De nieuwe site maakt alles even belangrijk. Dat is een goed ding, want zo kun je vanaf mijn homepage gelijk optimaal volgen wat er allemaal gebeurt. Af en toe een blogje, wat vaker een tweet en soms een twitpic.

Er zijn wel ook wat dingen verdwenen, maar zo gaat dat bij reorganisaties.

Tot zover deze ingelaste uitzending!

Wil je gezellig mee Google+-en? Surf dan snel naar deze link.

Als het er allemaal een beetje acceptabel uitziet, ben ik dus in staat om vanaf nu ook van locatie te bloggen. We zullen zien!

—

Het resultaat mag er zijn! Of ik er veel gebruik van zal maken is natuurlijk nog maar de vraag, want de WordPress app voor de iPhone crasht om de haverklap, maar het resultaat is goed, zelfs met een plaatje erbij!

Conclusie: test geslaagd, maar of het werkelijk nieuw leven gaat opleveren? We zullen zien! Dus…

Het bezoekje ging (eerlijk is eerlijk) voornamelijk om de nieuwe houten racer ‘Joris en de Draak’. Dus in plaats van door de poort rechtdoor, gingen we gelijk rechtsaf richting ‘Fata Morgana’. Daar was flink aan gewerkt, het zag er een stuk beter uit dan eerder dit jaar. Zelfs de gordijntjes tussen de kamers gingen weer dicht!

Toen was het tijd voor ‘Joris en de Draak’. Laat ik zeggen dat ik nooit gek ben geweest op de ‘Pegasus’. Dat ding maakte namelijk geen bochten, maar hoekjes. Qua comfort was het een drama en het was ook niet echt spectaculair. Als je ziet wat er nu op die plek staat, dan moet je toch een paar keer knipperen met je ogen. Het ding is alleen al om te zien (en te ruiken) een feestje. Kom je vanaf de ‘Fata Morgana’ dan zie je als eerste de twee grote torens waarop de eerste bocht ligt. Doorlopend passeer je de behoorlijk fors uitgevallen Draak en kom je uiteindelijk bij de uitgang en daarna bij de ingang.

De wachtrij loopt onder de baan door en is niet in te korten. Geeft niet, want alleen al onderstaand plaatje is de wandeling meer dan waard.

Hieronder nog een paar kiekjes: in het vertrekstation (waterzijde), een flyover en een berg hout.

Uiteraard hebben we ook de meeste andere attracties nog wel met één of meerdere bezoekjes vereerd, maar dit was toch wel duidelijk het hoogtepunt! De Efteling heeft er een absolute topper bij!

Toen het park ging sluiten, kwam René op het fantastische idee om te vragen of de mogelijkheid bestond om bij Bosrijk (het bungalowpark van de Efteling) een hapje te eten. Na wat printwerk en een telefoontje bleek dat het geen probleem was, dus wij richting Bosrijk. Het was een lekkere maaltijd en na afloop hebben we nog even een illegaal wandelingetje over het park gemaakt. Het is erg mooi, dat mag gezegd, maar of ik er het geld voor over zou hebben om er te verblijven… ik denk het niet.

Daarna heb ik René naar huis gebracht en toen moe maar zeer voldaan! Het was een erg geslaagde dag! :-)

Op advies van het internet heb ik in een glas wat azijn gedaan, daar een dekseltje op gemaakt met gaatjes erin, zodat de vliegjes er wel in maar niet meer uit kunnen. Dat heeft er tot nu toe twee gevangen, dus we kunnen niet spreken van een groot succes.

Gisteravond had ik echter bezoek dat graag zoete witte wijn dronk. De glazen had ik (overigens niet met opzet) op tafel laten staan… en vanmorgen zaten ze propvol met fruitvliegjes. Helaas kwam ik daar pas achter toen ik ze wilde opruimen en dus waren alle vliegjes ook zo weer gevlogen. Ernstige fail mijnerzijds! Misschien trappen ze er later vandaag of vannacht nog een keer in.

Wikipedia

Update 6 september 2010:
De fruitvliegjes zijn dom en derhalve trof ik ze vanmorgen wederom in het (dit keer bewust) achtergelaten wijnglas aan. Eentje zat op de rand en kon bij het afsluiten van het glas ontsnappen. Maar met mijn matineuze vingervlugheid had ik hem zo te pakken. Twee zitten er gevangen in het glas. Three down, geen idee hoeveel to go!

Tijdens mijn latere jeugd werd het winkelcentrum van Sittard grondig ‘vernieuwd’. Bij vernieuwen denken we vaak direct aan verbeteren, maar dat is het lang niet altijd. Hoewel ze op het moment sommige dingen wel weer goed aan het maken zijn.

