Nu kan ik de hele reis voor je gaan beschrijven, maar eigenlijk is er maar één ding dat er echt uit sprong (letterlijk en figuurlijk), namelijk ons etentje op woensdagavond bij Café Mickey. Het is de enige plek waar je kunt dineren met Disneyfiguren erbij en zo hadden we voor het eten op tafel stond al Goofy, Mickey en Minnie langs zien komen… en toen kwam Tigger (Teigetje)…

Vorig jaar heb ik voor de gelegenheid via ebay een Rainbow Mickey Pin gekocht. Zoals de regenboogvlag een homosymbool is, is de Rainbow Mickey dat ook. Kennelijk was Teigetje hiervan op de hoogte, want hij wees er gelijk naar. In eerste instantie had ik geen idee wat hij bedoelde, want ik had er geen erg meer in dat ik het ding opgespeld had. Dat de Disneyfiguren niet mogen spreken, maakt het ook niet makkelijker, maar na een tijdje (en met wat hulp van mijn tafelgenoten) was het uiteindelijk duidelijk. Ondertussen had hij Andy en Juerd helemaal gek gekieteld en was hij uiteindelijk aan tafel gaan zitten en had het glas cola van Silvester gepakt om er wat uit te ‘drinken’.

Daarna wilde hij weten of ik bij een van de andere jongens in het gezelschap hoorde. Dus ging hij wijzen, maar het was steeds nee. Uiteindelijk wees hij naar zichzelf en naar mij. Ik vond dat een goed plan, dus ik knikte en stond op om hem te knuffelen. Toen ik achter de tafel vandaan was, sprong hij gelijk als een dolle in mijn armen, waardoor ik bijna omviel. Het was een zeer knus moment.

Terwijl hij verder ging naar de andere tafeltjes lachten wij na en begonnen aan ons eten. Toen ik een paar minuten later naar hem keek (hij was toen een tafeltje of 5 opgeschoten), gooide hij een overduidelijke handkus naar mij toe en sloeg een paar keer met zijn poot op zijn hart, waardoor wij weer een lachstuip kregen.

Een paar gangen later zag ik dat hij weer onze kant op kwam. Dit keer om te proberen uit te vissen of er andere koppeltjes in ons gezelschap zaten. Eerst weer door te wijzen, daarna ging hij bij iedereen de handen controleren op ringen. Die vond hij overigens alleen bij Lennard en die gaf toe dat het een vrouw betrof en geen man. Ten einde raad besloot hij toen maar dat Andy en Juerd een koppel moesten worden, Lennard en Silvester ook, en ik hoorde natuurlijk al bij hem, wat hij weer stevig benadrukte met een paar klappen op zijn hart en een handzoen.

Plotseling zag hij buiten kinderen staan zwaaien en zonder enige twijfel opende hij de nooddeur die naast onze tafel zat en liep naar buiten. Na deze korte onderbreking (en wat welkome frisse lucht voor ons), werd hij door de begeleider van de Disneyfiguren aangesproken dat het tijd was om verder te gaan, maar hij had nog even tijd nodig bij ons.

Hij dook in het kassahokje achter onze tafel, duidelijk op zoek naar pen en papier. Helaas lag er alleen papier, dus hij ging terug naar een andere tafel en gebaarde dat hij een pen nodig had. Een van de kinderen gaf snel zijn pen af en prompt liep hij terug naar onze tafel. Hij begon op het papiertje te schrijven terwijl ik al vroeg of hij Grindr had (hij schudde nee). Toen hij uitgeschreven was, kwam hij langs de toch al krappe ruimte achter Silvester, Lennard en mij naar me toe om me het papiertje te overhandigen: ‘Teigetje ♥ van jou!’

Na nog een grote knuffel en meer hartgeklop en handzoenen ging hij terug verder het restaurant in. (Het jongetje van de pen kwam uiteindelijk zelf zijn pen maar pakken, want die was hij vergeten terug te geven.) We waren het er met zijn vijven wel over eens dat we nog nooit zo’n leuk diner hadden meegemaakt. Blijft de vraag: wie zat er in dat pak? Kennelijk een Nederlandssprekend persoon, die ook nog het regenboogsymbool kent en weet wat Grindr is… de jacht is begonnen! ;-)

Wordt vervolgd!

