Tijdens mijn latere jeugd werd het winkelcentrum van Sittard grondig ‘vernieuwd’. Bij vernieuwen denken we vaak direct aan verbeteren, maar dat is het lang niet altijd. Hoewel ze op het moment sommige dingen wel weer goed aan het maken zijn.

Heel erg vind ik ook het compleet verdwijnen van mijn middelbare school. ‘Serviam’ was een RK scholengemeenschap met HAVO en VWO. Ik heb er een heel fijne tijd gehad en veel geleerd. Eerst was er nog sprake van dat het beroemde ‘torentje’ en de aula zouden blijven staan, maar toen daar de fik in was gegaan, moest het allemaal maar weg. Het leek de gemeente alleen maar goed uit te komen en de grond waar het op stond, is nu het dak van een parkeergarage. Doodzonde.

Afgelopen weekend kregen mijn zus en ik het fantastische idee om de wijk waar we opgegroeid waren (Overhoven) nog eens door te lopen. De drie belangrijkste componenten daarbij waren voor ons: ons huis, de kerk en de lagere school. Nadat we de laatste twee hadden gehad, hebben we besloten om ons oude huis tot een later moment te bewaren, want het was best heftig.

Hoewel ik al een tijdje wist dat de St. Jozefschool in verval was geraakt (ik was er al eens eerder nog eens langs gereden), was het nu pijnlijker dan toen. Het staat leeg, evenals de bijbehorende Mariahof. Het trieste daaraan is dat het een prachtig gebouw is. Er wonen nu wat mensen antikraak, om het tegen erger te beschermen, zo leerden we van de zeer vriendelijke jongeman van 26, die ons na aanbellen te woord stond en bijna direct aanbood ons rond te leiden. (Als je weet wie hij is, laat het even weten. We hebben ons niet eens voorgesteld!)

Het was super om er nog eens rond te lopen. De gang, de lokalen, de toiletten, de kelder waar we handenarbeid kregen, de voordeur die ik ooit nog boos uitgelopen ben, nadat ik een keer heel erg gepest was. Ik ben vandaag voor het eerst van mijn leven in de lerarenkamer geweest van mijn lagere school. Bizar. Helaas is het zeer vervallen, ook weer doodzonde. Een grote desillusie eigenlijk.

Na veel bedankjes aan de naamloze jongeman zetten we onze ontdekkingsreis voort naar de overkant van de straat, waar de RK kerk ligt. Zijn officiële naam is ‘Heilig Hart van Jezus’. Hoewel ik weinig meer doe met mijn geloof, is het wel een belangrijk onderdeel van mijn jeugd geweest.

De kerk is niet anders dan ik hem in mijn geheugen had. Er zijn halverwege schermen geplaatst om de ruimte wat kleiner te maken. We zijn vlak voor de zondagsmis binnen geweest om te kijken en foto’s te maken en we telden niet meer dan 25 bezoekers…

Veel dank aan de gemeente Sittard, voor het intact laten van deze kerk. Laten we hopen dat dit zo blijft en dat ze ook iets doen aan de St. Jozefschool. Bij voorkeur renoveren, maar in elk geval niet plat gooien!!!

Het was een wonderlijke dag, die me achteraf toch wel veel meer bleek te hebben geraakt dan ik verwacht had. En dan zijn we nog niet eens in ons oude huis geweest… dat wordt nog wat!

Meer over de Mariahof en de bijbehorende St. Jozefschool.
Meer over de kerk ‘Heilig Hart van Jezus’
Te hier alle foto’s van ons avontuur

De Parade (voor de niet-kenners onder u) is een soort kermis met in plaats van heftige attracties: theater! In al zijn verscheidenheid trouwens, want we hebben gister best veel muziek gezien, cabaret, maar ook video en drama. Korte voorstellingen van meestal een dik half uur.

Het was natuurlijk wel een warme dag en dat was met name in de tenten goed te merken. Wel even zweten, maar het was het meer dan waard. We zijn begonnen met een hapje eten. Er staat een grote tent met aan de ene kant Spaans voer en aan de andere kant Italiaans. Emile en Wolf gingen voor de Spaanse kant en ik heb mezelf getrakteerd op een overigens verrukkelijke spaghetti bolognese.

