, de liefde, de vriendschap en het verdriet.

Het herlezen van het boek confronteerde me erg met mijn volwassenheid. Ook al leef ik er niet naar en wil ik het zeker niet (altijd?) toegeven… ik ben toch volwassen, al was het alleen maar door mijn opgedane levenservaring. Het verandert je kijk op dingen, zo ook op dit boek. Ergens is dat wel jammer.

Het maakt me echter des te benieuwder naar de film, die overigens geregisseerd is door Marco Kreuzpaintner (Sommersturm). Naar wat ik uit trailers en interviews heb kunnen opmaken, is het een waar meesterwerkje geworden. We gaan het binnenkort meemaken. Ik zal er dan over berichten.

Hier vind je de site van de film en het blog ervan.

Toen Emile, Wolf, René en ik in Antwerpen aangekomen waren, zijn we wat gaan eten bij de woktent die we daar vorig jaar gespot hadden. Ach. Emile, Wolf en ik waren het er wel over eens dat het geen groter succes was dan de La Place in Antwerpen Centrum die we de afgelopen jaren bezochten.

Het podium was dit jaar eigenlijk voor het eerst sinds 2003 (tellen we 2005 met de karretjes even niet mee) weer gesitueerd in het midden van het veld, maar dat was nog niet alles. Het was, zoals je in het filmpje onderaan kunt zien, een soort van doolhof tussen het publiek door. Daardoor waren er in feite meer dan 1000 staanplaatsen aan de podiumrand en had je, waar je ook stond, zeker wel één keer tijdens het concert de kans om Koen en Kris van heel dichtbij te zien.

De opkomst was leuk gedaan. Voorafgaand aan het concert speelden er videoclips van Q-Music op de vier beeldschermen in de hoeken van de zaal en de laatste clip voor het concert was Feel van Robbie Williams. Tijdens Feel kwamen de muzikanten zeer nonchalant het podium op, begonnen een beetje mee te spelen, waarna de achtergrondzanger en -zangeres opkwamen en tenslotte Kris en Koen. Erg leuk gedaan!

Wat ook werkelijk schitterend was, was de LED-rand die op de tweede ring gemonteerd was. Je moet het je voorstellen als een beeldscherm dat eigenlijk de hele arena rond ging. Er waren tijdens het concert allerlei animaties en videobeelden op te zien, waardoor je gek genoeg (in zo’n grote zaal) het gevoel kreeg van een heel intiem concert. Het omringde je letterlijk en figuurlijk. Bijzonder goed bedacht en uitgevoerd!

Ergens in de tweede helft kwam dan de schaarlift in het spel, die Koen en Kris naar de tweede ring verplaatste waar ze al zingend en spelend een paar rondjes hebben gelopen achter de LED-rand. Super voor de mensen op de tweede ring, die zo voor het eerst echt goed te kans kregen om de heren eens van dichtbij te bewonderen. Na een paar nummers kwamen ze via een gangpad van de eerste ring weer terug naar beneden naar het podium.

Zoals je in het filmpje kunt zien, is het podium echt heel erg lang. Koen heeft tijdens het concert behoorlijk wat meters afgelegd, al springend, rennend en…zingend! We waren het er roerend over eens dat hij een ijzeren conditie moet hebben, want wij werden alleen al moe van het ernaar kijken!

In januari 2007 maakte ik kennis met The Queen’s English Theatre Company, een theatergezelschap in Amsterdam dat uitsluitend in het Engels speelt. In 2007 speelden ze een prachtige ‘Torch Song Trilogy’. In 2008 hebben ze ‘Little Shop Of Horrors’ ten tonele gebracht, maar daar ben ik niet heen geweest.

Dit jaar speelden ze ‘The History Boys’. En hoe!
Nadat Emile me erop attent maakte, ben ik me een klein beetje gaan inlezen en het leek me wel leuk, dus waren we op een bewuste dag in oktober in het CREA Theater in Amsterdam te vinden.

Blown away is een understatement. Het was echt super. Na afloop van de voorstelling heb ik thuis direct de film gedownload en eigenlijk had ik al snel besloten om nogmaals te gaan. Daarom heb ik twee vrienden (Juerd en Jeroen) aangespoord en die zagen het ook wel zitten.

En zo waren we afgelopen zondag met zijn drietjes in Amsterdam voor hun eerste en mijn tweede ronde van ‘The History Boys’. Het was de laatste voorstelling en het was wederom geweldig. Hier en daar werd er iets harder geslagen en wat vrijer gespeeld. Het was er zeker niet minder om.

En als je nou nieuwsgierig bent geworden…ik heb de dvd van de film.
Hieronder een paar foto’s van de voorstelling zoals die in Amsterdam te zien is geweest.

(Foto’s: Heleen Deenik)

Nou is het hebben van de muziek één ding, dan heb je nog altijd geen sopraan die het kan/wil zingen. Gelukkig wist Ingrid (van Classic FM, die zelf het verhaal vertelt) raad! Ze kende namelijk wel iemand die dat zou willen doen. En zo kwam maandag Lizemijn Libgott bij ons langs.

Op haar website had ik gezien dat ze de stem van Melody heeft gedaan voor de Disneyfilm ‘De Kleine Zeemeermin II’. Wat ik niet wist, was dat ze ook voor heel veel tekenfilmseries van Jetix en Disney Channel stemmen verzorgd. En zo kwam ook naar voor dat ze in één van mijn favoriete series een van de hoofdrollen vertolkt: in Phineas & Ferb is zij namelijk de Nederlandse stem van Candace (en Baljeet)!

Ze heeft ‘Walking In The Air’ heel mooi voor ons gezongen in het Nederlands en afgelopen vrijdag mocht ik (als een soort rare tegenprestatie?) een kijkje nemen bij haar werk. Ze moest die dag voor de kerstaflevering van Phineas & Ferb de stemmen van Candace en Baljeet inspreken en -zingen.

Zo ging ik vrijdagochtend dus naar de studio in Bussum waar het allemaal gebeurde. Het was heel erg leuk om te zien. Ze zit of staat voor een grote monitor waarop ze de beelden en de tijdcode ziet. Op haar koptelefoon hoort ze de complete originele Engelse audio en dan wordt het zinnetje voor zinnetje in het Nederlands opgenomen met de beelden erbij, zodat je gelijk kan zien of het klopt. Super om een keer meegemaakt te hebben!

Na afloop bleek trouwens dat ik geluidstechnicus die de opname deed (Arjan van Asselt) ook nog kende van mijn schooltijd op de HKU. De wereld is toch wel erg klein af en toe!

Zoals je ziet doen we bovenaan de pagina wel de laatste 5 tweets. Das toch leuk voor de mensen die het een beetje willen volgen allemaal. Wat betreft het bloggen…ja, dat staat toch echt op een laag pitje.

Ik kan er weinig aan doen eigenlijk, geen zin is geen zin. Het laat zich niet dwingen…

Later!