De nieuwe site maakt alles even belangrijk. Dat is een goed ding, want zo kun je vanaf mijn homepage gelijk optimaal volgen wat er allemaal gebeurt. Af en toe een blogje, wat vaker een tweet en soms een twitpic.

Er zijn wel ook wat dingen verdwenen, maar zo gaat dat bij reorganisaties.

Tot zover deze ingelaste uitzending!

Wil je gezellig mee Google+-en? Surf dan snel naar deze link.

Als het er allemaal een beetje acceptabel uitziet, ben ik dus in staat om vanaf nu ook van locatie te bloggen. We zullen zien!

—

Het resultaat mag er zijn! Of ik er veel gebruik van zal maken is natuurlijk nog maar de vraag, want de WordPress app voor de iPhone crasht om de haverklap, maar het resultaat is goed, zelfs met een plaatje erbij!

Conclusie: test geslaagd, maar of het werkelijk nieuw leven gaat opleveren? We zullen zien! Dus…

Het bezoekje ging (eerlijk is eerlijk) voornamelijk om de nieuwe houten racer ‘Joris en de Draak’. Dus in plaats van door de poort rechtdoor, gingen we gelijk rechtsaf richting ‘Fata Morgana’. Daar was flink aan gewerkt, het zag er een stuk beter uit dan eerder dit jaar. Zelfs de gordijntjes tussen de kamers gingen weer dicht!

Toen was het tijd voor ‘Joris en de Draak’. Laat ik zeggen dat ik nooit gek ben geweest op de ‘Pegasus’. Dat ding maakte namelijk geen bochten, maar hoekjes. Qua comfort was het een drama en het was ook niet echt spectaculair. Als je ziet wat er nu op die plek staat, dan moet je toch een paar keer knipperen met je ogen. Het ding is alleen al om te zien (en te ruiken) een feestje. Kom je vanaf de ‘Fata Morgana’ dan zie je als eerste de twee grote torens waarop de eerste bocht ligt. Doorlopend passeer je de behoorlijk fors uitgevallen Draak en kom je uiteindelijk bij de uitgang en daarna bij de ingang.

De wachtrij loopt onder de baan door en is niet in te korten. Geeft niet, want alleen al onderstaand plaatje is de wandeling meer dan waard.

Hieronder nog een paar kiekjes: in het vertrekstation (waterzijde), een flyover en een berg hout.

Uiteraard hebben we ook de meeste andere attracties nog wel met één of meerdere bezoekjes vereerd, maar dit was toch wel duidelijk het hoogtepunt! De Efteling heeft er een absolute topper bij!

Toen het park ging sluiten, kwam René op het fantastische idee om te vragen of de mogelijkheid bestond om bij Bosrijk (het bungalowpark van de Efteling) een hapje te eten. Na wat printwerk en een telefoontje bleek dat het geen probleem was, dus wij richting Bosrijk. Het was een lekkere maaltijd en na afloop hebben we nog even een illegaal wandelingetje over het park gemaakt. Het is erg mooi, dat mag gezegd, maar of ik er het geld voor over zou hebben om er te verblijven… ik denk het niet.

Daarna heb ik René naar huis gebracht en toen moe maar zeer voldaan! Het was een erg geslaagde dag! :-)

Op advies van het internet heb ik in een glas wat azijn gedaan, daar een dekseltje op gemaakt met gaatjes erin, zodat de vliegjes er wel in maar niet meer uit kunnen. Dat heeft er tot nu toe twee gevangen, dus we kunnen niet spreken van een groot succes.

Gisteravond had ik echter bezoek dat graag zoete witte wijn dronk. De glazen had ik (overigens niet met opzet) op tafel laten staan… en vanmorgen zaten ze propvol met fruitvliegjes. Helaas kwam ik daar pas achter toen ik ze wilde opruimen en dus waren alle vliegjes ook zo weer gevlogen. Ernstige fail mijnerzijds! Misschien trappen ze er later vandaag of vannacht nog een keer in.