Na het eten nog een kopje thee gedaan en toen was het tijd voor voorstelling nummer één: Sven Ratzke (& Band). Ik had nog nooit van hem gehoord, maar hij is zo’n beetje half Nederlands en half Duits en dat was zijn korte voorstellinkje ook. Wel erg leuk. Hij improviseert ontzettend goed en de liedjes die hij bracht waren ook stuk voor stuk prima in orde. Verrassende arrangementen en goeie uitvoering. (linkje naar zijn site)

De tweede voorstelling van de avond was eigenlijk een gokje. ‘Leonard & Jeroen’, we hadden geen idee wat we ervan moesten verwachten en uiteindelijk was het wel amusant, maar niet goed, zeker niet.
Of gewoon niet ons genre, dat klinkt misschien wat vriendelijker, sorry jongens!

De derde en laatste tent die we bezochten was die van Mevrouw Ten Kate. Nou, ik weet niet of u tot mijn generatie hoort en haar kent van de kindertelevisie van de VPRO op zondagochtend. Als dat zo is, dan kan ik alleen maar zeggen: jeugdsentiment. We hebben eigenlijk een live aflevering gezien van de serie, inclusief een hoop leuke liedjes, publieksparticipatie en snotvergéme een vervelend voorval! Superleuk!

Kortom: het was een erg leuke avond. De Parade is een aanrader voor mensen die van theater houden. Als je er nog nooit bent geweest: zeker een keertje doen!

Als uitsmijter nog een geweldig filmpje dat ik maakte bij de Silent Disco…

Mijn inschatting in dezen was correct. Al op het perron van Sittard stond er een aantal klaar. Ze gingen naar Eindhoven. Grotere stad, dacht ik nog, dus dat zal wel massaler en dus gezelliger zijn (hoe meer zielen…). In Eindhoven aangekomen werd mij duidelijk dat het daar niet aan kon liggen, want ook hier stapte een grote menigte oranje gekleed gespuis ‘mijn’ trein binnen. Deze groep verplaatste zich deels naar Den Bosch en deels naar Utrecht, waar ik samen met hen de trein verliet. Aan de overkant van het perron waar we aankwamen stond een volgende groep klaar. Dit waren blijkbaar mensen die Amsterdam boven Utrecht verkozen om het toen nog vermeende feestje te gaan vieren.

Aangekomen op mijn eindstation (Hilversum) was het ook daar een drukte van belang. En onder het motto ‘een trein is veel groter dan je denkt’ werden er hordes oranjesupporters in een Sprinter geperst, die zich vervolgens in beweging zette richting Amsterdam. Mijn conclusie was dat dit soort feestjes kennelijk gevierd moet worden in een andere stad dan je eigen woonplaats.

Terwijl ik me die avond thuis op de bank installeerde om het verlies van Oranje op mijn televisie te bekijken met op de achtergrond het vuvuzelagetoeter van de buren, dacht ik aan al die mensen op pleinen in vreemde steden. Na de wedstrijd was ik blij dat ik er niet tussen had gestaan en direct mijn bed in kon om het allemaal te vergeten.

En de volgende dag was het olielek alweer in het nieuws, dinsdag nog even de huldiging en woensdag het noodweer. Nederland vergeet snel. Gelukkig.

Dan nu over tot de orde van de dag. Vandaag vroeg collega Menno of ik zin had om ‘s middags mee te gaan naar Hilversum voor een rondleiding bij KPN, inclusief een bezoekje aan de uitzendtoren (de straalpaal).
Dat leek me uiteraard erg leuk, maar ik had niet verwacht dat het ook daadwerkelijk zo interessant zou zijn om dat daar allemaal eens te zien.

We begonnen met de toren. Op de 22e verdieping mochten we even rondlopen. Mooi panorama, alleen waren de ramen een beetje vies. Op de 23e hebben we de FM-zender van Sky Radio even bekeken en daarna gingen we weer naar beneden.

Aanleiding was namelijk de opening van het nieuwe Network Operations Center (NOC), waar het AVMC (voorheen Lopik) nu mee geïntegreerd is. Dat betekent dat KPN in Hilversum nu zowel het mobiele en vaste telefoonverkeer en alle landelijke en internationale verbindingen (satelliet, glas, alles eigenlijk) controleert, alsook alle radio- en tv-signalen die ze verzorgen.

Bovendien verzorgen ze ook de uitzendingen van Disney Channel en Disney XD (en nog een paar andere zenders). Daarvoor is er een complete uitzendstraat gebouwd naast het nieuwe NOC.