Heel erg vind ik ook het compleet verdwijnen van mijn middelbare school. ‘Serviam’ was een RK scholengemeenschap met HAVO en VWO. Ik heb er een heel fijne tijd gehad en veel geleerd. Eerst was er nog sprake van dat het beroemde ‘torentje’ en de aula zouden blijven staan, maar toen daar de fik in was gegaan, moest het allemaal maar weg. Het leek de gemeente alleen maar goed uit te komen en de grond waar het op stond, is nu het dak van een parkeergarage. Doodzonde.

Afgelopen weekend kregen mijn zus en ik het fantastische idee om de wijk waar we opgegroeid waren (Overhoven) nog eens door te lopen. De drie belangrijkste componenten daarbij waren voor ons: ons huis, de kerk en de lagere school. Nadat we de laatste twee hadden gehad, hebben we besloten om ons oude huis tot een later moment te bewaren, want het was best heftig.

Hoewel ik al een tijdje wist dat de St. Jozefschool in verval was geraakt (ik was er al eens eerder nog eens langs gereden), was het nu pijnlijker dan toen. Het staat leeg, evenals de bijbehorende Mariahof. Het trieste daaraan is dat het een prachtig gebouw is. Er wonen nu wat mensen antikraak, om het tegen erger te beschermen, zo leerden we van de zeer vriendelijke jongeman van 26, die ons na aanbellen te woord stond en bijna direct aanbood ons rond te leiden. (Als je weet wie hij is, laat het even weten. We hebben ons niet eens voorgesteld!)

Het was super om er nog eens rond te lopen. De gang, de lokalen, de toiletten, de kelder waar we handenarbeid kregen, de voordeur die ik ooit nog boos uitgelopen ben, nadat ik een keer heel erg gepest was. Ik ben vandaag voor het eerst van mijn leven in de lerarenkamer geweest van mijn lagere school. Bizar. Helaas is het zeer vervallen, ook weer doodzonde. Een grote desillusie eigenlijk.

Na veel bedankjes aan de naamloze jongeman zetten we onze ontdekkingsreis voort naar de overkant van de straat, waar de RK kerk ligt. Zijn officiële naam is ‘Heilig Hart van Jezus’. Hoewel ik weinig meer doe met mijn geloof, is het wel een belangrijk onderdeel van mijn jeugd geweest.

De kerk is niet anders dan ik hem in mijn geheugen had. Er zijn halverwege schermen geplaatst om de ruimte wat kleiner te maken. We zijn vlak voor de zondagsmis binnen geweest om te kijken en foto’s te maken en we telden niet meer dan 25 bezoekers…

Veel dank aan de gemeente Sittard, voor het intact laten van deze kerk. Laten we hopen dat dit zo blijft en dat ze ook iets doen aan de St. Jozefschool. Bij voorkeur renoveren, maar in elk geval niet plat gooien!!!

Het was een wonderlijke dag, die me achteraf toch wel veel meer bleek te hebben geraakt dan ik verwacht had. En dan zijn we nog niet eens in ons oude huis geweest… dat wordt nog wat!

Meer over de Mariahof en de bijbehorende St. Jozefschool.
Meer over de kerk ‘Heilig Hart van Jezus’
Te hier alle foto’s van ons avontuur

De Parade (voor de niet-kenners onder u) is een soort kermis met in plaats van heftige attracties: theater! In al zijn verscheidenheid trouwens, want we hebben gister best veel muziek gezien, cabaret, maar ook video en drama. Korte voorstellingen van meestal een dik half uur.

Het was natuurlijk wel een warme dag en dat was met name in de tenten goed te merken. Wel even zweten, maar het was het meer dan waard. We zijn begonnen met een hapje eten. Er staat een grote tent met aan de ene kant Spaans voer en aan de andere kant Italiaans. Emile en Wolf gingen voor de Spaanse kant en ik heb mezelf getrakteerd op een overigens verrukkelijke spaghetti bolognese.

Na het eten nog een kopje thee gedaan en toen was het tijd voor voorstelling nummer één: Sven Ratzke (& Band). Ik had nog nooit van hem gehoord, maar hij is zo’n beetje half Nederlands en half Duits en dat was zijn korte voorstellinkje ook. Wel erg leuk. Hij improviseert ontzettend goed en de liedjes die hij bracht waren ook stuk voor stuk prima in orde. Verrassende arrangementen en goeie uitvoering. (linkje naar zijn site)

De tweede voorstelling van de avond was eigenlijk een gokje. ‘Leonard & Jeroen’, we hadden geen idee wat we ervan moesten verwachten en uiteindelijk was het wel amusant, maar niet goed, zeker niet.
Of gewoon niet ons genre, dat klinkt misschien wat vriendelijker, sorry jongens!