Wikipedia

Update 6 september 2010:
De fruitvliegjes zijn dom en derhalve trof ik ze vanmorgen wederom in het (dit keer bewust) achtergelaten wijnglas aan. Eentje zat op de rand en kon bij het afsluiten van het glas ontsnappen. Maar met mijn matineuze vingervlugheid had ik hem zo te pakken. Twee zitten er gevangen in het glas. Three down, geen idee hoeveel to go!

Tijdens mijn latere jeugd werd het winkelcentrum van Sittard grondig ‘vernieuwd’. Bij vernieuwen denken we vaak direct aan verbeteren, maar dat is het lang niet altijd. Hoewel ze op het moment sommige dingen wel weer goed aan het maken zijn.

Heel erg vind ik ook het compleet verdwijnen van mijn middelbare school. ‘Serviam’ was een RK scholengemeenschap met HAVO en VWO. Ik heb er een heel fijne tijd gehad en veel geleerd. Eerst was er nog sprake van dat het beroemde ‘torentje’ en de aula zouden blijven staan, maar toen daar de fik in was gegaan, moest het allemaal maar weg. Het leek de gemeente alleen maar goed uit te komen en de grond waar het op stond, is nu het dak van een parkeergarage. Doodzonde.

Afgelopen weekend kregen mijn zus en ik het fantastische idee om de wijk waar we opgegroeid waren (Overhoven) nog eens door te lopen. De drie belangrijkste componenten daarbij waren voor ons: ons huis, de kerk en de lagere school. Nadat we de laatste twee hadden gehad, hebben we besloten om ons oude huis tot een later moment te bewaren, want het was best heftig.

Hoewel ik al een tijdje wist dat de St. Jozefschool in verval was geraakt (ik was er al eens eerder nog eens langs gereden), was het nu pijnlijker dan toen. Het staat leeg, evenals de bijbehorende Mariahof. Het trieste daaraan is dat het een prachtig gebouw is. Er wonen nu wat mensen antikraak, om het tegen erger te beschermen, zo leerden we van de zeer vriendelijke jongeman van 26, die ons na aanbellen te woord stond en bijna direct aanbood ons rond te leiden. (Als je weet wie hij is, laat het even weten. We hebben ons niet eens voorgesteld!)

Het was super om er nog eens rond te lopen. De gang, de lokalen, de toiletten, de kelder waar we handenarbeid kregen, de voordeur die ik ooit nog boos uitgelopen ben, nadat ik een keer heel erg gepest was. Ik ben vandaag voor het eerst van mijn leven in de lerarenkamer geweest van mijn lagere school. Bizar. Helaas is het zeer vervallen, ook weer doodzonde. Een grote desillusie eigenlijk.

Na veel bedankjes aan de naamloze jongeman zetten we onze ontdekkingsreis voort naar de overkant van de straat, waar de RK kerk ligt. Zijn officiële naam is ‘Heilig Hart van Jezus’. Hoewel ik weinig meer doe met mijn geloof, is het wel een belangrijk onderdeel van mijn jeugd geweest.

De kerk is niet anders dan ik hem in mijn geheugen had. Er zijn halverwege schermen geplaatst om de ruimte wat kleiner te maken. We zijn vlak voor de zondagsmis binnen geweest om te kijken en foto’s te maken en we telden niet meer dan 25 bezoekers…

Veel dank aan de gemeente Sittard, voor het intact laten van deze kerk. Laten we hopen dat dit zo blijft en dat ze ook iets doen aan de St. Jozefschool. Bij voorkeur renoveren, maar in elk geval niet plat gooien!!!

Het was een wonderlijke dag, die me achteraf toch wel veel meer bleek te hebben geraakt dan ik verwacht had. En dan zijn we nog niet eens in ons oude huis geweest… dat wordt nog wat!