Erg mooi en leuk om eens te zien. Hieronder nog een kleine fotoimpressie.
(Geloof me, de grote versies wil je niet zien, allemaal onscherp enzo.)

Het heeft meer dan één nadeel. Tuurlijk, ik moet mijn boodschappen elders op de kop zien te tikken. Dat is op zich niet zo’n probleem, er ligt namelijk een Hoogvliet nog dichter bij mijn voordeur dan de bewuste Appie. Mijn werk ligt naast een grote Albert Heijn en een stukje verderop van mijn huis is een Super de Boer.

Een groter probleem is dat de toch al beperkte hoeveelheid parkeerplekjes in mijn wijk nu drastisch is afgenomen door al die bouwketen en vrachtwagens die blijkbaar nodig zijn bij een verbouwing. Ik ben dan wel zo dat ik weiger om 50 meter verderop te parkeren. Met name omdat onder die bomen mijn auto natuurlijk heel smerig gaat worden. Een lastig probleem. Ik heb vandaag bijna een half uur staan wachten op een plekje.

Maar verder ga ik het wel overleven. Ik heb besloten de komende 2 weken gewoon wat af te vallen. Prima moment ervoor! O, en vaker uit eten gaan, ook een goed plan. Als je nog andere ideeën hebt, of je wilt me uitnodigen: ga je gang!

Het voorprogramma bestond uit DJ Claire & Sheila Hill. Tenminste, dat moeten we aannemen, want we hebben ze nooit gezien. Er werd voorafgaand aan het concert best leuke muziek gedraaid, maar of dat nou was dankzij DJ Claire & Sheila Hill… ik kan het je niet vertellen.

Rond 9 uur was het tijd voor Mika zelf, die zoals altijd een spetterende entree maakte, een gelikte show afleverde, een paar knappe staaltjes Nederlands ten beste gaf en het overduidelijk erg naar zijn zin had.

Hij begon met twee grote hits van zijn eerste album om te vervolgen met een goeie mix van nieuw en oud materiaal. Hier en daar waren wat klassieke stukjes in het geheel verwerkt, waarvan de aria van de Koningin van de Nacht uit Mozarts Zauberflöte, uitgevoerd door een van de achtergrondzangeressen, wel het meest opvallend en zeker een hoogtepuntje was! DAMN!

Verder was het allemaal erg goed te behappen, hoewel de overgrote meerderheid van het publiek ernstig afhaakte bij de mooie balades ‘Over My Shoulder’ en ‘I See You’. Erg jammer voor de mensen die dat wél mooi vinden en willen horen.

De decors waren ook meer dan verbluffend. Iets over de helft stond er ineens een groot schrift op het podium waar even later de blazijden van verbrandden om een verschrikkelijk mooi tafereel te onthullen. Echt heel erg gaaf.

Het slot van het concert werd gevormd door de kneiters ‘Grace Kelly’ en ‘Lollipop’ en een grote hoeveelheid uit de kluiten gewassen ballonnen die het publiek gretig heen en weer sloeg door de zaal. Het was net niet zo’n groot feest als het openluchtconcert in het Westerpark in 2008, maar het was zeker fantastisch!

De voorstelling is eigenlijk een soort boekpresentatie. Wouter schreef namelijk een boekje met brieven aan zijn pasgeboren zoon. Of eigenlijk schreef hij de brieven al voor diens geboorte. Als je de voorstelling moet geloven zelfs voor diens verwekking. We zien een Wouter die gegroeid is door het vaderschap. Hij vertelt tevreden over zijn zoon Joshua, zijn familieleven en hoe hij klaar is met zijn domme ‘comedy-publiek’. Daarbij schuwt hij het niet om zo af en toe door middel van zeer directe vragen aan de toeschouwers pijnlijke waarheden aan het licht te brengen.

De voorstelling is totaal verschillend van de vorige twee. ‘Eelt’ was vrij serieus, ‘War’ was juist hilarisch, ‘Je Zal Alles Worden’ bewandelt een gulden middenweg. Het is mooi en leuk. Soms hartverwarmend en soms gewoon keihard.

Het boekje ‘Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen’ is na afloop van de voorstelling te koop aan de rand van het podium, waar Wouter het met veel plezier voor je signeert. Ik heb het in één ruk uitgelezen en het is prachtig.

Het was mooi!