De derde en laatste tent die we bezochten was die van Mevrouw Ten Kate. Nou, ik weet niet of u tot mijn generatie hoort en haar kent van de kindertelevisie van de VPRO op zondagochtend. Als dat zo is, dan kan ik alleen maar zeggen: jeugdsentiment. We hebben eigenlijk een live aflevering gezien van de serie, inclusief een hoop leuke liedjes, publieksparticipatie en snotvergéme een vervelend voorval! Superleuk!

Kortom: het was een erg leuke avond. De Parade is een aanrader voor mensen die van theater houden. Als je er nog nooit bent geweest: zeker een keertje doen!

Als uitsmijter nog een geweldig filmpje dat ik maakte bij de Silent Disco…

Mijn inschatting in dezen was correct. Al op het perron van Sittard stond er een aantal klaar. Ze gingen naar Eindhoven. Grotere stad, dacht ik nog, dus dat zal wel massaler en dus gezelliger zijn (hoe meer zielen…). In Eindhoven aangekomen werd mij duidelijk dat het daar niet aan kon liggen, want ook hier stapte een grote menigte oranje gekleed gespuis ‘mijn’ trein binnen. Deze groep verplaatste zich deels naar Den Bosch en deels naar Utrecht, waar ik samen met hen de trein verliet. Aan de overkant van het perron waar we aankwamen stond een volgende groep klaar. Dit waren blijkbaar mensen die Amsterdam boven Utrecht verkozen om het toen nog vermeende feestje te gaan vieren.

Aangekomen op mijn eindstation (Hilversum) was het ook daar een drukte van belang. En onder het motto ‘een trein is veel groter dan je denkt’ werden er hordes oranjesupporters in een Sprinter geperst, die zich vervolgens in beweging zette richting Amsterdam. Mijn conclusie was dat dit soort feestjes kennelijk gevierd moet worden in een andere stad dan je eigen woonplaats.

Terwijl ik me die avond thuis op de bank installeerde om het verlies van Oranje op mijn televisie te bekijken met op de achtergrond het vuvuzelagetoeter van de buren, dacht ik aan al die mensen op pleinen in vreemde steden. Na de wedstrijd was ik blij dat ik er niet tussen had gestaan en direct mijn bed in kon om het allemaal te vergeten.

En de volgende dag was het olielek alweer in het nieuws, dinsdag nog even de huldiging en woensdag het noodweer. Nederland vergeet snel. Gelukkig.

Dan nu over tot de orde van de dag. Vandaag vroeg collega Menno of ik zin had om ‘s middags mee te gaan naar Hilversum voor een rondleiding bij KPN, inclusief een bezoekje aan de uitzendtoren (de straalpaal).
Dat leek me uiteraard erg leuk, maar ik had niet verwacht dat het ook daadwerkelijk zo interessant zou zijn om dat daar allemaal eens te zien.

We begonnen met de toren. Op de 22e verdieping mochten we even rondlopen. Mooi panorama, alleen waren de ramen een beetje vies. Op de 23e hebben we de FM-zender van Sky Radio even bekeken en daarna gingen we weer naar beneden.

Aanleiding was namelijk de opening van het nieuwe Network Operations Center (NOC), waar het AVMC (voorheen Lopik) nu mee geïntegreerd is. Dat betekent dat KPN in Hilversum nu zowel het mobiele en vaste telefoonverkeer en alle landelijke en internationale verbindingen (satelliet, glas, alles eigenlijk) controleert, alsook alle radio- en tv-signalen die ze verzorgen.

Bovendien verzorgen ze ook de uitzendingen van Disney Channel en Disney XD (en nog een paar andere zenders). Daarvoor is er een complete uitzendstraat gebouwd naast het nieuwe NOC.

Erg mooi en leuk om eens te zien. Hieronder nog een kleine fotoimpressie.
(Geloof me, de grote versies wil je niet zien, allemaal onscherp enzo.)

Het heeft meer dan één nadeel. Tuurlijk, ik moet mijn boodschappen elders op de kop zien te tikken. Dat is op zich niet zo’n probleem, er ligt namelijk een Hoogvliet nog dichter bij mijn voordeur dan de bewuste Appie. Mijn werk ligt naast een grote Albert Heijn en een stukje verderop van mijn huis is een Super de Boer.

Een groter probleem is dat de toch al beperkte hoeveelheid parkeerplekjes in mijn wijk nu drastisch is afgenomen door al die bouwketen en vrachtwagens die blijkbaar nodig zijn bij een verbouwing. Ik ben dan wel zo dat ik weiger om 50 meter verderop te parkeren. Met name omdat onder die bomen mijn auto natuurlijk heel smerig gaat worden. Een lastig probleem. Ik heb vandaag bijna een half uur staan wachten op een plekje.

Maar verder ga ik het wel overleven. Ik heb besloten de komende 2 weken gewoon wat af te vallen. Prima moment ervoor! O, en vaker uit eten gaan, ook een goed plan. Als je nog andere ideeën hebt, of je wilt me uitnodigen: ga je gang!