Meer over de Mariahof en de bijbehorende St. Jozefschool.
Meer over de kerk ‘Heilig Hart van Jezus’
Te hier alle foto’s van ons avontuur

De Parade (voor de niet-kenners onder u) is een soort kermis met in plaats van heftige attracties: theater! In al zijn verscheidenheid trouwens, want we hebben gister best veel muziek gezien, cabaret, maar ook video en drama. Korte voorstellingen van meestal een dik half uur.

Het was natuurlijk wel een warme dag en dat was met name in de tenten goed te merken. Wel even zweten, maar het was het meer dan waard. We zijn begonnen met een hapje eten. Er staat een grote tent met aan de ene kant Spaans voer en aan de andere kant Italiaans. Emile en Wolf gingen voor de Spaanse kant en ik heb mezelf getrakteerd op een overigens verrukkelijke spaghetti bolognese.

Na het eten nog een kopje thee gedaan en toen was het tijd voor voorstelling nummer één: Sven Ratzke (& Band). Ik had nog nooit van hem gehoord, maar hij is zo’n beetje half Nederlands en half Duits en dat was zijn korte voorstellinkje ook. Wel erg leuk. Hij improviseert ontzettend goed en de liedjes die hij bracht waren ook stuk voor stuk prima in orde. Verrassende arrangementen en goeie uitvoering. (linkje naar zijn site)

De tweede voorstelling van de avond was eigenlijk een gokje. ‘Leonard & Jeroen’, we hadden geen idee wat we ervan moesten verwachten en uiteindelijk was het wel amusant, maar niet goed, zeker niet.
Of gewoon niet ons genre, dat klinkt misschien wat vriendelijker, sorry jongens!

De derde en laatste tent die we bezochten was die van Mevrouw Ten Kate. Nou, ik weet niet of u tot mijn generatie hoort en haar kent van de kindertelevisie van de VPRO op zondagochtend. Als dat zo is, dan kan ik alleen maar zeggen: jeugdsentiment. We hebben eigenlijk een live aflevering gezien van de serie, inclusief een hoop leuke liedjes, publieksparticipatie en snotvergéme een vervelend voorval! Superleuk!

Kortom: het was een erg leuke avond. De Parade is een aanrader voor mensen die van theater houden. Als je er nog nooit bent geweest: zeker een keertje doen!

Als uitsmijter nog een geweldig filmpje dat ik maakte bij de Silent Disco…

Mijn inschatting in dezen was correct. Al op het perron van Sittard stond er een aantal klaar. Ze gingen naar Eindhoven. Grotere stad, dacht ik nog, dus dat zal wel massaler en dus gezelliger zijn (hoe meer zielen…). In Eindhoven aangekomen werd mij duidelijk dat het daar niet aan kon liggen, want ook hier stapte een grote menigte oranje gekleed gespuis ‘mijn’ trein binnen. Deze groep verplaatste zich deels naar Den Bosch en deels naar Utrecht, waar ik samen met hen de trein verliet. Aan de overkant van het perron waar we aankwamen stond een volgende groep klaar. Dit waren blijkbaar mensen die Amsterdam boven Utrecht verkozen om het toen nog vermeende feestje te gaan vieren.

Aangekomen op mijn eindstation (Hilversum) was het ook daar een drukte van belang. En onder het motto ‘een trein is veel groter dan je denkt’ werden er hordes oranjesupporters in een Sprinter geperst, die zich vervolgens in beweging zette richting Amsterdam. Mijn conclusie was dat dit soort feestjes kennelijk gevierd moet worden in een andere stad dan je eigen woonplaats.

Terwijl ik me die avond thuis op de bank installeerde om het verlies van Oranje op mijn televisie te bekijken met op de achtergrond het vuvuzelagetoeter van de buren, dacht ik aan al die mensen op pleinen in vreemde steden. Na de wedstrijd was ik blij dat ik er niet tussen had gestaan en direct mijn bed in kon om het allemaal te vergeten.

En de volgende dag was het olielek alweer in het nieuws, dinsdag nog even de huldiging en woensdag het noodweer. Nederland vergeet snel. Gelukkig.