Neem nou mijn jonge neefjes. Zullen die het gaan lezen? Is het eigenlijk informatie waardoor mensen me een beetje kunnen leren kennen? Of is het daar te oppervlakkig voor? En wil ik eigenlijk wel dat mensen me, al dan niet tussen de regels door, er beter door kunnen leren kennen?

Er staat nu al veel meer informatie over mij op dit weblog dan ik ooit zal weten over bijvoorbeeld mijn ouders. Toch twee mensen waarvan je zou denken dat je veel van ze weet. En dat is tot op zekere hoogte ook wel zo, maar toch, als ik naar mijn weblog kijk, dan zie ik het meer als een verzameling leuke, triviale verhaaltjes.

Maar juist die triviale dingen mis ik uit de levens van mensen waar je ze van zou willen weten. Sure, ze kunnen ze wel vertellen, maar het is toch leuk (ik merk het zelf!) als het bewaard blijft. Als ik ooit kinderen en kleinkinderen zou krijgen, zouden die na mijn dood een enorme hoop trivialiteiten over hun opa kunnen lezen. Ja, ik had dat leuk gevonden, maar mijn opa had geen internet.

Misschien een reden om weer eens wat vaker te gaan bloggen…wie weet!

Eerlijk gezegd interesseert het me niks of u het een verbetering vindt of niet. Ik vind het netjes.

De archieven begonnen in de zijkolom een beetje uit de hand te lopen, dus die hebben hun eigen pagina gekregen. De links trouwens ook, niet zozeer omdat ze uit de hand liepen, maar omdat ik ze niet meer in de zijkolom wilde.

Nou, dat was het! Reacties welkom!
(Want al interesseert het me niet, ik ben natuurlijk stiekem wel heel nieuwsgierig wat u ervan vindt. )

Dinsdag
Vroeg opstaan is niet mijn ding, maar voor een uitje naar Disneyland Resort Paris heb ik het dan nog wel over. Half 6 ging de wekker en mijn auto vertrok om 6 uur richting Dordrecht met Andy en Lennard aan boord (naast mijzelf natuurlijk). In Dordrecht hadden we afgesproken met de rest van het spul (Merel, Silvester, Juerd en Daniele) en zo vertrokken we rond kwart voor 8 naar DLRP. Antwerpen, Gent, Lille, Parijs, Disney!

We kwamen aan rond 13 uur, evenals Lucas en Ron, die op eigen gelegenheid met de trein gekomen waren. Een mooie tijd om in te checken in Disney Hotel Sequoia Lodge. Daarna bagage inleveren en op naar het park! Het was een zonnig dagje met een graadje of 14 op de thermometer en een beetje wind. Na een lunchje in het Disneyland Park zijn we begonnen met Star Tours, gevolgd door Buzz Lightyear. Space Mountain was toen sjtoek, dus zijn we naar Fantasyland gegaan, waar we It’s A Small World hebben gezongen (vrij letterlijk, tot groot genoegen van de Japannezen voor ons) en in de Mad Hatter’s Tea Cups hebben gezeten.
Daarna zijn we via Adventureland naar Frontierland gereisd voor Phantom Manor en Big Thunder Mountain, waarna we nog een stukje van Disney’s Once Upon A Dream Parade mee hebben gepikt voor we ons naar de inmiddels weer werkende Space Mountain: Mission 2 begaven.

Na sluitingstijd van het Disneyland Park zijn we via Disney Village en de Starbucks, die daar vorig jaar geopend is (damn…Hazelnut Hot Chocolate FTW!), terug gegaan naar ons hotel. Even een momentje rust genomen om vervolgens terug te gaan naar de Village voor iets te eten. Dat valt op elk tijdstip gedurende de avond niet mee. Uiteindelijk kwamen we terecht bij Annette’s Diner. Als je dan toch hamburgers wilt eten, is dat echt wel the place to be!

Moe maar voldaan, bladiebla.

Woensdag
De woensdag begon meteen al goed met zon en een heurlijk ontbijtje. Dat moet je ze nageven, de ontbijtbuffetten in de Disney Hotels zijn echt fantastisch goed uitgerust. Voldaan op naar het Walt Disney Studio’s Park. Daar zijn we begonnen bij het wachttijdenbord, waar al snel duidelijk werd dat we een Fastpass moesten halen voor The Twilight Zone Tower Of Terror. Daar kan je dan een tijdje later langs de wachtrij lopen, dus hadden we mooi even tijd voor de Rock ‘n’ Roller Coaster starring Aerosmith…twee keer! De wachttijd was heerlijk kort.
Daarna was het tijd voor The Twilight Zone Tower Of Terror, gevolgd door Stitch Live! Hij was wat slecht verstaanbaar dit keer, beetje jammer. Voor de lunch hebben we nog snel even Armageddon Special Effects gedaan en na de lunch zijn we gesplitst verder gegaan. Een groepje van vier man ging naar Moteurs…Action! Stunt Show Spectacular en de rest heeft zich gedurende de show vermaakt met de Rock ‘n’ Roller Coaster.
Toen we weer bij elkaar waren, zijn we naar Crush’s Coaster gegaan. Daar zijn helaas geen Fastpasses voor, dus simpelweg een uurtje in de rij staan was de enige oplossing. Het is de moeite waard!

Toen was het alweer sluitingstijd. We hadden de dag vantevoren diner gereserveerd bij Mickey’s Café, maar pas om 22 uur, dus tijd zat voor andere dingen. Om 20 uur was er bij het kasteel van Doornroosje in het Disneyland Park een groot vuurwerk ter ere van St. Patrick’s Day. Een klein deel van ons is gaan kijken, terwijl de rest (waaronder ik) zich heerlijk onderdompelde in het zwemparadijs (leek wel ijs!) en de sauna en stoomcabine van Hotel Sequoia Lodge. Een succesnummer qua ontspanning.

Klaar voor een korte shopronde in de Village, gevolgd door een bezoekje aan de veel geprezen Starbucks en toen door naar Mickey’s Café. Ik viel inmiddels zowat flauw van de honger, maar de Lasagna en de Mr. Smee cocktail smaakten prima! Net als de Crème Brûlée en de thee.

Wederom voldaan, maar nog moeër.

Donderdag
De laatste dag begon weer met een heerlijk ontbijtje. Toen was het alweer tijd om de tassen in te pakken, uit te checken uit onze kamers en de bagage achter te laten bij de Bagagerie om onze laatste dag in de parken door te brengen. Zo’n laatste dag is meestal goed om attracties die je nog niet hebt kunnen doen te bezoeken, maar het was zo rustig in de parken dat we vooral dingen nogmaals bezocht hebben.

We begonnen in het Walt Disney Studio’s Park met Crush’s Coaster. Tenminste, een deel van onze groep. De rest ging naar Stitch Live! (waar ik mijn rol als ‘Sebastian, the Space Criminal’ andermaal met verve speelde) die dit keer veel beter verstaanbaar en een stuk leuker was. De Fastpasses voor The Twilight Zone Tower Of Terror waren nog warm, dus we hadden ze kunnen gebruiken, maar de gewone wachtrij was intussen ook niet echt lang meer, dus deden we die.

De lunch hebben we gedaan in het Disneyland Park, waarna we Phantom Manor nogmaals bezocht hebben, om vervolgens weer naar Adventureland te verkassen voor Indiana Jones And The Temple Of Peril. Daarna weer terug naar Frontierland om onze Fastpasses voor Big Thunder Mountain te verzilveren.
Inmiddels was het weer paradetijd, maar na even wachten tot die afgelopen was, konden we pas weer naar de andere kant van het park komen voor nog een laatste bezoekje aan Buzz Lightyear Laser Blast.
En daarmee kwam er een eind aan onze parkbezoekjes.

In Disney Village hebben we nog een laatste hapje genoten (burgers en sandwiches) en toen was het bagage ophalen, auto ophalen en de thuisreis tot een goed einde brengen. Om en nabij middernacht waren we terug in Nederland en rond 1:45 uur stond mijn auto weer in de straat alsof er niks gebeurd was…ik weet wel beter!

Het was een superuitje! Iedereen heeft het enorm naar zijn zin gehad, het was drie dagen lang heerlijk weer en de sfeer hing er ook prima bij.

Dyson Airblade™
Tot slot nog dit: de beste en door ons ook zeker meest bezochte attractie van dit uitje: de Dyson Airblade™. We waren het er bijna unaniem over eens dat je zo’n ding eigenlijk gewoon thuis wil hebben.

Mjah, sparen dan maar weer!

Come a little closer…
Step into the wonder…
See what happens to you!
You can touch your dreams, it’s easy as it seems!

Just like we dreamed it!

For me and you…
We made our dream come true!